Sunflower ทานตะวันของคุณเปรม

Sunflower ทานตะวันของคุณเปรม

last updateLast Updated : 2026-05-26
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
38Chapters
977views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

“ฉันไม่ได้ดูแลเธอมาอย่างดี เพื่อที่จะให้เธอไปเป็นของคนอื่น!”

View More

Chapter 1

บทนำ

BEEP BEEP 

The alarm blarred loudly filling the whole room with it's deafening noise,Sally grunted and smacked it lazily before rolling in bed while cuddling the duvet.

“You did it again, blaming the devil for your heavy lazy ass”

Celine yelled while creaking the door open.

“Five more minutes”

Sally grunted while coiling up in bed like a snake.

Celine flipped over the duvet and eyed Sally straddling her hips,Sally squinted her eyes before sitting fown

“Yull be late for the graduation ceremony”

Celine stated .

Sally gulped eyeing the clock before she jumped from the bed and supersped into the bathroom yelling.

“I missed the alarm again”

She squeked.

“No you didn't,you turned it off”

Celine scoffed walking out.

Sally quickly undressed and opened the shower while scrubbing her body ,she left the warm water flow through her body as she closed her eyes and trailed her fingers between her legs.

She is accustomed to doing this and loves playing with her body,she finishes bathing and turn off the shower before walking out with one towel on her head and another one on her upper torso.

This was the day she had been waiting all her life,the day she will graduate and get employed,all her life she had been living under the shadow of her parents getting whatever she wanted without dropping a sweat.

Being an only child to the first billionaire in Metra city, Sally had everyone at her beck and call.You would have thought that being a billionaires child meant having it all,well for Sally,life was boring .

Not until she convinced her parents to get her a younger sister, they adopted Celine who immediately turn out to be the whole world to her,life was becoming a less non adventurous place with Celine in her life and what she yearns for now  was independence which she was hoping she will get after graduating.

She walked to her wardrobe and rammaged through her numerous endless rail of designer clothes before picking a black tight jeans,she loved being simple and dread over attention on herself.

She added a white tank top and a black leather jacket finishing with a pair of white sneakers.

She smiled and walked before the mirror tying her blonde hair into a quick bun before applying a slight make up.

One look at her and you couldn't picture she was the daughter of the infamous Kay Williams .

She grabbed her silk embroidered purse and rushed out of her room.

Her family was already at the dining table when she made her grand entrance.

“Cant you y'all wait for the queen of the house before feeding your grumbling stomachs”

She purred plumping her butt on the chair next to Celine.

“You are not the queen of the house Sall”

Mr Kay said with a smile 

“Definetely,mom is ”

Celine chimmed eyeing Sally who frowned instantly.

“But she is definitely the princess ”

She added and Sally beamed a gleeful smile.

Sally quickly sanked into her breakfast munching on the baked pancake like a hungry hyena.She didn't notice her family members staring at her with awe and when she did she smacked her lips.

“What ?”

She blurted and the entire kays bursted into a hysterical laughter.

Nervousness usually makes her appetite peak,which was the case here.

“You are nervous ?”

Mrs Kay stated calmly after the laughing stopped.Sally pouted .

“Am anxious ,I never thought this day will come ,I mean am not sure of what to expect after graduating”

She stated nonchalantly while heaving a sigh.

“You shouldn't worry yourself too much darling,I told you I want you to become my P.A after you graduate.It will prepare you before you take over as the C.E.O”

Mr Kay said 

“No dad ,we had already talked about this,I want to explore the outside world,I want to have the taste of being independent”

Sally stated while staring to space.

Her head was filled with curiousness of how life could be outside of her parents wings ,she wanted to discover who she is and what she could do.

Mr Kay sighed defeated,he knew arguing with Sally was futile.He had tried countless times to convince Sally but she was always her own stubborn self always doing what her mind told her.

Sally finished her breakfast and stood to leave for school,she was taking the school bus ,which she always insist on doing and her family will join her later .

“Bye family ”

She purred and she was off .

(Metro city college)

~Sally ~

I could not hide my joy when I received my accolades ,this meant one thing , I could finally live the life I had always wanted.

