All Chapters of พรางใจในแดนเถื่อน: Chapter 11 - Chapter 20

"แกน่ะจัดการกันเอง เลิศมันเข้านอกออกในที่นั่นจนรู้ทางหนีทีไล่หมดแล้ว ทั้งรูปเป้าหมาย ทั้งที่อยู่ก็อยู่ในมือแกหมด จะต้องให้ไปชี้เป้าบ้าบออะไรอีก!"เขานิ่งไปอึดใจเพื่อสงบสติอารมณ์ก่อนจะย้ำคำขาด "จำไว้... ต่อจากนี้พวกแกจัดการกันเอง อย่าให้เรื่องลามมาถึงตัวฉันเด็ดขาด ส่วนเรื่องเงิน... ฉันจ่ายไม่อั้นถ้างานนี้สะอาดพอ"มัดยิ้มรับด้วยความพอใจใน 'ความใจป้ำ' ของอีกฝ่าย เขารู้ดีว่าเหยื่อรายนี้ไม่ใช่แค่มีแค้น แต่ยังมีกำลังจ่ายหนักพอที่จะทำให้เขายอมเสี่ยง"ได้ ได้ นายไม่ต้องห่วง""งั้นฉันกลับละ"ค่ำคืนแห่งการเจรจาสิ้นสุดลงด้วยผลประโยชน์ที่ลงตัว แม้หลังจากที่ 'เลิศ ลุ่มเจ้าพระยา' เดินออกไปส่งชายลึกลับคนนั้นแล้วกลับมานั่งดื่มต่อ เขายังคงยืนกรานเสียงแข็งว่าไม่เคยรู้จักมักจี่กับผู้จ้างวานคนนี้มาก่อน แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นที่ 'มัด สัมซี' จะต้องเก็บมาใส่ใจ ในถิ่นที่ไร้มือกฎหมายกล้าย่างกรายเข้ามาสบตาเขาเช่นนี้ ใครจะเป็นคนสั่งตายจึงไม่สำคัญเท่ากับเม็ดเงินจำนวนมหาศาลที่คุ้มค่าความเสี่ยง"เฮ้... มัด งานนี้ข้าขอห้าสิบเปอร์เซ็นต์เหมือนเดิมนะโว้ย"เลิศร้องทวงส่วนแบ่งอย่างกระเหี้ยนกระหือรือ แต่มัดกลับสวนกลับด้วย

เขามีรูปร่างสูงโปร่งทว่าดูแข็งแกร่งด้วยมัดกล้ามที่ขึ้นรูปสวยงามไร้ที่ติ บ่งบอกถึงความวินัยในการดูแลตัวเองอย่างสม่ำเสมอ ใบหน้าคมสันรับกับคิ้วดกดำที่พาดเรียงตัวเป็นระเบียบเหนือนัยน์ตาคมกริบทรงพลัง แต่สิ่งที่สะกดสายตาที่สุดกลับเป็นยามที่เขาขยับปากพูดหรือเผยยิ้ม เพราะลักยิ้มบุ๋มที่แก้มซ้ายนั้นดูมีเสน่ห์เหลือร้าย เป็นแรงดึงดูดมหาศาลที่ทำให้ใครต่อใครยากจะถอนสายตาชายหนุ่มทอดสายตามองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความขบขันระคนพึงพอใจผ่านแพขนตาหนางอนเกินชาย แววตาของเขาพราวระยับด้วยเสน่ห์ลุ่มลึกจนทำให้เธอกลั้นใจถามคำถามที่ค้างคาออกมา“ทำไมคุณถึงไม่คิดจะแต่งงานกับฉันล่ะคะ”แทนคำตอบ มุมปากหยักลึกกลับยกยิ้มอย่างไม่แยแส ท่าทีที่เหมือนเห็นเป็นเรื่องเล่นๆ นั้นทำให้เธอใจหายด้วยความเศร้า“คุณหัวเราะเยาะฉันเหรอคะ คุณก็เป็นแบบนี้ทุกที”เธอกำหมัดน้อย ๆ ทุบลงบนอกแกร่งเบาๆ อย่างแง่งอน ก่อนจะบดเบียดร่างกายเข้าหาเขาให้แนบชิดยิ่งขึ้นหวังใช้เสน่ห์เข้าสู้“ผมไม่ได้หัวเราะเยาะคุณสักหน่อย” เขาตอบด้วยน้ำเสียงเนิบนาบชวนลุ่มหลง “เพียงแต่พอเห็นคุณในสภาพที่ยั่วยวนขนาดนี้ ผมก็คิดเรื่องอื่นไม่ออกเลยจริง ๆ”ฝ่ามือหนาลูบไล้ไปตามผิวกา

