All Chapters of อดีตไม่อาจย้อนคืน: Chapter 1 - Chapter 10

“ฉันให้สองร้อยห้าสิบล้านบาท ภายในหนึ่งสัปดาห์ต้องไปต่างประเทศ แล้วก็หายไปจากลูกชายฉันตลอดไป” คุณนายเซี่ยนั่งอยู่ตรงข้ามถงเจา ใบหน้าที่ได้รับการดูแลอย่างดีเผยความดูแคลนโดยไม่คิดจะปิดบัง ถ้าเป็นเมื่อก่อน ถงเจาคงตาแดงแล้วโต้กลับไปว่า “ฉันไม่ได้คบกับเขาเพราะเงิน” แต่ตอนนี้ เธอแค่พยักหน้าอย่างสงบ “ตกลงค่ะ” คุณนายเซี่ยชะงักไปอย่างชัดเจน ก่อนจะแค่นหัวเราะ “ก็ยังพอมีสำนึกตัวอยู่บ้าง” คำว่า “สำนึกตัว” นี้ เธอเน้นเสียงอย่างหนัก ราวกับจะตอกย้ำความแตกต่างราวฟ้ากับดินของสถานะระหว่างเธอกับเซี่ยเหวินโจว ถงเจาก้มตาเงียบ ไม่พูดอะไร ก่อนจะยื่นมือมารับเช็คใบนั้นมา แล้วก็หันหลังเดินออกไปพอกลับมาถึงวิลล่า ท้องฟ้าก็มืดแล้วที่นี่กว้างใหญ่เกินไป กว้างจนเธอมักจะหลงทางอยู่บ่อยครั้งสิ่งเดียวที่คุ้นเคย มีเพียงรูปถ่ายใบนั้นบนโต๊ะชา ในรูป เซี่ยเหวินโจวโอบเอวเธอไว้ ก้มมองเธอด้วยสายตาอ่อนโยนราวกับละลายหิมะกลางฤดูหนาวได้เธอเอื้อมมือไปลูบภาพนั้นเบา ๆ จู่ ๆ ก็หวนคิดถึงคืนฝนตกเมื่อสามปีก่อนปีนั้น เธอเก็บเซี่ยเหวินโจวได้ที่ปากซอย ร่างกายเขาเต็มไปด้วยเลือด แววตาเลื่อนลอย“คุณเป็นใคร?” เธอถามเขา“ผม…

เธอยืนนิ่งงัน มองพนักงานยื่นกำไลให้หลินหว่านถังอย่างนอบน้อม ขณะที่อีกฝ่ายยิ้มบาง ๆ แล้วยื่นมือไปรับ ปลายนิ้วเพิ่งแตะขอบกล่อง จู่ ๆ ก็ร้อง “อุ๊ย”“เพล้ง!”กำไลหยกลื่นหลุดจากกล่อง ตกกระแทกพื้นหินอ่อนอย่างแรง แตกออกเป็นสองท่อนในเสี้ยววินาทีนั้น ลมหายใจของถงเจาแทบหยุดลง เสียงในหูเหลือเพียงเสียงแตกแหลมคมสมองเธอว่างเปล่า แทบจะเป็นสัญชาตญาณที่พุ่งเข้าไป ผลักหลินหว่านถังออก แล้วก้มลงเก็บเศษชิ้นส่วนบนพื้นด้วยมือที่สั่นเทาสีหน้าของเซี่ยเหวินโจวเย็นลงทันที เขาประคองหลินหว่านถังที่เซถลาไว้ ก่อนจะหันมามองถงเจาอีกครั้ง น้ำเสียงทุ้มเย็นเฉียบ “ถงเจา เธอทำอะไร”ถงเจาเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำ เสียงสั่น “ฉันทำอะไร? นี่คือของที่ระลึกจากคุณย่าของฉัน ! ตอนนั้นคุณไม่ใช่เหรอที่บอกว่า ถ้าเจอมันอีก จะต้องซื้อกลับมาให้ฉันแน่นอน”“แต่ตอนนี้คุณลืมไปหมดแล้ว ใช่ไหม”เซี่ยเหวินโจวชะงักไปชั่วขณะ เหมือนจะนึกอะไรออก แต่ไม่นาน สายตาก็กลับมาเย็นชาอีกครั้ง“เรื่องนานขนาดนั้น ฉันจะจำได้ยังไง” น้ำเสียงเขาเรียบเย็น แฝงความไม่พอใจ “อีกอย่าง หว่านถังก็ไม่ได้ตั้งใจ เธอจะไปผลักคนอื่นได้ยังไง!”ดวงตาของหลินหว่านถังแดงขึ

