All Chapters of อดีตไม่อาจย้อนคืน: Chapter 11 - Chapter 20

ห้าปีต่อมาเครื่องบินแล่นผ่านท้องฟ้าสีคราม ทิ้งรอยควันสีขาวเป็นเส้นยาวไว้ด้านหลังเซี่ยเหวินโจวที่แผ่กลิ่นอายเย็นชาไปทั้งตัว เดินนำหน้าอย่างรวดเร็ว ผู้ช่วยเข็นกระเป๋าเดินทางตามหลังอย่างฝืดฝืน แต่ก็ไม่กล้าบ่นแม้แต่น้อย และคนที่ตามอย่างลำบากก็ไม่ได้มีแค่เขาคนเดียว“เหวินโจว รอฉันก่อน!”เสียงผู้หญิงที่เต็มไปด้วยความร้อนรนดังก้องในโถงสนามบิน แต่คนด้านหน้ากลับไม่มีท่าทีจะหยุด กลับยิ่งเร่งฝีเท้าเร็วขึ้นอีกหลินหว่านถังไม่ใช่ไม่รู้สึกถึงความห่างเหินของเซี่ยเหวินโจว แต่เธอไม่อาจยอมปล่อยชิ้นเนื้อที่แทบจะเข้าปากอยู่แล้วไปได้เมื่อห้าปีก่อน เหลือเพียงก้าวเดียว พวกเขาก็จะจัดงานแต่งงานกันแล้ว เธอจะได้เป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของเขา แต่จนถึงตอนนี้ เธอก็ยังเป็นได้แค่คู่หมั้นอย่างน่าสงสาร เดินตามหลังเขาอย่างเงียบงัน เฝ้ารอว่าเมื่อไรเขาจะยอมชะลอฝีเท้าลงมารอเธอบ้างแต่ส่วนใหญ่แล้ว กลับเป็นเธอที่ต้องวิ่งตามเขาอยู่เสมอตลอดหลายปีมานี้ อำนาจของกรุ๊ปเซี่ยในไห่เฉิงเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ขณะที่ตระกูลเซี่ยกลับค่อย ๆ ถดถอย พันธะการแต่งงานระหว่างสองตระกูล อาจเป็นไพ่ใบสุดท้ายที่ช่วยให้ตระกูลเซี่ยพลิกกลับมาไ

“ทำไม? ทำไมนายถึงใจร้ายกับฉันขนาดนี้ตลอดเวลา?”หลินหว่านถังน้ำตาคลอเบ้า ยังไงก็คิดไม่ออก “ทั้งที่ตอนนั้นนายก็ยอมแล้ว นายตกลงจะแต่งงานกับฉันแล้วแท้ ๆ”เห็นชัด ๆ ว่าเป็นเขาเองที่ให้ความหวังกับเธอก่อน บอกกับเธอว่าเขายอมแต่งงานกับเธอเมื่อห้าปีก่อน เธอสวมชุดเจ้าสาวด้วยความดีใจเต็มเปี่ยม ควงแขนพ่อเดินไปหาเขา หลินหว่านถังเคยคิดว่านั่นจะเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดและน่าจดจำที่สุดในชีวิตแต่การกระทำเพียงแผ่วเบาของเขา กลับทำลายทุกอย่างจนไม่เหลือชิ้นดีเขายกเลิกงานแต่งต่อหน้าผู้คนทั้งงาน ขณะที่พิธีกรยิ้มถามเขาว่ายินดีจะแต่งงานกับเธอหรือไม่เซี่ยเหวินโจวนิ่งเงียบอยู่นาน หลินหว่านถังเร่งเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาถึงเหมือนเพิ่งได้สติ มองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตัดขาดจากนั้น เขาก็พูดประโยคที่ทำให้ทั้งงานตกตะลึง“ผมไม่ยินดี”“ผมไม่ยินดีจะแต่งงานกับหลินหว่านถัง”เขาทิ้งแหวนที่กำอยู่ในมือ จากนั้นก็ถอดช่อดอกไม้เจ้าบ่าวออกจากอก แล้วหันหลังเดินจากไปโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อยตระกูลเซี่ยกลายเป็นตัวตลกในแวดวง ทุกคนหัวเราะเยาะที่พวกเขาวางแผนมามากมาย สุดท้ายกลับได้แค่ตักน้ำใส่ตะกร้าแน่นอนว่าพวกเ

คำพูดที่เตรียมไว้ก่อนหน้านี้ ในตอนนี้กลับพูดไม่ออกอีกต่อไป ในแววตาของเซี่ยเหวินโจวมีประกายเลื่อนลอยวาบผ่านเธอเปลี่ยนไปมากจริง ๆ และก็ก้าวหน้าไปไกลมากคนที่ยังย่ำอยู่กับที่ ดูเหมือนจะมีแค่เขาคนเดียว“ท่านประธานเซี่ย ท่านคิดว่ายังไงครับ?”ลูกน้องหลายคนหารือกันเสร็จ ก็มองไปยังเซี่ยเหวินโจวที่นั่งอยู่ตรงกลาง แล้วเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง “ท่านประธานเซี่ย ท่านคิดว่ายังไงครับ?”เพราะประโยคนี้เอง ถงเจาจึงเผลอมองไปพอดี และสบเข้ากับสายตาของเขาสายตาประสานกันเพียงชั่ววูบก็แยกจาก เธอก้มตาลง ปฏิบัติต่อเขาเหมือนคนแปลกหน้า หลังจากนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง สุดท้ายเขาก็ยังไม่อาจทำอะไรในสัญญาเพื่อทำให้เธอลำบากใจได้จนกระทั่งได้เห็นเซี่ยเหวินโจวเซ็นชื่อลงในสัญญาด้วยตาตัวเอง ถงเจาถึงได้โล่งอกอย่างแท้จริงเธอกับหลี่อีไปส่งคนออกจาก WG พอกำลังจะหันกลับเข้าไปในบริษัท จู่ ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลัง แฝงด้วยความอ่อนโยนและความรัก“เจาเจา รอก่อน!”ฝีเท้าของถงเจาชะงัก คนอื่น ๆ ที่อยู่ข้าง ๆ เหมือนจะได้กลิ่นบางอย่างที่ไม่ปกติ ต่างก็ทักทายแล้วหันกลับเข้าบริษัท ไม่นานคนก็แยกย้ายกันไปเกือบหมดโถงกว้างใหญ่จึง