I could get a job from another company and not my father's,this would guarantee that I get the reaction I need  depending on what I can do and not because I'm the daughter of the infamous Kay Williams.

I could get my own salary from my sweat and I could become independent.

“Congratulations siz”

Celine beamed hugging me tightly.I hugged her back closing my eyes tightly,Celine is my world .She had saved me from the sea of loneliness and she meant the world to me.

“Thank you  stud muffin ”

I purred smiling 

We grabbed our hands and rushed towards our parents.

“Am so proud of you honey ”

My dad stated gleaming.

“Thank you dad”

My mom gazed me with sentimental eyes and I smiled at her,she hugged me so tightly that I nearly choked on her grasp .

“You've made it”

She whispered on my shoulders and I sucked a sob in.

“Yes mom”

I muttered tears of joy clouding my eyes.

(Later on )

One week after my graduation and I was now to move out of our gigantic mansion ,It was my dad's idea that I move out together with Celine which I gladly accepted,I couldn't imagine a single day without my cheerful sister.

According to them,Celine was an insurance policy that I stayed on track,she is more cautious than I was and a little bit less ‘crazy’ than me.

After the endless goodbyes and constant reminders for us to stay safe and always call home.

We set off to our new life ,Dad of course made sure to assign us a bodyguard for our safety,Andrew . Despite trying to refuse Andrew accompanying us my dad was not having it.

(The new apartment)

The house which dad bought for our stay was less bit bigger than our initial mansion ,A three bedroom bungalow,the third room for a friend just in case I get one in the future.

The interior of the house was obviously overdone ,I had wanted a simple house with ordinary tone but my dad had made sure he splurged on it.

The hardwood floors coupled with the exquisite furnished furnitures made the house seemed like that of a pop-star and I planned on changing everything to my feel after I get my first salary.

Celine rushed upstairs immediately to pick a room as I walked around the house observing my apartment.