ถงเจาก้มตาลง เอ่ยโกหกออกไป “คุณป้ามาเยี่ยมฉัน ฉันก็บอกว่าไม่ได้เป็นอะไรมาก ให้ท่านกลับไปก่อนค่ะ”คุณนายเซี่ยเห็นดังนั้น ก็รีบแสร้งถามไถ่อาการ 2-3 ประโยค ก่อนจะอ้างว่ามีธุระแล้วจากไปในห้องผู้ป่วยเหลือเพียงพวกเขาสองคน“เรื่องก่อนหน้านี้…” เซี่ยเหวินโจวเดินมาข้างเตียง น้ำเสียงแข็งเล็กน้อย “อุบัติเหตุมันกะทันหันเกินไป ฉันตั้งตัวไม่ทัน”ถงเจาพยักหน้าเบา ๆ “อืม ฉันรู้ ไม่เป็นไร”เซี่ยเหวินโจวชะงัก “เธอไม่โกรธเหรอ”“ไม่โกรธ”เซี่ยเหวินโจวจ้องตาเธอ พยายามหาความน้อยใจหรือความโกรธแม้เพียงนิดเดียว แต่ดวงตาของเธอกลับนิ่งสงบเหมือนผืนน้ำจู่ ๆ เขาก็หงุดหงิดขึ้นมา ยื่นมือจะลูบหน้าเธอ “อย่าอาละวาด ฉัน...”“ฉันไม่ได้โกรธจริง ๆ” ถงเจาเบี่ยงหน้าหลบ น้ำเสียงเบาแต่หนักแน่น “ฉันอยากพักผ่อน หลินหว่านถังก็เจ็บเหมือนกัน คุณไปอยู่เป็นเพื่อนเธอเถอะ”พูดจบ เธอก็หลับตา พลิกตัวหันหลังให้เธอรู้สึกว่าเซี่ยเหวินโจวยืนมองเธออยู่นาน สุดท้ายถึงค่อยปิดประตูออกไปหลายวันถัดมา เซี่ยเหวินโจวมาที่โรงพยาบาลทุกวันเขานั่งข้างเตียงจัดการเอกสาร บางครั้งก็ถามเธอว่า “เจ็บไหม” และเธอก็มักจะส่ายหน้าแต่ทุกครั้งที่เธอห

ถงเจากัดริมฝีปากแน่น จนกระทั่งได้กลิ่นเลือดคาวในปากงั้นแค่เพราะไม่อยากให้หลินหว่านถังต้องอับอาย เธอก็ต้องกลืนความเจ็บพวกนี้ลงไปงั้นเหรอ“ฉันจะต้องแจ้งความ”เซี่ยเหวินโจวเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบสมุดเช็คออกมา “ถ้าเธอยืนยันจะเอาเรื่อง งั้นฉันจะชดใช้แทนพวกเขาเอง”เสียงปลายปากกาขีดลงบนกระดาษเช็คดังแผ่ว ๆ ในห้องผู้ป่วย ทุกครั้งเหมือนกำลังเฉือนหัวใจของถงเจาอย่างช้า ๆตอนที่เขาเขียนตัวเลขแรก เธอกัดปากแน่น เลือดค่อย ๆ แผ่ในปากเขาเห็นว่าเธอไม่รับ จึงคิดว่าไม่พอ แล้วฉีกแผ่นนั้นทิ้ง เขียนใหม่อีกครั้งครั้งแล้วครั้งเล่าจำนวนเงินบนเช็คเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆจนเมื่อกระดาษเช็คที่เขียนว่า “ห้าร้อยล้าน” ถูกยื่นมาตรงหน้า เธอก็พลันนึกถึงคืนฝนตกเมื่อสามปีก่อนตอนนั้นพวกเขาอยู่ในห้องเช่าเล็ก ๆ แค่สิบตารางเมตร เขากลับมาตอนตีสามตัวเปียกไปทั้งตัว แต่ยังยิ้มแล้วกอดเธอไว้แน่น“เจาเจา ฉันจะต้องหาเงินให้ได้ห้าร้อยล้านบาท ให้เธอไม่ต้องลำบากอีกต่อไป”คำสัญญานั้นเป็นจริงแล้ว แต่กลับกลายเป็นในรูปแบบนี้เขาเขียนห้าร้อยล้านได้อย่างง่ายดาย เพื่อให้เธอ “ยอมปล่อย” คนที่เคยเหยียบเธอลงกับพื้น“ห้าร้อยล้านบาท พ

เสียงของคุณนายเซี่ยดังต่อเนื่องไม่หยุด แต่เซี่ยเหวินโจวกลับเหมือนไม่ได้ยินอะไรเลย จมอยู่ในโลกของตัวเองโดยสิ้นเชิง“เหวินโจว แม่พูดกับลูกอยู่นะ ได้ยินไหม?”เห็นลูกชายเหม่อลอย คุณนายเซี่ยยกมือโบกตรงหน้าเขา แต่เขาก็ยังไม่ตอบสนอง เอาแต่พึมพำชื่อหนึ่งซ้ำไปมา“เจาเจา… เจาเจา…”เมื่อสองคำนี้เข้าหูคุณนายเซี่ย ทำให้เธอขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ แววตาเต็มไปด้วยความดูแคลนเด็กผู้หญิงยากจนไร้พื้นเพ อาศัยตอนที่เซี่ยเหวินโจวความจำเสื่อมเกาะตระกูลเซี่ยขึ้นมา ถึงได้ก้าวเข้าสู่วงสังคมชั้นสูง แต่ความบ้านนอกติดตัว ต่อให้ใส่เสื้อผ้าแบรนด์เนมก็ปิดไม่มิดยังไงเธอกับเซี่ยเหวินโจวก็ไม่ใช่คนโลกเดียวกัน โชคดีที่ยังพอรู้ตัว ไม่ได้ตามตื๊อไม่ปล่อยคิดถึงตรงนี้ คุณนายเซี่ยมองห้องนั่งเล่นที่ถูกรื้อค้นจนเละ แล้วคำนวณเวลาในใจ เหมือนนึกอะไรออก จึงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย พอมองไปที่เซี่ยเหวินโจว สายตาก็มีความพอใจเพิ่มขึ้น“เธอไปแล้วสินะ ยังพอรู้กาลเทศะ ไปก็ดีแล้ว กลับไปแม่จะได้คุยเรื่องฤกษ์แต่งงานกับตระกูลหลินสักที”แต่ไม่รู้ว่าคำไหนไปกระทบเส้นประสาท เซี่ยเหวินโจวหน้าซีดลงทันที “ไม่… เป็นไปไม่ได้! เธอจะจากผมไปได้ยังไง! ท