All Chapters of Zinnie เด็กเลี้ยงของเดย์ตัน: Chapter 21 - Chapter 30

“อ้าวยัยซิน หายไปอยู่ไหนมาลูก” เสียงที่ดังจากข้างบ้านทำให้ซินนีย์ต้องหันมอง ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างและเดินเข้ามาทักทายอย่างคุ้นเคย“ป้ากนกสวัสดีค่ะ”“หายไปอยู่ไหนมาลูก ป้าคอยมองหาทุกวัน” กนกวรรณเป็นเพื่อนบ้านที่ดีตั้งแต่สมัยพ่อของซินนีย์ยังมีชีวิตอยู่ ตอนที่เกิดเรื่องซินนีย์ก็ยุ่งจนไม่ได้แวะมาบอกหรือร่ำลากัน“พอดีมีปัญหานิดหน่อยค่ะป้า ป้าสบายดีมั้ยคะ”“ก็เรื่อยๆ ลูก มานี่ๆ ป้าจะถามมันจริงหรือเปล่าที่เค้าว่ากันว่าแม่เลี้ยงเราเอาติดหนี้จนเอาเราไปขัดดอก” สำหรับบางคนอาจจะมองว่ากนกวรรณเสียมารยาทแต่ไม่ใช่สำหรับซินนีย์ เธอรู้จักนิสัยใจคอของผู้หญิงคนนี้ดี“ค่ะป้า...”“ตายแล้ว ทำไมใจร้ายกันขนาดนี้ แล้วตอนนี้หนูเป็นยังไงบ้าง”“ซินสบายดีค่ะป้า พอดีมีคนใจดีไปช่วยไว้ก่อน” ซินนีย์ยิ้มอ่อนเมื่อพูดถึงคนใจดีของเธอ“ดีจังเลยลูก”พูดคุยกันอีกเล็กน้อยซินนีย์ก็เดินกลับมาที่บ้านของตัวเอง บ้านที่เธอไม่ได้กลับมานานหลายเดือน แต่ทุกอย่างกลับยังดูสะอาดสะอ้าน ต้นไม้ใบหญ้าไม่ได้รกร้างเหมือนอย่างที่เธอคิดไว้เลยสักนิด“ทำไมบ้านถึงสะอาดแบบนี้ล่ะ” ซินนีย์หันถามน้ำผึ้งที่ติดตามมาด้วยตามคำสั่งของเดย์ตัน“คุณเดย์ให้คนมาทำควา

”ให้รางวัลฉันหน่อย ซินนีย์...” เดย์ตันบอกเสียงแหบพร่า แววตาที่จ้องมองร่างในตักมีแต่ความเร่าร้อนล้นทะลักซินนีย์กัดริมฝีปากตัวเองเบาๆ ใจเต้นแรงจนแทบไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เธอรู้ว่าเขาหมายถึงอะไร และในเมื่อเขาต้องการเธอก็พร้อมที่ทำมันเช่นกัน สองมือค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อออกอย่างเช้าๆ ตามด้วยเข็มขัดหนังราคาแพงอึกแก่นกายใหญ่ที่ซินนีย์จ้องมองอยู่ทำเอาเธอร้อนวูบไปทั้งร่างกาย กี่ครั้งกี่หนเธอก็ไม่ชินกับมันเสียที“สัมผัสมันซินนีย์” ปากนิ้วใหญ่ไล้ที่กลีบปากสวยเพื่อสื่อความหมายสิ่งที่ตัวเองต้องการซินนีย์กลืนน้ำลายลงคอเบาๆ กัดปากตัวเองเล็กน้อยอย่างลังเล ก่อนจะค่อยๆ ขยับตัวลงจากตักของเขาช้าๆ แล้วทรุดตัวลงเบื้องหน้ามือเล็กสั่นเล็กน้อยก่อนจะยื่นออกไปสัมผัสแก่นกายที่กำลังตั้งตระหง่านตรงหน้า ผิวเนื้อร้อนผ่าวใต้ปลายนิ้วเรียวทำให้เธอขนลุกวาบสายตาคู่นั้นยังจับจ้องมาที่เธอไม่วางตา“แบบนั้นเด็กดี...” เสียงของเขาสั่นเครือเล็กน้อยขณะที่มือลูบเรือนผมนุ่มเบาๆ ใบหน้าหล่อเหลาเงยหน้าสูงสูดลมหายใจเข้าปอดถี่ๆปลายลิ้นเล็กที่ลากไล้กับความแข็งขืนอย่างเชื่องช้ากลับยิ่งทำให้เดย์ตันแทบคลั่ง ร่างหนาเกร็งแน่น ปลายนิ้วจิ