This was the life I had yearned for,I can't wait to start my life as an independent lady.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
38 Chapters
บทนำ
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในยามค่ำคืน ความเงียบสงัดถูกแทนที่ด้วยเสียงเรียกซ้ำๆ รบกวนจนคนที่กำลังหลับสนิทต้องข่มตาลุกขึ้นมากดรับเปลือกตาที่หนักอึ้งค่อยๆ เปิดขึ้น เผยให้เห็นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอมือถือคงเพราะที่เมืองไทยตอนนี้เป็นเวลากลางวัน...“ครับ...” เจ้าของเครื่องกดรับสายพร้อมหลับตาลงอีกครั้ง[ ตาเปรม... แม่มีเรื่องจะบอก ]“อะไรครับ”[ แกจำน้าดุจดาวได้ไหม ]“จำได้ครับ”เขาตอบรับสั้นๆ แล้วปลายสายก็เงียบไปเกือบนาที จนเปรมต้องขยับตัวลุกขึ้นนั่งเมื่อได้ยินเสียงสะอื้นเบาๆ จากผู้เป็นแม่“แม่ครับ แม่เป็นอะไร...” เขารู้ว่าดุจดาวเป็นเพื่อนสนิทของแม่ แต่ไม่เข้าใจว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น[ น้าดุจดาวเสียแล้วนะ ]“จริงเหรอครับ คุณน้าเป็นอะไร”[ ป่วยจ้ะ แต่ตาเปรม... ] น้ำเสียงของผู้เป็นแม่แฝงความอึกอักเปรมขมวดคิ้วแน่น รู้สึกว่ามีบางอย่างสำคัญกว่าการจากไปของคุณน้าดุจดาว[ แม่จะรับลูกสาวของดุจดาวมาเลี้ยง ]“แม่หมายความว่ายังไงครับ”[ แม่จะรับหนูทานตะวันเป็นลูกบุญธรรม แม่ไม่ยอมให้น้องไปอยู่บ้านเด็กกำพร้าหรอกนะ ]น้ำเสียงหนักแน่นของคุณหญิงมรกตทำให้คนฟังต้องยกมือขึ้นบีบนวดขมับเพื่อบรรเทาความตึงเครียดทันที‘เข
Read more
ตอนที่ 1. คุณเปรมกับทานตะวัน
กลิ่นกาแฟหอมกรุ่นลอยคลุ้งไปทั่วโถงบ้านใหญ่บนดอยสูงในเช้าวันใหม่ที่แสนใส‘เปรม ปวีร์’ เจ้าของไร่ชาวัยสามสิบ ก้าวเข้ามาในบ้านหลังจากกลับมาใช้ชีวิตที่นี่ได้ไม่นาน เขาหายหน้าไปเกือบหกปีเต็มเพื่อเรียนต่อจนจบปริญญาเอกจากเมืองนอก ก่อนจะกลับมาสานต่อธุรกิจไร่ชาของครอบครัว“รับกาแฟเลยมั้ยคะคุณเปรม” ฟองจันทร์ แม่บ้านประจำไร่เอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม“อืม คุณแม่ยังไม่ออกมาเหรอ” เปรมถามกลับแล้วนั่งลงที่โต๊ะกินข้าวที่ถูกจัดไว้ที่ระเบียงหน้าบ้านเพื่อรับไอธรรมชาติและแสงแดดอ่อนๆ“มาแล้วค่ะ แต่เข้าไปช่วยคุณตะวันแต่งตัวอยู่”“อืม...” เปรมตอบรับเบาๆ ก่อนจะหันมาสนใจกาแฟกลิ่นหอมที่เป็นอีกหนึ่งผลิตภัณฑ์ที่ขึ้นชื่อและทำรายได้ให้ไร่แห่งนี้ไม่น้อยไปกว่าใบชาไม่นานนักคนที่เปรมถามหาก็เดินออกมา ไม่ใช่เสียงฝีเท้าหรือเสียงพูดคุย แต่เป็นกลิ่นน้ำหอมที่เปรมคุ้นเคยต่างหากที่เรียกให้ชายหนุ่มเงยหน้ามอง คุณหญิงมรกตและหญิงสาวในชุดนักศึกษา‘ตะวัน หรือ ทานตะวัน’ ลูกสาวบุญธรรมของคุณหญิงมรกตทานตะวันเป็นลูกของดุจดาวผู้ที่เป็นเพื่อนรักของคุณหญิงมรกต ซึ่งดุจดาวนั้นได้เสียชีวิตไปเมื่อหลายปีก่อนทำให้ทานตะวันต้องกลายเป็นเด็กกำพร้าคุณหญิ
