All Chapters of Zinnie เด็กเลี้ยงของเดย์ตัน: Chapter 31 - Chapter 40

เดย์ตันนอนพักรักษาตัวที่โรงพยาบาลเพียงคืนเดียวเท่านั้น เช้าวันต่อมาเขาก็ยืนยันจะกลับบ้านทันที ซึ่งยิ่งทำให้ข่าวที่ธารดาให้สัมภาษณ์ก่อนหน้านี้ กลายเป็นเรื่องย้อนแย้งชัดเจนขึ้นทุกทีและแน่นอน มันเป็นสิ่งที่เดย์ตันต้องการให้เป็นแบบนั้น“น่าจะพักอีกสักคืนนะคะ” ซินนีย์บอกด้วยความเป็นห่วง แม้คุณหมอจะยืนยันว่าเขาไม่ได้เป็นอะไรมาก แต่ความไม่วางใจยังฉายชัดในดวงตากลมโตของเธอ“กลับไปนอนกอดเมียที่บ้านดีกว่า”“อยู่นี่พี่ก็กอด” หญิงสาวตอบอย่างเขินอาย แล้วร่างกายของเธอก็ถูกกระชับกอดแน่นขึ้นพร้อมกับเสียงหัวเราะพอใจของคนตัวโตกว่า“มันไม่เหมือนกัน” เขาว่าอย่างอารมณ์ดี พลางยื่นมือหนามาเกลี่ยพวงแก้มเนียนของเธอเบาๆ อย่างอ่อนโยน“ยังไม่ไปทำงานได้มั้ยคะ พักก่อนซักสองสามวัน” ซินนีย์เงยหน้าถามเบาๆ ดวงตากลมโตยังมีร่องรอยความห่วงใยที่ซ่อนไว้ไม่มิด“ถ้าไม่มีงานด่วนนะ” เขาตอบเรียบๆ เหมือนจะไม่จริงจัง แต่มันก็เป็นอย่างจริงอย่างที่เขาบอกไป หากไม่มีงานด่วนเข้ามาก็ตั้งใจจะหยุดพักอยู่บ้านอย่างที่ซินนีย์ต้องการอยู่แล้ว“ดื้อ...”“แล้วอยากลงโทษคนดื้อมั้ย” น้ำเสียงเจ้าเล่ห์เอ่ยขึ้น มือหนาลูบเบา ๆ บริเวณเอวคอดและสะโพกอ่อน

“มารับเอกสารครับ” เสียงผู้ชายคนหนึ่งที่เพิ่งเดินผ่านหน้ากวิตาไปพูดขึ้นเมื่อไปหยุดอยู่ที่หน้าเคาว์เตอร์ธุรการของบริษัทกวิตาจำได้ว่าผู้ชายคนนี้เพิ่งนำเอกสารมาส่งเมื่อเช้าหลังจากที่เธอมาถึงได้ไม่นาน นั่นหมายความว่าเอกสารที่นำมาส่งเมื่อเช้าเซ็นชื่อเรียบร้อยแล้ว“นี่ค่ะ” พนักงานของบริษัทยื่นซองเอกสารที่ปิดผนึกแน่นหนาให้กับชายคนเดิม หลังจากตรวจเช็คเรียบร้อยแล้วเขาก็กลับออกไปกวิตาไม่รอช้ารีบลุกมาที่หน้าเคาว์เตอร์ในทันที“คุณเดย์ตันมาแล้วเหรอ...”“มาแล้วค่ะ” หทัยตอบอย่างสุภาพตรงไปตรงมา เพราะไม่มีคำสั่งให้ปิดบังอะไร“แล้วทำไมไม่บอกฉัน บอกไปหรือยังว่าฉันมารอ!” กวิตากระแทกเสียงอย่างขุ่นเคืองหทัยยังคงรักษาท่าทีมืออาชีพเต็มที่ แม้ในใจจะรู้ดีว่าผู้หญิงคนนี้กำลังจะเข้ามาสร้างความวุ่นวายที่นี่เหมือนกับที่ไปสร้างความวุ่นวายที่โรงพยาบาลอย่างที่เป็นข่าวครึกโครมเมื่อวันก่อน“ดิฉันแจ้งไปทางเลขาของคุณเดย์ตันแล้วนะคะ แต่...”“แต่อะไร” เสียงของกวิตาเริ่มดังขึ้นเพราะอารมณ์ที่กำลังครุกขุ่น เธอมานั่งรอตั้งแต่แปดโมงเช้า ยังไงการรอคอยของเธอวันนี้ต้องไม่ไร้ค่าหทัยสูดหายใจเข้าช้าๆ ก่อนเอ่ยตอบอย่างนุ่มนวลที่สุด

