ตอนที่ 3. ฝากฝัง (2)

ประตูห้องถูกปิดลงอีกครั้งเมื่อทานตะวันออกไปแล้ว

“ยังไง มาถึงนี่คงไม่ได้ตั้งใจมาส่งน้องมึงอย่างเดียวใช่มั้ย” อธิการบดีรูปหล่อที่เป็นเพื่อนสนิทของเปรมเอ่ยถามเมื่อทิ้งตัวนั่งลงกับเก้าอี้ทำงานเรียบร้อยแล้ว

“ก็ตั้งใจมาส่งด้วย แล้วก็ตั้งใจจะมาหามึงด้วย”

“มีอะไร...” ท่าทางและน้ำเสียงของเปรมดูจริงจังมากกว่าครั้งไหน

เปรมถอนหายใจออกมาเล็กน้อยพร้อมกับมองหน้าเพื่อนรัก

“ตะวันใสซื่อเกินไป กลัวจะไม่ทันคน”

“ห่วงน้อง...” ธีรภัทรเลิกคิ้วพร้อมกับหรี่ตามองหน้าเพื่อน

“เปล่า!! แม่กูฝากมาบอกมึง”

เสียงสองที่เอ่ยขึ้นทำเอาคนฟังแบบจะกลั้นขำไว้ไม่ไหว ใบหน้าคมคายส่ายไปมา ไม่คิดว่าจะได้เห็นเพื่อนที่แทบจะไม่เอาใครในมุมนี้

“กูกับมึงเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่ไอ้นั่นของมึงเท่านิ้วก้อยเผื่อมึงจะลืม...” เจ้าของมหาวิทยาลัยชื่อดังพูดขึ้นพร้อมกับสาดสายตาไปยังสิ่งที่ตัวเองต้องการสื่อก่อนจะดึงสายตากลับมามองหน้าเพื่อนแล้วยิ้มเยาะออกมา

ไม่ใช่แค่ไอ้นั่นที่เขารู้ดี

หน้านิ่งๆ ที่เขากำลังมองอยู่นี่เขาก็รู้ดีกว่าคิดอะไรอยู่

“ไอ้สัสธี!!”

“ห่วงก็บอกว่าห่วงสิวะ”

“มึงอย่านอกประเด็นไอ้ธี” เปรมเริ่มหัวเสียกับเพื่อนสนิทที่แซวไม่หยุด เอาอะไรมาคิดว่าเขาห่วงเด็กนั่น แม่ของเขาต่างหากที่ห่วงเด็กคนนั้น

“เออๆ กูจะดูแลทานตะวันเป็นอย่างดี...ด้วยตัวกูเองเลย” น้ำเสียงทุ้มเอื้อนเอ่ยช้าๆ เน้นคำท้ายอย่างจงใจ

“ไอ้ธี!” เปรมขมวดคิ้วทันที แต่ก็รู้ว่าคำพูดนั้นไม่ใช่แค่ล้อเล่นธรรมดา

ธีรภัทรหัวเราะในลำคอเบาๆ ดวงตาคมกริบจ้องมองเพื่อนอย่างพอใจ

“ครับเพื่อน ตกลงเพื่อนหวงหรือเพื่อนห่วงครับ” ธีรภัทรถามพร้อมกับคิ้วเข้มเลิกขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากคลี่ยิ้มกวนๆ เมื่อเห็นเพื่อนนั่งนิ่งเหมือนกำลังคิดหาคำตอบ

“แม่กูห่วง” เปรมตอบสั้นๆ ก่อนจะเบนสายตาไปทางอื่น

“โอเค!!”

ธีรภัทรตบฝ่ามือกับโต๊ะเบาๆ ก่อนจะเดินกลับมานั่งที่เก้าอี้ตัวใหญ่ของตัวเองด้วยท่าทางสบายๆ

“งั้นมึงกลับไปบอกแม่มึงเลย ว่ากูจะดูแลทานตะวันอย่างดี แล้วเย็นนี้จะไปส่งให้ถึงไร่เอง” น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความยียวนทำเอาเปรมถึงกับขบกรามอย่างหนัก

“ไอ้สัสธี!!”

ไม่ได้หวง เขาไม่ได้หวงลูกสาวบุญธรรมของแม่ตัวเองสักนิด แต่แค่ไม่ไว้ใจคนอื่นเท่าไหร่ แม้คนอื่นที่พูดถึงจะเป็นเพื่อนสนิทของตัวเองก็ตาม

“คุณเปรม…” เสียงเรียกแผ่วแต่แฝงความเหนื่อยหอบดังมาจากอีกด้าน

ร่างสูงที่นั่งอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่เงยหน้ามองก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง คิ้วเข้มกระตุกเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้าหวานเปียกชุ่มด้วยเม็ดเหงื่อ

“ทำไมเหงื่อเยอะขนาดนี้” น้ำเสียงเต็มไปด้วยความแปลกใจ แม้เขาจะรู้ว่าทานตะวันเป็นคนขี้ร้อน แต่วันนี้อากาศก็ไม่ได้ร้อนจนถึงขั้นนี้

“ตะวันมาจากหอประชุมค่ะ รีบวิ่งมาเลยเหงื่อออก”

“แล้ววิ่งทำไม!” เสียงเข้มถามขึ้นก่อนจะเดินเข้าไปฉวยเอากระเป๋าสะพายและหนังสือที่อยู่ในอ้อมแขนเล็กๆ มาถือไว้เอง

ทานตะวันหายใจแรง รีบกอบโกยอากาศเข้าปอด ก่อนตอบเสียงสั่นเพราะความเหนื่อย

“กลัวคุณรอนาน”

เพราะเขาส่งข้อความมาบอกตั้งแต่ชั่วโมงก่อนว่ามารอรับแล้ว

“อืม รู้ก็ดี”

“คุณรีบมาทำไมล่ะคะ...” ทานตะวันถามกลับพร้อมกับหน้าสวยที่งุ้มงอเล็กน้อย ทั้งที่บอกไปแล้วว่าเลิกบ่ายสาม แต่เขาเล่นมารอตั้งแต่บ่ายโมงกว่าๆ

แต่ยังไม่ทันที่เปรมจะได้ตอบอะไร เสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากอีกด้าน

“เอ้า!! กูคิดว่ากลับไร่ไปแล้ว”

ทั้งเปรมและทานตะวันหันไปตามเสียงเกือบพร้อมกัน เป็นธีรภัทรที่กำลังเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกวนๆ

ดวงตาคมกริบกวาดมองตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าของทานตะวัน ก่อนจะหยุดที่ใบหน้าแดงระเรื่อของเธอแล้วเอ่ยถามน้ำเสียงที่นุ่มน่าฟัง

“ไปวิ่งแข่งกับใครมาหรือไง เหงื่อท่วมเชียว”

“ตะวันมาจากห้องประชุมค่ะ รีบวิ่งมากลัวคุณเปรมรอ” ทานตะวันตอบพร้อมกับรอยยิ้มอ่อนก่อนจะมองหน้าคนที่เธอพูดถึง

ธีรภัทรหัวเราะในลำคอ ก่อนจะปรายตามองเพื่อนรัก

“ก็บอกแล้วไง ว่าเดี๋ยวกูไปส่งตะวันเอง”

“เสือก!”

°•○ 🌼 ○•°