Read more
ตอนที่ 2. ฝากฝัง (1)
“เป็นอะไรไป...” เสียงทุ้มเอ่ยถามอย่างแปลกใจเมื่ออยู่ๆ เสียงเจื้อยแจ้วที่ดังขึ้นตั้งแต่ออกจากไร่เงียบหายไปเมื่อรถของเขาเลี้ยวเข้ามาในรั้วมหาวิทยาลัยชื่อดังของจังหวัด“ตื่นเต้นค่ะ”“มีเพื่อนบ้างหรือยัง” เปรมถามต่อ เขาคิดว่ากว่าจะเข้ามาเรียนที่นี่ได้ ก็ต้องเข้ามาสมัครและมาสอบถึงสองครั้ง คนที่สดใสร่าเริงอย่างทานตะวันน่าจะมีเพื่อนบ้างแล้ว“มีค่ะ ชื่อปันปัน” นักศึกษาคนสวยตอบเสียงสดใสก่อนจะหยิบกระจกบานเล็กๆ ในกระเป๋าขึ้นมาส่อง สำรวจใบหน้าและทรงผมของตัวเองอีกนิดเปรมชำเลืองมองเล็กน้อยก่อนจะเผยรอยยิ้มบางๆ ออกมากับท่าทางของคนข้างๆ“เพิ่งรู้จักกันก็อย่าไปอะไรกับเค้ามาก ค่อยๆ ดูกันไป”“รับทราบค่ะ คุณผู้ปกครอง”ใช่แล้ว คนที่เป็นผู้ปกครองของเธอคือเปรมไม่ใช่คุณหญิงมรกตอย่างที่ควรจะเป็น แต่เหตุผลมันคืออะไรทานตะวันไม่ได้สนใจที่อยากจะรู้มัน อย่างไรเสียคุณเปรมก็ไม่ได้รังเกียจเธอ แม้เขาจะชอบแกล้งเธอ แต่เขาก็ไม่เคยทำให้เธอรู้สึกว่าเธอเป็นคนอื่นเลยสักครั้ง“เดี๋ยวเธอจะโดนทานตะวัน!” เปรมว่าขึ้นน้ำเสียงดุๆ แต่น้ำเสียงดุนั่นทานตะวันชินมันเสียแล้ว ดุกว่านี้เธอก็เคยโดนมาแล้วเสียงปลดล็อกประตูดังขึ้น ทานตะวันยิ้
Read more
ตอนที่ 3. ฝากฝัง (2)
ประตูห้องถูกปิดลงอีกครั้งเมื่อทานตะวันออกไปแล้ว“ยังไง มาถึงนี่คงไม่ได้ตั้งใจมาส่งน้องมึงอย่างเดียวใช่มั้ย” อธิการบดีรูปหล่อที่เป็นเพื่อนสนิทของเปรมเอ่ยถามเมื่อทิ้งตัวนั่งลงกับเก้าอี้ทำงานเรียบร้อยแล้ว“ก็ตั้งใจมาส่งด้วย แล้วก็ตั้งใจจะมาหามึงด้วย”“มีอะไร...” ท่าทางและน้ำเสียงของเปรมดูจริงจังมากกว่าครั้งไหนเปรมถอนหายใจออกมาเล็กน้อยพร้อมกับมองหน้าเพื่อนรัก“ตะวันใสซื่อเกินไป กลัวจะไม่ทันคน”“ห่วงน้อง...” ธีรภัทรเลิกคิ้วพร้อมกับหรี่ตามองหน้าเพื่อน“เปล่า!! แม่กูฝากมาบอกมึง”เสียงสองที่เอ่ยขึ้นทำเอาคนฟังแบบจะกลั้นขำไว้ไม่ไหว ใบหน้าคมคายส่ายไปมา ไม่คิดว่าจะได้เห็นเพื่อนที่แทบจะไม่เอาใครในมุมนี้“กูกับมึงเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่ไอ้นั่นของมึงเท่านิ้วก้อยเผื่อมึงจะลืม...” เจ้าของมหาวิทยาลัยชื่อดังพูดขึ้นพร้อมกับสาดสายตาไปยังสิ่งที่ตัวเองต้องการสื่อก่อนจะดึงสายตากลับมามองหน้าเพื่อนแล้วยิ้มเยาะออกมาไม่ใช่แค่ไอ้นั่นที่เขารู้ดีหน้านิ่งๆ ที่เขากำลังมองอยู่นี่เขาก็รู้ดีกว่าคิดอะไรอยู่“ไอ้สัสธี!!”“ห่วงก็บอกว่าห่วงสิวะ”“มึงอย่านอกประเด็นไอ้ธี” เปรมเริ่มหัวเสียกับเพื่อนสนิทที่แซวไม่หยุด เอาอะไรมา