ได้ยินดังนั้น เขารีบส่ายหัว “ไม่ ไม่ใช่แบบนั้น เจาเจา ฉันรู้ว่าปีนั้นเป็นความผิดของฉันเอง ฉันปกป้องเธอไม่ได้ ทำให้เธอผิดหวังจนต้องจากไป ฉันรู้ว่าฉันผิดไปแล้ว เธอให้โอกาสฉันอีกครั้งได้ไหม”“ตอนนั้นเรารักกันขนาดนั้น เธอจะ…จะไปแบบไม่เหลือโอกาสให้ฉันแก้ตัวเลยได้ยังไง?”เวินฉีหลินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ฟังมาถึงตรงนี้ ก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้เสียงหัวเราะนั้นทำให้เซี่ยเหวินโจวหันไปมองโดยอัตโนมัติ ภาพความใกล้ชิดของเขากับถงเจาเมื่อครู่ผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้งเขากัดฟันแน่น ฝืนตัวเองไม่ให้ต่อยหน้าอีกฝ่ายที่เขามองว่าน่าหมั่นไส้สุด ๆ สายตาข้ามเวินฉีหลินไป มองถงเจาที่เงียบอยู่ ดวงตาเต็มไปด้วยการวิงวอน“เจาเจา…”แต่เพิ่งเอ่ยได้คำเดียว ก็ถูกเธอขัดอย่างไร้เยื่อใย“ถ้าท่านประธานเซี่ยรั้งฉันไว้ เพื่อพูดเรื่องไร้สาระแบบนี้ ก็อย่าเสียเวลาของกันและกันเลย”เธอก้มตาลงอีกครั้ง ไม่มองเขา อารมณ์กลับสู่ความสงบเหมือนเดิม ราวกับการระเบิดอารมณ์ก่อนหน้านี้เป็นเพียงภาพลวงของเขาพูดจบ เธอก็ไม่หยุดอยู่ต่อ หันหลังเดินจากไปทันทีเวินฉีหลินเดินตามเธอไปสองก้าว แล้วเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ จึงหยุด หันกลับไปมองเซี่ยเหวินโจวที่ย

ถงเจากับเวินฉีหลินรู้จักกันเมื่อห้าปีก่อนตอนนั้น เธอเพิ่งไปถึงอังกฤษแม้จะไม่ถึงกับใช้ชีวิตลำบาก แต่เพราะภาษาไม่คล่อง บวกกับต้องอยู่คนเดียวห่างไกลบ้าน ช่วงเวลาหนึ่งเธอจึงสับสน ไม่รู้ว่าตัวเองควรทำอะไรดีเวินฉีหลินเป็นคนจีนคนแรกที่เธอได้พบหลังจากสนิทกันมากขึ้น เขาเคยบ่นเธอด้วยซ้ำว่า อยู่ในอังกฤษมาตั้งหลายปี เพิ่งเคยเจอคนที่ทั้งภาษาก็พูดไม่ได้ ไม่มีแผนชีวิต แถมไม่มีแม้แต่ความมุ่งมั่น แต่กลับกล้ามาคนเดียว อยู่ตั้งสองเดือนแล้วยังคุยพื้นฐานไม่ได้แต่เธอโชคดี ที่ได้เจอเวินฉีหลินในช่วงที่เขาตกต่ำที่สุดต่อมาทั้งสองจึงตกลงกัน เธอจ้างเขาด้วยเงินก้อนหนึ่ง ให้มาเป็นไกด์ส่วนตัวสอนภาษาอังกฤษ สอนทุกอย่างที่ต้องใช้ในอังกฤษเห็นเธอไร้จุดหมาย ก็ช่วยเธอค้นหาความสามารถและความฝันของตัวเองมือขวาของเธอบาดเจ็บ วาดรูปไม่ได้ เขาก็อยู่ฝึกมือซ้ายกับเธอ จากตอนแรกที่เขียนยังเบี้ยว ๆ จนค่อย ๆ คล่องขึ้นและสุดท้าย ก็สามารถวาดแบบออกแบบได้อย่างสมบูรณ์ด้วยมือซ้ายจะบอกว่า ถงเจาจะกลายเป็นถงเจาในวันนี้ได้ ก็เพราะการอยู่เคียงข้างของเวินฉีหลินในช่วงแรกก็ไม่ผิดแต่เธอไม่เคยคิดว่า เวินฉีหลินจะชอบเธอตอนที่ถู