การเดินทางจากยอดภูสวรรค์มุ่งหน้าสู่ที่ราบตอนล่างนั้นตรากตรำกว่าที่คิด สะวันนา ต้องตรากตรำอยู่บนหลังม้ามานานถึงสามวันเต็ม จนล่วงเข้าสู่วันที่สี่ ร่างกายของเธอเริ่มประท้วงด้วยความบอบช้ำจนแทบไม่อยากจะขยับกาย ทว่าด้วยหัวใจที่แกร่งกล้าและการถูกหล่อหลอมมาท่ามกลางธรรมชาติอันทุรกันดาร ทำให้เธอกัดฟันอดทนและไม่ยอมปริปากบ่นให้ บริพัตร ได้ยินแม้แต่คำเดียวบริพัตรจงใจเลี่ยงเส้นทางที่จะผ่าน ‘งาสวรรค์’ เขาปฏิเสธการหยุดพักที่นั่นโดยอ้างเหตุผลกับหญิงสาวว่า หากก้าวเท้าเข้าไปแล้วคงกลับออกมาได้ยาก เพราะบรรดาลูกน้องที่ดูแลกิจการแทนคงหาทางยัดเยียดภาระอันหนักอึ้งกลับคืนมาให้เขา โดยไม่สนใจว่าเขายังมีภารกิจอื่นที่ต้องจัดการให้ลุล่วงเมื่อการเดินทางเคลื่อนเข้าสู่เขตพื้นที่ราบซึ่งเป็นย่านที่อยู่อาศัยของมารดา บริพัตรพยายามคะยั้นคะยอให้สะวันนาแวะร้านตัดเสื้อเพื่อเปลี่ยนชุดใหม่ก่อนเข้าบ้าน แต่หญิงสาวกลับยืนกรานปฏิเสธ ทำให้ชายหนุ่มเริ่มหัวเสียเมื่อกวาดสายตามองเสื้อผ้าเก่าคร่ำคร่าที่เธอสวมใส่สะวันนาถอนหายใจเฮือกใหญ่ เธอนอนยื่นแขนหนุนศีรษะ ทอดสายตามองใบไผ่สีเขียวที่ลู่ไหวไปตามลมตัดกับแผ่นฟ้ากระจ่างตา ความเงียบสงบในค

เป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์แล้วที่ สะวันนา ได้สัมผัสกับความสงบทางใจอย่างแท้จริง การได้กลับมานอนในบ้านที่มีแม่เฝ้ารออยู่คือความสุขที่เธอโหยหามานาน เช่นเดียวกับ ลีซอ ที่หัวใจพองโตเมื่อเห็นลูกทั้งสองและหลาน ๆ วิ่งเล่นกันสนุกสนาน แม้ในช่วงแรกเด็ก ๆ จะมีท่าทีงุนงงสับสนอยู่บ้างที่มี "คุณตา" ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหันหลังจากหายไปนาน แต่ลูก ๆ ของลีซอก็ช่วยประสานรอยต่อและถมช่องว่างนั้น จนความห่างเหินกลายเป็นความผูกพันในเวลาอันรวดเร็วสะวันนาทอดสายตามองภาพตรงหน้าแล้วหวนนึกถึงอดีต วันที่เธอตัดสินใจพาลีซอกลับเข้าสู่ผืนป่าดั้งเดิมด้วยความดึงดันและทิฐิอันแรงกล้า ตอนนั้นเธอไม่เคยฟังคำทัดทานของใคร เพียงเพื่อจะพิสูจน์ความตั้งใจของตัวเองแต่ในวันนี้ เมื่อ ซอเมือง พาลูกน้อยทั้งสี่คนมาให้เธอและลีซอได้โอบกอด ความไร้เดียงสาของหลาน ๆ กลับทำให้สะวันนารู้สึกผิดจับใจ เธอเริ่มมองเห็นว่าความเห็นแก่ตัวของเธอในวันนั้นเกือบจะพรากความสุขเรียบง่ายแบบนี้ไปจากชีวิตของลีซอขณะที่ หลีเฟย เองก็สร้างครอบครัวกับหญิงสาวชาวไทย และมีโซ่ทองคล้องใจถึงสามคน เขาปลูกบ้านอยู่ห่างจากแม่เพียงไม่กี่ก้าว เดินถึงกันได้ในไม่กี่อึดใจ ภาพความพร้อมหน้

"แม่ว่าเขาเข้าไปทำอะไรที่งาสวรรค์ หรือในป่าลึกขนาดนั้น... ถึงได้ถูกฆ่าตายคะ?"เหมยเกียงทอดถอนใจออกมาอย่างหนักหน่วง ราวกับความลับที่เก็บงำมานานกำลังจะถูกเปิดออก"แม่เองก็ไม่รู้ชัดหรอกลูก แต่มันน่าจะเกี่ยวพันกับเรื่องการค้า เล่ห์เหลี่ยมทางธุรกิจ การขัดผลประโยชน์ หรือไม่ก็การแย่งชิงสมบัติบางอย่างกับพวกกองกำลังข้ามแดน หรือกลุ่มคนในพื้นที่ป่าแถวนั้น"เมื่อเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามของลูกสาว เหมยเกียงจึงเริ่มเล่าต่อด้วยน้ำเสียงเครือ"ครั้งสุดท้ายที่พ่อกลับมาหาแม่ เขาเล่าเรื่องที่ฟังดูเหมือนนิยายเพ้อฝัน..เรื่องขุมทองมหาศาล แล้วเขาก็ยืนกรานอย่างหนักแน่นว่ามีผู้ชายคนหนึ่ง ชื่อว่า ราซัม หรือชื่อไทยคือ ราชัน อัศวินกาญจน์ เป็นศัตรูตัวฉกาจของเขา พ่อบอกว่าชายคนนั้นจ้องจะกำจัดเขา โดยเฉพาะถ้าพ่อเข้าใกล้ขุมทรัพย์นั่นเมื่อไหร่ ชีวิตของพ่อจะตกอยู่ในอันตรายทันที""แม่ไม่เชื่อเหรอคะว่านั่นอาจจะเป็นสาเหตุที่ทำให้เขาตาย..." สะวันนาโพล่งขึ้น"นายราชันคนนั้นนั่นแหละ... อาจจะเป็นคนลงมือฆ่าพ่อ!"เธอไม่เคยเรียกพ่อเต็มปากสักครั้ง“แม่ก็ไม่แน่ใจนักหรอกลูก แต่รู้เพียงว่าราซัมคนนี้เป็นผู้มีอิทธิพลกว้างขวาง มีแต่คนเก