Read more
ตอนที่ 4. เอาใจ
ทานตะวันชั่งใจอยู่นานตั้งแต่ออกจากมหาวิทยาลัย จนถึงตอนนี้ สุดท้ายเธอก็ไม่อาจทนกับความเงียบของอีกคนได้“คุณเปรม…”“มีอะไร” น้ำเสียงห้วนเหมือนทุกครั้งดังกลับมาริมฝีปากสวยเม้มเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนเอ่ยต่อ“คุณไม่พอใจตะวันหรือเปล่าคะ” เธออดคิดไม่ได้ว่าตัวเองอาจทำอะไรให้เขาไม่พอใจ ถึงได้เงียบผิดปกติแบบนี้เปรมชะงักไปนิด หันมองใบหน้าหวานที่ดูหงอยลง แล้วถอนหายใจเบาๆ“ทำไมคิดแบบนั้น”“ก็คุณเงียบ ไม่คุยกับตะวันเลย” ปกติต่อให้ไม่ได้คุยกันดีๆ เขาก็มักหาเรื่องบ่นเธอได้เสมอ ไม่เคยเงียบใส่แบบนี้เสียงหัวเราะต่ำดังขึ้นในลำคอ รู้สึกไม่พอใจนั่นน่ะเรื่องจริง แต่ไม่ใช่ไม่พอใจเด็กน้อยที่นั่งหน้าหงอยอยู่ข้างๆ ตอนนี้เปรมรู้สึกไม่พอใจเพื่อนตัวเองต่างหาก“เย็นนี้อยากกินอะไร” เปรมถามกลับโดยปัดเรื่องความไม่พอใจนั่นทิ้งไปเขาไม่ใช่คนพาล เรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวกับทานตะวันแม้แต่นิด“ตะวันกินอะไรก็ได้ค่ะ พี่ฟองทำอะไร ตะวันก็กินได้หมดเลย” เธอตอบเสียงสดใสทันทีที่ได้ยินเรื่องของกิน“แต่วันนี้คงไม่ได้กินฝีมือฟอง”“อ้าว ทำไมล่ะคะ”“ฉันต้องไปรับของที่สั่งไว้ จะพากินข้าวเย็นเลย” น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนเล็กน้อย ก่อนจะยกยิ้มบ
Read more
ตอนที่ 5. เด็กดื้อ (ของคุณเปรม)
แสงแดดที่ร้อนระอุทำเอาเจ้าของไร่วัยสามสิบกว่าๆ ต้องถอดหมวกที่สวมใส่อยู่มาโบกพัดให้ตัวเองเพื่อคลายความร้อนที่กำลังเล่นงานตัวเอง ในระหว่างที่ยืนดูคนงานในไร่กำลังช่วยกันยกลังใบชาขึ้นรถเตรียมที่จะส่งต่อให้กับลูกค้ารายใหญ่ด้วยตัวเอง“เข้าไปด้านในก่อนมั้ยครับคุณเปรม วันนี้อากาศร้อนมาก” วายุ ผู้ช่วยส่วนตัวเอ่ยอย่างห่วงใย แม้จะเข้าไปอยู่ในออฟฟิศที่มีแอร์เย็นฉ่ำก็ยังมองเห็นการลำเลียงสินค้าตรงหน้าอยู่ดี“ไม่เป็นไร เหลืออีกเยอะหรือเปล่า”“เยอะเลยครับ”“อืม อากาศมันร้อนด้วย ยังไงก็ผลัดให้คนงานได้นั่งพักกันด้วยนะ” เปรมบอกหลังจากมองเวลานาฬิกาข้อมือเรือนแพงของตัวเองแล้วแม้จะกังวลเรื่องการขนส่งที่ล่าช้า แต่เปรมก็ไม่เคยละเลยคนงานของตัวเองแม้แต่นิด เขาเข้าใจดี อากาศร้อนการทำงานมันก็อาจจะล่าช้าไปบ้างมันก็เป็นเรื่องธรรมดา“ครับ...”เปรมกลับเข้ามาในสำนักงานหลังจากที่รถบรรทุกคันใหญ่เคลื่อนตัวออกจากไร่ไปเรียบร้อยแล้ว ร่างหนาทิ้งตัวลงกับเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่อย่างเหนื่อยล้า ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กที่วางอยู่ในตะกร้ามาเช็ดหน้าเช็ดตาของตัวเองอย่างเคยชินก๊อก ก๊อก!!“เข้ามา” เจ้าของห้องเอ่ยอนุญาตและปร