รถคันหรูจอดเทียบฟุตบาทหน้ามหาวิทยาลัยในช่วงเช้าของวัน ซินนีย์หันมายกมือไหว้คนที่มาส่งอย่างเช่นเคย“ขอบคุณนะคะ” เสียงหวานบอกด้วยรอยยิ้มหลังจากที่ได้รับรู้ความรู้สึกของอีกฝ่าย มันดีมากๆ และยิ่งดีขึ้นกว่าเดิม เมื่อความรู้สึกของทั้งสองตรงกัน“สอบวันสุดท้ายแล้วทำให้เต็มที่นะ รู้มั้ย” เสียงนุ่มเอ่ยอย่างอ่อนโยน ดวงตาคมมองเธอด้วยความเอ็นดูเต็มเปี่ยม“ค่ะ ซินจะทำให้ดีที่สุด”“สอบเสร็จแล้วโทรหาพี่ด้วยนะ เดี๋ยวแวะมารับ” เดย์ตันยกมือขึ้นลูบผมเธอเบาๆ สรรพนามที่เปลี่ยนไปหลังจากที่ยอมรับความรู้สึกที่มีต่อกันแล้วมันทำให้เดย์ตันมีความสุขมากกว่าที่ผ่านมา“ต้องไปพบลูกค้าไม่ใช่เหรอคะ” ซินนีย์เงยหน้าถามเพราะเมื่อวานตอนที่ยูตะเข้ามาบอกตารางทำงานเธออยู่ด้วย“เลื่อนมาเป็นเที่ยงแทนแล้ว เย็นนี้อยากฉลองสอบเสร็จให้หนูมากกว่า”“พี่เดย์...” คำตอบของเขาทำเอาหัวใจเธอเต้นแรง แม้จะไม่ใช่แค่ครั้งแรกที่เขาให้ความสำคัญกับเธอแบบนี้ แต่ซินนีย์ก็ใจเต้นแรงแบบนี้ทุกครั้งช่วงเที่ยงวัน หลังจากกินข้าวเที่ยงเสร็จซินนีย์และเพื่อนสนิทรวมทั้งมะปรางก็มานั่งพักกันอยู่ที่โต๊ะประจำ เพื่อรอเวลาเข้าสอบในช่วงบ่าย“จะปิดเทอมแล้ว จะได้นอนเ

ไนท์คลับชื่อดังคือสถานที่ที่ซินนีย์ยืนมองตาปริบๆ อยู่ในตอนนี้ ก่อนจะหันกลับมามองร่างหนาที่ยืนอยู่ข้างๆ“ที่นี่เหรอคะ...” เสียงหวานถามอย่างแปลกใจไม่คิดว่าเขาจะพาเธอเที่ยวที่แบบนี้“ร้านของเพื่อนพี่เอง”“อ่อ...” ซินนีย์ตอบรับก่อนจะถูกจับมือไว้แน่นแล้วพาเดินเข้ามาด้านในจากวันที่มีซินนีย์เข้ามาในชีวิต เดย์ตันก็คิดมาตลอดว่าจะไม่ปล่อยให้เธออยู่แค่ตรงนั้น เขาอยากให้เธอรู้จักและเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตทุกๆ ด้านของเขาและอีกมุมที่ซินนีย์ยังไม่ได้สัมผัสคือเพื่อนๆ ของเขา“อ้าวบอส มาแล้วเหรอ มาๆ” เสียงของชายหนุ่มที่เพียงมองผ่านก็ยังรู้ว่าเป็นคนลูกครึ่งดังมาจากมุมวีไอพีของคลับชื่อดังแผ่นหลังบางถูกแตะเบาๆ ให้เดินไปยังจุดหมาย“มานั่งก่อนเลย” เจ้าของไนท์คลับเอ่ยขึ้นด้วยท่าทีเร่งเร้าแน่นอนว่าคนขี้หวงอย่างเดย์ตันต้องให้ซินนีย์เข้าไปนั่งยังมุมในสุดของโซฟาหนังตัวหรู โดยตัวเองเลือกนั่งชิดด้านนอก แม้ที่นี่จะเป็นโซนวีไอพีเขาก็ไม่ต้องการให้ใครหน้าไหนมาเข้าใกล้เธอ แม้แต่พนักงานในร้านก็ไม่เว้น“นี่เอเธอร์...เพื่อนพี่ ส่วนนี่ซินนีย์” เดย์ตันแนะนำให้ทั้งสองรู้จักคร่าวๆ“สวัสดีค่ะ” ซินนีย์รีบยกมือไหว้อย่างสุ

“แล้วถ้ามีใครที่ทำให้พี่มีความสุขมากกว่าซินล่ะคะ...”“ไม่มี และไม่เคยมี”ในเมื่อเขาหนักแน่นแล้วทำไมเธอต้องหวั่นไหว ในเมื่อที่ผ่านมาเขาก็มีแค่เธอ แล้วทำไมเธอต้องกลัวในสิ่งที่มันยังไม่เกิดขึ้นและมันอาจจะไม่เกิดขึ้นก็ได้เธออยากมีความสุข เธอจึงเลือกที่จะรักษาความสุขเอาไว้ในนานที่สุด“คุณซินครับ คุณซิน...” เสียงของการ์ดหน้าบ้านดังขึ้น“ค่ะ ซินอยู่ในครัวค่ะ” ซินนีย์ที่กำลังช่วยป้าแก้วปลอกเปลือกฟักทองรีบวางมือเดินออกมาหาอย่างตกใจ น้ำเสียงที่เขาใช้เรียกเธอมันดูร้อนรน“คุณยูตะให้รถมารับครับ”“รับซิน ไปไหนคะ” เธอถามอย่างงุนงงเพราะวันนี้เดย์ตันไปพบลูกค้าไม่ได้เข้าบริษัทเธอถึงได้อยู่บ้านแบบนี้ อีกอย่างเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก็เพิ่งคุยกันว่าจะกลับมาทานข้าวเย็นกับเธอ“ไปโรงพยาบาลครับ”“อะ อะไรนะคะ ใครเป็นอะไรคะ” ซินนีย์เสียงสั่นเครือ“คุณเดย์ประสบอุบัติเหตุครับ”เคล้ง!เสียงมีดในมือหล่นกระทบพื้นอย่างแรง เฉียดปลายเท้าเธอไปเพียงนิดเดียวเท่านั้น ราวกับทั้งร่างถูกกระชากจนใจหายวาบ“ตายแล้วคุณซิน!” น้ำผึ้งรีบวิ่งเข้ามาประคองร่างบางที่ทรุดฮวบลงอย่างตกใจ มือเล็กเย็นเฉียบจนคนจับสัมผัสได้ทันทีไม่นานซินนีย์ก็มาถ