บทนำ

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในยามค่ำคืน ความเงียบสงัดถูกแทนที่ด้วยเสียงเรียกซ้ำๆ รบกวนจนคนที่กำลังหลับสนิทต้องข่มตาลุกขึ้นมากดรับ

เปลือกตาที่หนักอึ้งค่อยๆ เปิดขึ้น เผยให้เห็นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอมือถือ

คงเพราะที่เมืองไทยตอนนี้เป็นเวลากลางวัน...

“ครับ...” เจ้าของเครื่องกดรับสายพร้อมหลับตาลงอีกครั้ง

[ ตาเปรม... แม่มีเรื่องจะบอก ]

“อะไรครับ”

[ แกจำน้าดุจดาวได้ไหม ]

“จำได้ครับ”

เขาตอบรับสั้นๆ แล้วปลายสายก็เงียบไปเกือบนาที จนเปรมต้องขยับตัวลุกขึ้นนั่งเมื่อได้ยินเสียงสะอื้นเบาๆ จากผู้เป็นแม่

“แม่ครับ แม่เป็นอะไร...” เขารู้ว่าดุจดาวเป็นเพื่อนสนิทของแม่ แต่ไม่เข้าใจว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น

[ น้าดุจดาวเสียแล้วนะ ]

“จริงเหรอครับ คุณน้าเป็นอะไร”

[ ป่วยจ้ะ แต่ตาเปรม... ] น้ำเสียงของผู้เป็นแม่แฝงความอึกอัก

เปรมขมวดคิ้วแน่น รู้สึกว่ามีบางอย่างสำคัญกว่าการจากไปของคุณน้าดุจดาว

[ แม่จะรับลูกสาวของดุจดาวมาเลี้ยง ]

“แม่หมายความว่ายังไงครับ”

[ แม่จะรับหนูทานตะวันเป็นลูกบุญธรรม แม่ไม่ยอมให้น้องไปอยู่บ้านเด็กกำพร้าหรอกนะ ]

น้ำเสียงหนักแน่นของคุณหญิงมรกตทำให้คนฟังต้องยกมือขึ้นบีบนวดขมับเพื่อบรรเทาความตึงเครียดทันที

‘เขาไม่อยากมีน้องสาว!’

“แม่อยากรับก็รับ แต่ผมไม่รับเด็กที่ไหนมาเป็นน้องผมหรอกนะ” เปรมสวนกลับด้วยน้ำเสียงจริงจัง

เขาเพิ่งมาเรียนเมืองนอกได้แค่สองสามปีก็จะไปรับเด็กที่ไม่รู้จักนิสัยใจคอมาอยู่บ้าน ถึงจะเป็นลูกเพื่อนสนิทก็เถอะ เขาไม่โอเค

[ ตาเปรม! ]

“แค่นี้นะครับ เสียเวลานอนผมหมด” เขากดวางสายทันที

วันเวลาผ่านไปจนถึงวันที่เปรมเรียนจบตามที่ตัวเองต้องการ ใบปริญญาเอกในมือคือสิ่งที่เปรมพากเพียรมาโดยตลอด และวันนี้เขาก็กำลังจะนำมันกลับมาให้คุณแม่คนสวยของเขา

“คุณเปรมมาแล้วค่ะ” ฟองจันทร์แม่บ้านเก่าแก่บอกเมื่อเห็นรถคันหรูแล่นเข้ามาเกือบจะถึงตัวบ้านหลังใหญ่

“ไปๆ ฟองไปเตรียมน้ำเย็นๆ มารอเลย”

“เดี๋ยวตะวันไปเอาเองค่ะ” ทานตะวันเด็กสาวที่มรกตรับเป็นบุญธรรมเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้ม

“ไม่ได้ลูก หนูต้องมารับพี่เค้า”

“แต่...”

ทานตะวันรู้ว่าเปรมไม่พอใจที่เธอเข้ามาอยู่ที่นี่ เธอสังเกตจากการพูดคุยกันในแต่ละครั้ง เขาไม่ได้รังเกียจ แต่ก็ไม่ได้ยินดี เธอสัมผัสได้

“มาเถอะ เชื่อแม่” คุณหญิงมรกตพูดแล้วจับมือเล็กๆ ของลูกสาวบุญธรรมมากุมไว้

ทานตะวันเม้มปากแน่นก่อนจะพยักหน้ารับ

ไม่นานรถคันสีดำก็จอดสนิท ประตูรถเปิดออกพร้อมกับร่างหนาที่กำลังก้าวลงจนรถด้วยท่าทางสุขุม

ตึก ตึก ตึก!!