Read more
ตอนที่ 6. ปากกับใจ (1)
เมื่อตกลงกันได้ทั้งสามก็เข้ามาที่โกดังของไร่ เป็นส่วนที่แยกออกมาคล้ายๆ กับโรงงานอบใบชาขนาดกลาง คนงานที่ทำหน้าที่ควบคุมการผลิตยืนหน้าเครียดอยู่ด้านหน้าและทันทีที่เปรมเข้ามาถึง“ขอโทษครับคุณเปรม” วีระที่เป็นเจ้าหน้าที่ควบคุมเครื่องอบใบชาเอ่ยขึ้นพร้อมกับยกมือไหว้ เพราะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอยู่ในความดูแลของตัวเอง“มันไม่ใช่ความผิดของนาย โทรตามช่างหรือยัง”“โทรแล้วครับ”“อืม...” เปรมตอบรับเบาๆ ก่อนจะหันไปหาหญิงสาวที่เดินตามเข้ามามือหนายื่นไปที่เธอเพราะภายในโกดังที่ใช้เป็นที่อบใบชาค่อนข้างที่จะซับซ้อน อีกทั้งเครื่องไม้เครื่องมือต่างๆ ก็วางอยู่มากมาย เด็กซุ่มซ่ามอย่างทานตะวันอาจจะเจ็บตัวได้ไม่ยากเลย“ไปนั่งรอตรงนั้น” เสียงนุ่มบอกแล้วพาเธอเดินลัดเลาะเข้ามาด้านในจนกระทั่งถึงเครื่องอบใบชาที่มีปัญหา ถัดไปอีกไม่ไกลเป็นโต๊ะทำงานของวีระ“ค่ะ...”ทานตะวันเดินมานั่งลงที่โต๊ะทำงานของวีระ สายตาของเธอยังจับจ้องอยู่ที่ร่างหนาที่กำลังพูดคุยกับคนงานด้วยท่าทางเคร่งเครียดและเคร่งขรึม แต่ใครจะรู้ว่าท่าทางที่ทุกคนต่างหวาดกลัวนั้น มันกลับมีเสน่ห์ในสายตาเธอเป็นอย่างมาก มีเสน่ห์จนเธอแทบจะละสายตาจากเขาไม่ได้นานแ
Read more
ตอนที่ 7. ปากกับใจ (2)
สองขาแกร่งก้าวพาคนตัวเล็กมาที่รถที่จอดอยู่ไม่ไกลนัก ก่อนจะขับตรงกลับบ้านทันทีโดยไม่แวะที่ไหนและทันทีที่กลับมาถึงบ้าน สิ่งที่เปรมเตรียมใจไว้ก็เกิดขึ้นอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด“ตายแล้ว!! แกทำอะไรน้องห้ะตาเปรม!” เสียงคุณหญิงมรกตดังขึ้นทันทีที่เห็นสภาพของทานตะวันในอ้อมแขนลูกชายเปรมถอนหายใจออกมาก่อนจะปรายตาไปทางคนตัวเล็ก“ผมจะไปทำอะไรล่ะครับ แม่ถามลูกสาวตัวเองดูเถอะ ไปซนอะไรมา”“ตะวันเดินชนโต๊ะเองค่ะคุณแม่ คุณเปรมไม่ได้ทำอะไรตะวันเลย” ทานตะวันรีบแก้ต่าง เธอไม่อยากให้เขาโดนดุเพราะเธอ แม้จะรู้ดีว่าคุณหญิงมรกตไม่ได้ดุหรือต่อว่าเปรมจริงจังก็ตาม“แล้วทำไมแกไม่ดูน้องให้ดีๆ ฮึ! ก็รู้อยู่ว่าน้องกลัวเลือดไม่ใช่รึไง?”“ก็รู้ไงครับ ถึงได้ถอดเสื้อคลุมไว้ให้” เปรมตอบด้วยน้ำเสียงยียวนพร้อมกับมองไปยังเรียวขาเล็กที่มีเสื้อตัวโปรดของเขาคลุมอยู่ทำถึงขนาดนี้ยังดูไม่ออกอีกหรือไง“พาน้องเข้าไปในห้องเลยไป”“ขอรับคุณหญิง” เปรมประชดเบาๆ แล้วเดินพาทานตะวันเข้าไปวางลงบนเตียงในห้องนอนอย่างเบามือ“เดี๋ยวแม่จะโทรตามตาปลื้มก่อน”ปลื้ม หรือคุณหมอปลื้ม หมอประจำคลินิกไร่ เป็นลูกชายของน้องสาวแท้ๆ ของคุณหญิงมรกตซึ่งมีศักดิ
