All Chapters of Sunflower ทานตะวันของคุณเปรม: Chapter 1 - Chapter 10

กลิ่นกาแฟหอมกรุ่นลอยคลุ้งไปทั่วโถงบ้านใหญ่บนดอยสูงในเช้าวันใหม่ที่แสนใส‘เปรม ปวีร์’ เจ้าของไร่ชาวัยสามสิบ ก้าวเข้ามาในบ้านหลังจากกลับมาใช้ชีวิตที่นี่ได้ไม่นาน เขาหายหน้าไปเกือบหกปีเต็มเพื่อเรียนต่อจนจบปริญญาเอกจากเมืองนอก ก่อนจะกลับมาสานต่อธุรกิจไร่ชาของครอบครัว“รับกาแฟเลยมั้ยคะคุณเปรม” ฟองจันทร์ แม่บ้านประจำไร่เอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม“อืม คุณแม่ยังไม่ออกมาเหรอ” เปรมถามกลับแล้วนั่งลงที่โต๊ะกินข้าวที่ถูกจัดไว้ที่ระเบียงหน้าบ้านเพื่อรับไอธรรมชาติและแสงแดดอ่อนๆ“มาแล้วค่ะ แต่เข้าไปช่วยคุณตะวันแต่งตัวอยู่”“อืม...” เปรมตอบรับเบาๆ ก่อนจะหันมาสนใจกาแฟกลิ่นหอมที่เป็นอีกหนึ่งผลิตภัณฑ์ที่ขึ้นชื่อและทำรายได้ให้ไร่แห่งนี้ไม่น้อยไปกว่าใบชาไม่นานนักคนที่เปรมถามหาก็เดินออกมา ไม่ใช่เสียงฝีเท้าหรือเสียงพูดคุย แต่เป็นกลิ่นน้ำหอมที่เปรมคุ้นเคยต่างหากที่เรียกให้ชายหนุ่มเงยหน้ามอง คุณหญิงมรกตและหญิงสาวในชุดนักศึกษา‘ตะวัน หรือ ทานตะวัน’ ลูกสาวบุญธรรมของคุณหญิงมรกตทานตะวันเป็นลูกของดุจดาวผู้ที่เป็นเพื่อนรักของคุณหญิงมรกต ซึ่งดุจดาวนั้นได้เสียชีวิตไปเมื่อหลายปีก่อนทำให้ทานตะวันต้องกลายเป็นเด็กกำพร้าคุณหญิ

ประตูห้องถูกปิดลงอีกครั้งเมื่อทานตะวันออกไปแล้ว“ยังไง มาถึงนี่คงไม่ได้ตั้งใจมาส่งน้องมึงอย่างเดียวใช่มั้ย” อธิการบดีรูปหล่อที่เป็นเพื่อนสนิทของเปรมเอ่ยถามเมื่อทิ้งตัวนั่งลงกับเก้าอี้ทำงานเรียบร้อยแล้ว“ก็ตั้งใจมาส่งด้วย แล้วก็ตั้งใจจะมาหามึงด้วย”“มีอะไร...” ท่าทางและน้ำเสียงของเปรมดูจริงจังมากกว่าครั้งไหนเปรมถอนหายใจออกมาเล็กน้อยพร้อมกับมองหน้าเพื่อนรัก“ตะวันใสซื่อเกินไป กลัวจะไม่ทันคน”“ห่วงน้อง...” ธีรภัทรเลิกคิ้วพร้อมกับหรี่ตามองหน้าเพื่อน“เปล่า!! แม่กูฝากมาบอกมึง”เสียงสองที่เอ่ยขึ้นทำเอาคนฟังแบบจะกลั้นขำไว้ไม่ไหว ใบหน้าคมคายส่ายไปมา ไม่คิดว่าจะได้เห็นเพื่อนที่แทบจะไม่เอาใครในมุมนี้“กูกับมึงเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่ไอ้นั่นของมึงเท่านิ้วก้อยเผื่อมึงจะลืม...” เจ้าของมหาวิทยาลัยชื่อดังพูดขึ้นพร้อมกับสาดสายตาไปยังสิ่งที่ตัวเองต้องการสื่อก่อนจะดึงสายตากลับมามองหน้าเพื่อนแล้วยิ้มเยาะออกมาไม่ใช่แค่ไอ้นั่นที่เขารู้ดีหน้านิ่งๆ ที่เขากำลังมองอยู่นี่เขาก็รู้ดีกว่าคิดอะไรอยู่“ไอ้สัสธี!!”“ห่วงก็บอกว่าห่วงสิวะ”“มึงอย่านอกประเด็นไอ้ธี” เปรมเริ่มหัวเสียกับเพื่อนสนิทที่แซวไม่หยุด เอาอะไรมา