เสียงหัวใจดวงน้อยเต้นโครมครามด้วยความประหม่าและหวาดกลัว เธอไม่รู้ต้องทำตัวอย่างไร

“ตาเปรม...” เสียงหวานของคุณหญิงมรกตดังขึ้นทันทีที่ได้เห็นหน้าลูกชายวัยยี่สิบปลายๆ ของตัวเองที่ไปเรียนต่อเมืองนอกมานานหลายปี

วันนี้เธอจะได้กอดลูกชายเพียงคนเดียวของเธอแล้ว

“คุณแม่ สวัสดีครับ” ร่างหนาของคนเป็นลูกโผเข้ากอดหญิงวัยห้าสิบปลายๆ ด้วยความคิดถึง

สองร่างโอบกอดกันกลม คนที่ยืนอยู่ไม่ห่างยิ้มกว้างกับความอบอุ่นตรงหน้า ไม่ได้อิจฉาแต่เธอยินดีมากๆ ต่างหาก

ความคิดถึงส่งผ่านอ้อมกอดสู่กันและกันอยู่หลายนาทีก็คลายออก คุณหญิงมรกตหันมาหาเด็กสาวที่ยืนอยู่ข้างๆ ด้วยรอยยิ้มอีกครั้ง

“สวัสดีพี่เค้าสิลูก พี่เปรม...”

“สวัสดีค่ะพี่เปรม...” ทานตะวันยกมือไหว้คนตรงหน้าอย่างนอบน้อม

เปรมมองหน้าเด็กสาวตัวเล็กอย่างพิจารณาอีกครั้ง

ที่ผ่านมาเขากับทานตะวันเคยพูดคุยกันอยู่บ้างผ่านวิดีโอคอล และเขาก็เคยเห็นเธอผ่านรูปถ่ายที่วายุส่งไปให้

“ฉันไม่มีน้อง แล้วก็ไม่อยากมีด้วย”

และนั่นคือจุดเริ่มต้นของความวุ่นวายทั้งหมดตลอดหลายปีที่ทานตะวันเข้ามาอยู่ในครอบครัวของเปรม

มันคือความวุ่นวาย ไม่ใช่ความอึดอัด

หลายครั้งที่ทานตะวันสับสนกับการกระทำของเปรม แม้เวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนทานตะวันก็ยังคงไม่เข้าใจ

อย่างเช่นตอนนี้

“จะไปไหน” เสียงเข้มที่ดังขึ้นจากในบ้านเรียกให้หญิงสาววัยสิบแปดปีต้องหันมอง

“ตะวันจะเข้าไปในเมืองค่ะ”

คิ้วเข้มขมวดเล็กน้อยก่อนจะเดินมาหยุดตรงหน้าเธอ

“ไปยังไง...”

“ไปพร้อมกับรถรับส่งคนงานค่ะ” ทานตะวันตอบพร้อมกับกระชับสายกระเป๋าที่คล้องอยู่ที่ไหล่ตัวเองไว้แน่น

เปรมหันไปมองอีกที รถรับส่งคนงานที่ทานตะวันบอกจอดรออยู่แล้ว สองขาก้าวไปยังระเบียงบ้านก่อนจะตะโกนออกไปเสียงดัง

“ไปเลยครับน้าชัย ไม่ต้องรอตะวันแล้ว”

“ครับนาย” น้าชัยคนขับรถรับส่งคนงานตอบรับเสียงดังฟังชัดกลับมาเช่นกัน

“อื้อ ตะวันจะไปซื้อของ” ทานตะวันบอกอย่างงอแงเมื่อเห็นรถรับส่งคนงานค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากไร่ไปอย่างช้าๆ

“ก็ไปสิ”

“ไปยังไงล่ะคะ” เสียงหวานสะบัดเล็กน้อยเมื่อรู้สึกว่ากำลังถูกกลั่นแกล้งอีกครั้ง

ใบหน้าสวยงุ้มงอลงทันทีเช่นกัน

หึหึ!!

“ไป!” เสียงเข้มดังขึ้นพร้อมกับมือหนาที่คว้าเอาข้อมือเล็กๆ ให้เดินตามจนถึงรถกระบะคันสีดำ

ทานตะวันเงยหน้ามองก่อนจะพาตัวเองเข้ามานั่งในรถเมื่อเขาเปิดประตูให้แล้ว

‘อยากไปส่งก็ไม่บอก...’

°•○ 🌼 ○•°

สวัสดีคุณนักอ่านที่น่ารักของบัวนะคะ

นิยายเรื่องนี้เกิดจากจินตนาการของนักเขียน ที่เขียนออกมาเพื่อความสนุกและเพลิดเพลินเท่านั้น อาจจะมีเหตุการณ์หรือช่วยเวลาใดผิดเพี้ยนไปบัวต้องขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วยนะคะ