Read more
ตอนที่ 8. เสียหมา
เช้าวันรุ่งขึ้น“คุณแม่ไปไหน” เปรมถามขึ้นเพราะไม่เห็นแม่ของตัวเองอย่างที่เคยเห็นทุกวัน“คุณหญิงไปวัดค่ะ”“อ่อ...คุณตะวันกินข้าวหรือยัง” เปรมถามต่อหลังจากที่เห็นว่าอาหารเข้าถูกจัดไว้แค่หนึ่งที่เท่านั้น“ยังไม่ออกมานะคะ เดี๋ยวฟองจะเข้าไปดู”“งั้นเหรอ...” เขาก้มมองเวลาบนนาฬิกาข้อมือ ยังเช้าอยู่ก็จริง แต่สำหรับทานตะวันมันผิดปกติ เธอมักตื่นเช้าเสมอ“เดี๋ยวฉันเข้าไปดูเอง เตรียมอาหารให้คุณตะวันด้วยก็แล้วกัน”“ค่ะ คุณเปรม” แม่บ้านสาวพยักหน้ารับคำก่อนจะหายเข้าไปในครัวเพื่อจัดการอาหารเช้าตามคำสั่งเปรมเดินกลับเข้ามาในตัวบ้าน เขาหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องนอนที่อยู่ฝั่งตรงกันข้ามกับห้องตัวเอง ก่อนจะยกมือเคาะประตูบานนั้นเบาๆ สองสามครั้ง แต่สิ่งที่ได้รับมีเพียงความเงียบ หัวใจที่เคยนิ่งเริ่มมีความกังวล เพราะคนในห้องเพิ่งได้รับบาดเจ็บมา บางทีอาจจะระบมแผลจนเป็นไข้ก็ได้“ป่วยหรือเปล่าคะ...” ฟองจันทร์ที่เพิ่งเดินออกจากครัวเอ่ยถามด้วยความห่วงใยไม่ต่างกัน“ไปเอากุญแจสำรองมา”เพียงแค่เสี้ยวนาทีเธอก็กลับมาพร้อมกุญแจสำรองเปรมรีบไขเข้าไปอย่างรวดเร็ว แล้วก็ต้องพบเพียงห้องว่างกับเสียงเครื่องปรับอากาศทำงานเบาๆก่
Read more
ตอนที่ 9. เด็กน้อยของคุณเปรม
“ยิ้มหน้าบานเชียวนะ” เปรมพูดขึ้นหลังจากหันมองคนข้างๆ ที่เอาแต่นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ เรียกได้ว่าตั้งแต่ออกจากไร่มาทานตะวันยังไม่หุบยิ้มเลยคนถูกแซวหันมามองก่อนจะยู่หน้าใส่คนตัวโตที่ชอบว่าเธอ“ตะวันดีใจนี่นาที่คุณเปรมยอมให้มาด้วย”“ทิ้งไว้บ้านคนเดียว แม่เธอบ่นฉันหูชาอีก” ร่างหนาพูดขึ้นโดยที่สายตายังจับจ้องอยู่บนท้องถนนทานตะวันไหวไหล่เล็กน้อยไม่ใส่ใจกับคำกระแนะกระแหนนั่น ก่อนจะหันมาสนใจต้นไม้น้อยใหญ่ข้างทาง เธอชอบที่ได้อยู่กับธรรมชาติแบบนี้ มันทำให้เธอรู้สึกสบายตาและสบายใจ“ไม่เคยคุยเรื่องของเธอเลย” อยู่ๆ คนตัวโตก็พูดขึ้นและนั่นทำให้รอยยิ้มของทานตะวันต้องหยุดชะงักไปทันที ดวงตาคู่สวยหันกลับไปมองคนตัวโตอีกครั้ง“เรื่องอะไรเหรอคะ...”“ก็เรื่องของเธอก่อนจะมาอยู่ที่ไร่” เขาถามเสียงนุ่ม ไม่ได้กดดันหรือมีความไม่พอใจให้อีกคนรู้สึกไม่ได้ทานตะวันเงียบไปชั่วขณะก่อนจะหันหน้ามองออกไปข้างทาง สายตาที่เคยหวานและสดใสตอนนี้มันกลับมีแต่ความว่างเปล่าแสดงออกมา“แม่เริ่มป่วยตอนตะวันขึ้นมัธยม แต่แม่ก็รักษาตัวมาเรื่อยๆ หมอบอกว่าอาการของแม่ดีขึ้น” ทานตะวันเล่าเรื่องของแม่ให้เปรมฟังด้วยน้ำเสียงที่นิ่งเรียบ แต่ถ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status