All Chapters of Zinnie เด็กเลี้ยงของเดย์ตัน: Chapter 11 - Chapter 20

“คุณเดย์...” ซินนีย์หันไปหาคนที่นั่งข้างๆ ในระหว่างที่เดินทางมาที่มหาวิทยาลัย ส่วนมากตอนเช้าเดย์ตันจะแวะมาส่งซินนีย์ก่อนแล้วค่อยไปทำงาน มันเป็นแบบนี้มาตั้งแต่ที่เขาและเธอใกล้ชิดกันในคืนนั้นจนถึงทุกวันนี้“หืม? มีอะไรหรือเปล่า”“วันนี้ซินเลิกเรียนครึ่งวัน ขอไปเดินเล่นกับมะปรางได้มั้ยคะ”ซินนีย์ไม่เคยไปไหนมาไหนโดยไม่รายงานหรือไม่ได้รับอนุญาตจากเดย์ตัน เธอทำทุกอย่างที่เขาต้องการเพื่อสิ่งที่ตัวเองการเช่นเพื่อให้เขาพอใจและมีเธอเพียงคนเดียว เธอจะไม่ยอมให้เดย์ตันมีผู้หญิงคนอื่นเด็ดขาดเดย์ตันเลิกคิ้วเล็กน้อย“ไปสิ แต่อย่ากลับดึก” แม้จะขัดใจเล็กน้อยแต่เดย์ตันก็ไม่ลืมว่าซินนีย์ยังเป็นเด็กและเธอก็อาจจะอยากเที่ยวเล่นกับเพื่อนๆ บ้าง อีกอย่างเวลาเกือบสองเดือนที่ผ่านมาซินนีย์ไม่เคยทำให้เขาไม่ไว้ใจ เธอรักษาเงื่อนไขและข้อตกลงนั่นเป็นอย่างดี“ขอบคุณค่ะ”เดย์ตันนั่งมองจนกระทั่งแผ่นหลังของซินนีย์หายเข้าไปในอาคารเรียนค่อยสั่งให้คนขับรถออกรถการกระทำที่มันเป็นเรื่องปกติแต่ที่จริงแล้วมันไม่ปกติเลยสักนิดสำหรับผู้ชายที่ชื่อเดย์ตัน ผู้ชายที่ใช้ทั้งชีวิตทุ่มเทให้กับงานและงานเท่านั้น ทุกสิ่งที่ต้องการต้องมาอยู

และวันนี้ก็ไม่ต่างจากวันก่อนๆ รถยนต์สีดำคันหรูของเดย์ตันเคลื่อนตัวเข้ามาในเขตรั้วของมหาวิทยาลัยที่ซินนีย์ศึกษาอยู่ก่อนจะหยุดนิ่งบริเวณลานจอด“ตั้งใจเรียนนะ” น้ำเสียงอบอุ่นเอ่ยขึ้นสั้นๆ แต่เต็มไปด้วยความห่วงใย มือใหญ่ยื่นมาลูบเส้นผมนุ่มของเธอเบาๆ อย่างเคยชิน“ค่ะ ขอบคุณนะคะ” ซินนีย์ยิ้มหวาน ดวงตาเธอทอประกายเล็กน้อยขณะยกมือไหว้ ก่อนจะเปิดประตูลงจากรถโดยมียูตะเป็นคนรับหน้าที่เปิดให้และปิดลงอย่างนุ่มนวลทันทีหลังจากเธอก้าวลงเธอหันกลับไปมองรถคันเดิมที่กำลังค่อยๆ เคลื่อนตัวออกไป แล้วจึงค่อยหันหลังเดินเข้าสู่อาคารเรียนซินนีย์เดินผ่านโถงทางเดินมุ่งหน้าสู่มุมโปรดที่เธอกับเพื่อนมักใช้เป็นที่พักผ่อนและเตรียมตัวเรียน แต่แล้วจู่ๆ เธอก็ต้องชะงักฝีเท้าทันที ร่างบางหยุดนิ่ง ปลายเท้าถอยหลังไปโดยอัตโนมัติ“พี่นนท์...” เสียงเรียกหลุดออกมาแผ่วเบาใบหน้าของชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ใช่คนอื่นไกล คุณานนท์ ลูกชายของลลิตา ผู้หญิงที่เป็นแม่เลี้ยงของเธอ“พี่มีเรื่องอยากคุยด้วย” คุณานนท์บอกเสียงแผ่วด้วยสีหน้าอ้อนวอนซินนีย์เม้มปากแน่น มือเล็กกำสายกระเป๋าสะพายแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว สายตากวาดมองรอบตัวหาความปลอดภั