“ประสบการณ์ที่ผ่านมาย่อมเป็นบทเรียนให้กับชีวิต โดยเฉพาะบทเรียนที่สร้างบาดแผลและความเจ็บปวด”ซินนีย์ไม่เคยลืมว่าเธอไม่ควรให้โอกาสคนที่คิดจะทำร้ายเธอ“ดิฉันมีเรื่องจะคุยกับคุณค่ะ” เสียงของซินนีย์ฟังดูสุภาพตามแบบของเธอ แต่ครั้งนี้ไร้ซึ่งความอ่อนโยนอย่างที่เคยกวิตาเม้มริมฝีปากแน่น ดวงตากวาดมองซ้ายขวาราวกับกำลังมองหาใครบางคน“คุณเดย์ตันไม่ได้มาด้วยหรอกค่ะ” ซินนีย์รู้ทันและพูดดักไว้ ก่อนจะเดินนำเธอไปยังร้านกาแฟเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ภายในโรงพยาบาล“มีอะไร” กวิตาถามเสียงนิ่งเรียบหลังจากนั่งลงแล้วสีหน้าและน้ำเสียงของเธอนั้นห่างไกลจากความมั่นใจที่เคยมี ไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะข่าวเมื่อคืนหรือเพราะใครบางคนที่มาพร้อมกับซินนีย์“ดิฉันแค่อยากจะคุยกับคุณ” ซินนีย์เริ่มเปิดบทสนทนา“แต่ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับเธอ!”รอยยิ้มของซินนีย์ยังปรากฎบนใบหน้า สายตาของเธอจ้องไปยังใบหน้าของคู่สนทนาด้วยความเด็ดเดี่ยวไม่มีความวอกแวก“ดีแล้วค่ะที่ไม่มี และหวังว่าคุณกวิตาก็จะพูดแบบนี้กับสามีดิฉันเหมือนกัน”กวิตาเบะปากเล็กน้อย ดวงตาจับจ้องเด็กสาวที่อายุน้อยกว่าตัวเองเป็นสิบปีเต็ม “กระดูกคนละเบอร์” เธอคิดในใจ“ปากเก่งดีนี่”“ก็แล้ว

ซินนีย์ยืนจ้องตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยชุดสวยหรูเรียงรายมากมาย แต่ไม่รู้ทำไมวันนี้เธอกลับรู้สึกว่าไม่มีชุดไหนเหมาะกับตัวเองเลยสักชุด“เป็นอะไรหืม...” เดย์ตันถามหลังจากที่ตัวเองนั้นแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว แต่เมียรักกลับยังมีเพียงผ้าเช็ดตัวผืนสั้นปกปิดร่างกาย ทั้งที่อาบน้ำเสร็จออกมาพร้อมกัน“ซินไม่มีชุดใส่” เธอพูดด้วยน้ำเสียงงอแงพลางเม้มปากหน้างุ้มลงนิดๆ แล้วปิดตู้เสื้อผ้าบานใหญ่ ก่อนจะหันไปเปิดอีกตู้ที่เป็นตู้เสื้อผ้าสำหรับอยู่บ้านแต่ไม่ว่าจะเปิดกี่ตู้ กี่ชุด ก็ยังไม่มีชุดไหนที่ทำให้เธอรู้สึกเหมือนเดิม “เธอไม่มีชุดใส่!”เดย์ตันขมวดคิ้วเล็กน้อย ชุดสวยของน้องมีมากเสียจนสามเดือนใส่ไม่ซ้ำกันยังได้ ทำไมถึงบอกว่าไม่มีชุดใส่ ที่สำคัญซินนีย์ไม่เคยมีปัญหาหรือเรื่องมากเกี่ยวกับเสื้อผ้าเลยสักครั้ง“หนูอยากได้ชุดแบบไหนครับ เดี๋ยวพี่สั่งร้านให้มาส่งเดี๋ยวนี้เลย” เสียงทุ้มเอ่ยด้วยความเอาใจสุดชีวิต ขณะเดินเข้ามาสวมกอดร่างเล็กแน่นไว้ในอ้อมแขน“ไม่รู้ค่ะ บอกไม่ถูก”เดย์ตันก้มมองใบหน้าหวานของคนในอ้อมแขนด้วยความเอ็นดู“งั้นพี่เลือกให้ดีมั้ยครับ แล้วหาหมอเสร็จเราค่อยไปซื้อใหม่ด้วยกันก็ได้” เขาพูดด้วย

“เหนื่อยมั้ยครับ” เดย์ตันเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ขณะพาซินนีย์เดินลงจากรถที่จอดหน้าคอนโดหรูริมทะเล“ไม่เหนื่อยค่ะ” ซินนีย์ตอบด้วยรอยยิ้ม เธอรู้สึกแค่เพลียนิดหน่อยจากการเดินทางนิดหน่อย ไม่ได้เหนื่อยอะไรมากมาย“งั้นไปเดินเล่นกันหน่อยดีมั้ย”“ได้ค่ะ” เพราะเธอเองก็อยากไปรับลมทะเลเหมือนกัน ไม่รู้ทำไมว่าอยู่ๆ ถึงได้รู้สึกสดชื่นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก“ผึ้งรออยู่แถวนี้ก่อนนะ” เดย์ตันหันไปบอกคนดูแลซินนีย์ที่รอบนี้เขาให้ติดตามมาด้วย เหตุผลบางส่วนก็อยากให้มาคอยดูแลเมียรักอีกแรงลมทะเลที่พัดผ่านเข้ามาปะทะผิวบางในช่วงเวลาเช้าของวันทำให้ซินนีย์รู้สึกผ่อนคลายเป็นอย่างมาก กลิ่นหอมจากดอกไม้หลากสีในสวน กับเสียงของน้ำตกเล็กๆ ที่จัดไว้อย่างเข้ากันทำให้ซินนีย์อดที่จะชื่นชมมันไม่ได้“สวยจังเลยค่ะ จัดแบบนี้ไว้ที่บ้านบ้างคงจะดี”“ได้สิครับ เดี๋ยวให้ยูตะจัดการ” ไม่มีความจำเป็นที่ต้องขัดใจ อะไรที่เมียชอบเขาจะเนรมิตรมันทันที“ขอบคุณนะคะ” คนถูกตามใจหันมาฉีกยิ้มกว้างก่อนจะเข้ามาสวมกอดที่เอวหนาไว้อย่างออดอ้อนเดินเล่นอยู่ที่ด้านนอกสักพักเดย์ตันก็พาคนน้องเข้ามาด้านใน ไม่ใช่บรรยากาศรอบนอกที่เขาอยากให้น้องได้ชื่นชม ย