แสงแดดที่ร้อนระอุทำเอาเจ้าของไร่วัยสามสิบกว่าๆ ต้องถอดหมวกที่สวมใส่อยู่มาโบกพัดให้ตัวเองเพื่อคลายความร้อนที่กำลังเล่นงานตัวเอง ในระหว่างที่ยืนดูคนงานในไร่กำลังช่วยกันยกลังใบชาขึ้นรถเตรียมที่จะส่งต่อให้กับลูกค้ารายใหญ่ด้วยตัวเอง“เข้าไปด้านในก่อนมั้ยครับคุณเปรม วันนี้อากาศร้อนมาก” วายุ ผู้ช่วยส่วนตัวเอ่ยอย่างห่วงใย แม้จะเข้าไปอยู่ในออฟฟิศที่มีแอร์เย็นฉ่ำก็ยังมองเห็นการลำเลียงสินค้าตรงหน้าอยู่ดี“ไม่เป็นไร เหลืออีกเยอะหรือเปล่า”“เยอะเลยครับ”“อืม อากาศมันร้อนด้วย ยังไงก็ผลัดให้คนงานได้นั่งพักกันด้วยนะ” เปรมบอกหลังจากมองเวลานาฬิกาข้อมือเรือนแพงของตัวเองแล้วแม้จะกังวลเรื่องการขนส่งที่ล่าช้า แต่เปรมก็ไม่เคยละเลยคนงานของตัวเองแม้แต่นิด เขาเข้าใจดี อากาศร้อนการทำงานมันก็อาจจะล่าช้าไปบ้างมันก็เป็นเรื่องธรรมดา“ครับ...”เปรมกลับเข้ามาในสำนักงานหลังจากที่รถบรรทุกคันใหญ่เคลื่อนตัวออกจากไร่ไปเรียบร้อยแล้ว ร่างหนาทิ้งตัวลงกับเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่อย่างเหนื่อยล้า ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กที่วางอยู่ในตะกร้ามาเช็ดหน้าเช็ดตาของตัวเองอย่างเคยชินก๊อก ก๊อก!!“เข้ามา” เจ้าของห้องเอ่ยอนุญาตและปร

สองขาแกร่งก้าวพาคนตัวเล็กมาที่รถที่จอดอยู่ไม่ไกลนัก ก่อนจะขับตรงกลับบ้านทันทีโดยไม่แวะที่ไหนและทันทีที่กลับมาถึงบ้าน สิ่งที่เปรมเตรียมใจไว้ก็เกิดขึ้นอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด“ตายแล้ว!! แกทำอะไรน้องห้ะตาเปรม!” เสียงคุณหญิงมรกตดังขึ้นทันทีที่เห็นสภาพของทานตะวันในอ้อมแขนลูกชายเปรมถอนหายใจออกมาก่อนจะปรายตาไปทางคนตัวเล็ก“ผมจะไปทำอะไรล่ะครับ แม่ถามลูกสาวตัวเองดูเถอะ ไปซนอะไรมา”“ตะวันเดินชนโต๊ะเองค่ะคุณแม่ คุณเปรมไม่ได้ทำอะไรตะวันเลย” ทานตะวันรีบแก้ต่าง เธอไม่อยากให้เขาโดนดุเพราะเธอ แม้จะรู้ดีว่าคุณหญิงมรกตไม่ได้ดุหรือต่อว่าเปรมจริงจังก็ตาม“แล้วทำไมแกไม่ดูน้องให้ดีๆ ฮึ! ก็รู้อยู่ว่าน้องกลัวเลือดไม่ใช่รึไง?”“ก็รู้ไงครับ ถึงได้ถอดเสื้อคลุมไว้ให้” เปรมตอบด้วยน้ำเสียงยียวนพร้อมกับมองไปยังเรียวขาเล็กที่มีเสื้อตัวโปรดของเขาคลุมอยู่ทำถึงขนาดนี้ยังดูไม่ออกอีกหรือไง“พาน้องเข้าไปในห้องเลยไป”“ขอรับคุณหญิง” เปรมประชดเบาๆ แล้วเดินพาทานตะวันเข้าไปวางลงบนเตียงในห้องนอนอย่างเบามือ“เดี๋ยวแม่จะโทรตามตาปลื้มก่อน”ปลื้ม หรือคุณหมอปลื้ม หมอประจำคลินิกไร่ เป็นลูกชายของน้องสาวแท้ๆ ของคุณหญิงมรกตซึ่งมีศักดิ

“ยิ้มหน้าบานเชียวนะ” เปรมพูดขึ้นหลังจากหันมองคนข้างๆ ที่เอาแต่นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ เรียกได้ว่าตั้งแต่ออกจากไร่มาทานตะวันยังไม่หุบยิ้มเลยคนถูกแซวหันมามองก่อนจะยู่หน้าใส่คนตัวโตที่ชอบว่าเธอ“ตะวันดีใจนี่นาที่คุณเปรมยอมให้มาด้วย”“ทิ้งไว้บ้านคนเดียว แม่เธอบ่นฉันหูชาอีก” ร่างหนาพูดขึ้นโดยที่สายตายังจับจ้องอยู่บนท้องถนนทานตะวันไหวไหล่เล็กน้อยไม่ใส่ใจกับคำกระแนะกระแหนนั่น ก่อนจะหันมาสนใจต้นไม้น้อยใหญ่ข้างทาง เธอชอบที่ได้อยู่กับธรรมชาติแบบนี้ มันทำให้เธอรู้สึกสบายตาและสบายใจ“ไม่เคยคุยเรื่องของเธอเลย” อยู่ๆ คนตัวโตก็พูดขึ้นและนั่นทำให้รอยยิ้มของทานตะวันต้องหยุดชะงักไปทันที ดวงตาคู่สวยหันกลับไปมองคนตัวโตอีกครั้ง“เรื่องอะไรเหรอคะ...”“ก็เรื่องของเธอก่อนจะมาอยู่ที่ไร่” เขาถามเสียงนุ่ม ไม่ได้กดดันหรือมีความไม่พอใจให้อีกคนรู้สึกไม่ได้ทานตะวันเงียบไปชั่วขณะก่อนจะหันหน้ามองออกไปข้างทาง สายตาที่เคยหวานและสดใสตอนนี้มันกลับมีแต่ความว่างเปล่าแสดงออกมา“แม่เริ่มป่วยตอนตะวันขึ้นมัธยม แต่แม่ก็รักษาตัวมาเรื่อยๆ หมอบอกว่าอาการของแม่ดีขึ้น” ทานตะวันเล่าเรื่องของแม่ให้เปรมฟังด้วยน้ำเสียงที่นิ่งเรียบ แต่ถ