“คุณจะไม่เสียเวลาใช่มั้ยคะ ซินนั่งแท็กซี่ไปหาคุณก็ได้นะ…” ซินนีย์พูดเบา ๆ พลางหันมามองเขา แววตากังวลอย่างรู้สึกผิดเดย์ตันไม่ได้ตอบในทันที เขาเพียงแค่โน้มตัวเข้าไปใกล้“เด็กดีของฉัน ทำไมเธอดื้อ” เสียงทุ้มกระซิบชิดปากสวย ปลายนิ้วของเขาไล้อยู่ตรงจุดที่ตอนนี้บวมช้ำเล็กน้อย และรอยช้ำนั้นเป็นฝีมือเขาเองช่วยไม่ได้ก็ปากของเธอมันหวาน หวานจนเขาไม่มีวันพอ“ซินไม่ได้ดื้อ ซินแค่กลัวคุณเสียเวลา” ซินนีย์บอกเสียงเบาพร้อมกับมือที่กำสายกระเป๋าราคาแพงที่เขาซื้อให้ไว้แน่นเดย์ตันหัวเราะในลำคอเบา ๆ ก่อนจะใช้น้ำเสียงนุ่มแต่เด็ดขาดตอบกลับ“ไม่ดื้อก็ขึ้นไปเรียน ฉันจะรออยู่ตรงนี้”“ซินจะรีบมาค่ะ” เธอยิ้มหวานก่อนจะเอนตัวเข้ามา จูบเบาๆ ที่มุมปากของเขา ก่อนจะรีบลงจากรถที่ยูตะเปิดประตูรออยู่แล้วการกระทำที่แสนน่ารักของซินนีย์และรอยยิ้มที่เด่นชัดอยู่บนใบหน้าหล่อของเจ้านาย ทำให้ยูตะยิ้มตามและนั่นก็ทำให้ความรู้สึกที่ยูตะมีต่อซินนีย์ค่อยๆ เปลี่ยนไปอย่างไม่รู้ตัวเดย์ตันยังคงนั่งอยู่ในรถคันเดิม ตำแหน่งเดิม ที่ลานจอดรถของมหาวิทยาลัยมีเอกสารสองสามชุดที่เขาเปิดอ่านผ่านแท็บเล็ตเงียบๆ อยู่ด้านในรถแต่ถึงแบบนั้นสายตาคมก็

เดย์ตันนั่งมองเอกสารสำคัญตรงหน้า แววตาเคร่งขรึมเต็มไปด้วยความคิดไม่ใช่เพราะเนื้อหาในเอกสาร แต่มันคือดีลสำคัญที่ต้องเดินทางไปต่างจังหวัดหลายวัน จะเป็นอะไรไปอีกไม่ได้นอกจากใจที่เริ่มกระวนกระวายเมื่อต้องห่างอีกคน“ซินนีย์สอบเสร็จวันไหน” เดย์ตันถามลูกน้องคนสนิทโดยไม่ได้เงยหน้ามอง ช่วงนี้ซินนีย์มีสอบค่อนข้างบ่อยเพราะอีกไม่กี่เดือนก็จะปิดเทอมแล้วยูตะหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมากดดูตารางเรียนของซินนีย์ที่ตัวเองมีสำรองอยู่“ปลายสัปดาห์ครับ”“เลื่อนการเซ็นสัญญาออกไป รอให้ซินนีย์สอบเสร็จก่อน” เสียงเข้มบอกทั้งลูกน้องคนสนิทและเลขาสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าหลังจากทบทวนทุกอย่างแล้วยูตะเลิกคิ้วน้อยๆ แต่ไม่ได้แปลกใจ แต่แค่คิดไม่ถึงว่าเจ้านายจะยอมทำถึงขนาดนี้“บอสจะพาคุณซินไปด้วยเหรอครับ”คนถูกถามเงยหน้าขึ้นช้าๆ มองหน้าลูกน้องด้วยสายตาที่ยังนิ่งเรียบก่อนจะย้อนถามกลับ“คิดว่าไงล่ะ”“คิดว่าบอสคงห่างคุณซินไม่ได้แล้ว” ในห้องนี้มีแต่เขาและเมริษาที่น่าจะคิดเหมือนกัน ยูตะจึงพูดออกมาตรงๆเดย์ตันเงียบ สายตายังอยู่ที่ลูกน้องคนสนิทก่อนจะพยักหน้ายอมรับแต่โดยดี จะห่างได้ยังไงแค่นี้ก็เหงาไปทั้งหัวใจแล้ว“ผมจะจัดกา

ซินนีย์เดินออกจากห้องน้ำอย่างไม่มั่นใจนัก ชุดว่ายน้ำที่เมริษาเป็นคนเลือกให้ บอกว่า “มันเซ็กซี่และเหมาะกับเธอที่สุด” แต่สำหรับซินนีย์ มันกลับทำให้เธอรู้สึกไม่มั่นใจเอาเสียเลย“ทำไมทำหน้าแบบนั้น?” เสียงทุ้มดังขึ้นอย่างนุ่มนวล ก่อนที่จะยื่นมือไปรับเธอมานั่งลงที่หน้าตักแกร่งแล้วโอบเธอหลวมๆแสงแดดอ่อนๆ ยามเย็นเขาคิดว่ามันกำลังเหมาะที่จะเล่นน้ำ แต่ก็อย่างที่บอกแค่สระส่วนตัวในห้องแค่นั้นแหละที่เขาจะยอม“ซิน...” ซินนีย์เม้มปากแน่น และนั่นทำให้เดย์ตันนึกย้อนไปถึงคืนแรกที่ซินนีย์สวมใส่ชุดนอนที่เขาเตรียมไว้ให้...อาการเดียวกันเลยมือหนาเลื่อนลงไปจับปลายสายผ้าผูกเอว ก่อนจะกระตุกเบาๆ เนื้อผ้าบางเบาคลายตัวและเปิดออกเผยให้เห็นชุดว่ายน้ำเนื้อผ้าบางแนบเนื้อที่รัดรึงเรือนร่างขาวนวลของเธอไว้อึก!!อึก!!เสียงกลืนน้ำลายอึกใหญ่ซินนีย์ได้ยินมันชัดเจน“ซื้อมาตอนไหน” เสียงของเดย์ตันแหบพร่าเล็กน้อยต่างจากหัวใจที่กำลังเต้นแรงอย่างควบคุมไม่อยู่“วันที่ไปกับพี่เมค่ะ...”“ฉันคงต้องตบรางวัลเมริษาอีกแล้วสินะ...” เดย์ตันว่าขึ้นอย่างพอใจ สายตายังไม่ละไปจากความสวยงามตรงหน้าแม้แต่นิดปลายนิ้วไล้ไปตามผิวเนียนที่เรียวขาจนก