Short
อดีตไม่อาจย้อนคืน

อดีตไม่อาจย้อนคืน

By:  ลูกปลาCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
23Chapters
3.5Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

“ฉันให้สองร้อยห้าสิบล้านบาท ภายในหนึ่งสัปดาห์ต้องไปต่างประเทศ แล้วก็หายไปจากลูกชายฉันตลอดไป” คุณนายเซี่ยนั่งอยู่ตรงข้ามถงเจา ใบหน้าที่ได้รับการดูแลอย่างดีเผยความดูแคลนโดยไม่คิดจะปิดบัง ถ้าเป็นเมื่อก่อน ถงเจาคงตาแดงแล้วโต้กลับไปว่า “ฉันไม่ได้คบกับเขาเพราะเงิน” แต่ตอนนี้ เธอแค่พยักหน้าอย่างสงบ “ตกลงค่ะ” คุณนายเซี่ยชะงักไปอย่างชัดเจน ก่อนจะแค่นหัวเราะ “ก็ยังพอมีสำนึกตัวอยู่บ้าง” คำว่า “สำนึกตัว” นี้ เธอเน้นเสียงอย่างหนัก ราวกับจะตอกย้ำความแตกต่างราวฟ้ากับดินของสถานะระหว่างเธอกับเซี่ยเหวินโจว ถงเจาก้มตาเงียบ ไม่พูดอะไร ก่อนจะยื่นมือมารับเช็คใบนั้นมา แล้วก็หันหลังเดินออกไป

View More

Chapter 1

บทที่ 1

A tall, muscular man in a dark coat and dark glasses walked out from Cansington station, his phone glued to his ear.

“Have you got the information?”

“Yes, General. The girl who saved you from the fire ten years ago is Thea Callahan. She survived after that, but she’s been badly disfigured due to the fire.”

The man tightened his grip on the phone, his expression darkening.

It was a hot summer day, but the man had a cold aura around him.

Everyone who walked past him shuddered involuntarily.

His name was James Caden.

Ten years ago, James’ family members were burned alive, falling victim to a scheme against them.

A young girl rushed into the inferno and saved him without regard for her own safety.

All 38 of his family members lost their lives that night, and the first family of Cansington was no more.

After James was rescued, he jumped into the river, as it was the only way to survive.

He ended up in the Southern Plains where he became a soldier.

Ten years later, he had successfully climbed the rank from a nameless soldier to an army general.

He had challenged an elite army of 30,000 single-handedly. He had gone on a solo mission, infiltrating the enemy camp and capturing their general alive.

He was the legendary Dragon General of the Southern Plains.

He was the Black Dragon, a name that struck fear in his enemies.

He was the youngest general Sol had ever seen.

Once he was made general, he decided to retire and return to Cansington. He had debts to repay and revenge to take.

He had to repay Thea for saving his life and to avenge his family.

“I want all the information you have on Thea.”

“I’ve sent it to your email, sir. Please take a look.”

James hung up and checked his email. There was a message waiting for him.

Thea Callahan, female, 27 years old.

The Callahans were a middle-class family in Cansington.

Ten years ago, Thea was still in senior high, a Year 3 student.

It was a Sunday, and she was on a day trip to the suburbs with her friends.

In the evening, she heard the cries for help from a burning villa. Without regard for her own safety, she rushed in and saved a young man.

That young man was James.

The accident completely changed Thea’s life.

She was lucky enough to survive, but she suffered burns all over her body, leaving her horribly disfigured.

Since then, she had become the laughingstock of her classmates. Everyone talked about her behind her back.

“Thea, I owe you my life. I’ll spend the rest of it repaying this debt of gratitude.”

“The Xaviers, Frasiers, Zimmermans, and Wilsons owe me a life debt. Now that I’m back in town, I’ll make them pay. For the deaths of my family, they’ll pay in blood. All of them.”

James clenched his fists, entering a multi-purpose vehicle without a license plate.

A man wearing a black tank and cap was behind the wheel.

He said, “General, the Callahans will be selecting a husband for Thea in three days. The head of the family, Lex Callahan, has issued a statement. As long as a suitor is willing to marry into the Callahan family, he’ll be under the Callahans’ protection after the wedding.”

James frowned. “Selecting a husband?”

“Sir, the Callahans are quite a prestigious family, yet Thea is now considered the ugly duckling of Cansington. No one will marry her, and she’s the laughingstock of the family. Old Mister Callahan is desperate, so he came up with this idea. Thea may be disfigured, but many still covet the family’s business and wealth. With that as an incentive, they would be willing to marry into the family.”

Every important family member of the Callahans was in attendance in the Callahans’ villa.

Today was the day Lex Callahan would choose a husband for his granddaughter. After a meticulous selection process, ten suitors had made it to the final round.

Standing in the foyer of the villa, they were of all ages, shapes, and sizes.

None of them had an impressive background, including James.

Without Thea, he would have perished in the fire ten years ago.

Without Thea, there would be no James, the Black Dragon.

A girl dressed in an outfit covering herself from head to toe sat on the couch. With a white veil blocking her face, no one could see what she looked like.

An old man wearing a three-piece suit stood up, leaning onto a cane topped with the head of a dragon. Looking around at the ten men, he announced, “I’ve chosen… James Caden.”

The girl in the white veil shuddered.

Had her fate been finally sealed?

She knew that from the moment she ran into the fire ten years ago, she had lost everything.

The other suitors left, disappointed.

James remained standing still.

Just then, a man stood up and approached James. Clapping him on the back, the man sneered. “Treat my cousin sister well. She may be disfigured, but she’s still a woman. I’m sure she’ll be able to satisfy you all the same.”

That was Tommy Callahan, the eldest grandson of the Callahans.

James ignored Tommy, focusing on Thea instead.

His gaze lingered on her, though he was still unable to see her face.

However, he could see that the veil was wet with her tears.

“Thea, go home on your own. I have an appointment.” A middle-aged woman left as quickly as she could, her expression one of mild disgust.

The woman was Thea’s mother, Gladys Hill.

Gladys was thoroughly disappointed in her daughter.

All the other girls in the family had married well, but her own daughter had to marry a man plucked from the streets.

“Dad, I’m going to the office.” Thea’s father, Benjamin, ignored his daughter. He left after greeting his father perfunctorily.

The remaining Callahans stared at James openly, mocking expressions on their faces.

He was tall, strong, and able-bodied, yet he was willing to marry Thea, and into the Callahan family? Thea was the laughingstock of all of Cansington, for crying out loud!

James approached Thea and extended his arm, looking at her.

Thea, crying silently on the couch, was stunned.

“From now on, I’ll protect you. Come with me and you’ll have the entire world in the palm of your hands. I’ll make you the happiest woman on earth.”

His voice was strong and unwavering.

At that moment, she forgot about the mocking faces of her family.

All she saw was the man in front of her. Tall and powerful, yet gentle.

James took her hand and pulled her up. Softly, he said, “Let’s go.”

Hand in hand, they left the villa.

A multi-purpose vehicle without a license plate was waiting outside the villa, accompanied by two men in black suits.

James led a stunned Thea over.

The men started to say, “Gen…”

James waved his hand, cutting them off. “Take me to the House of Royals. I have to attend to my wife’s injuries.”

James was not just the legendary Dragon General of the Southern Plains. He was a skilled doctor too.

Treating Thea’s scars would be an easy feat.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
23 Chapters
บทที่ 1
“ฉันให้สองร้อยห้าสิบล้านบาท ภายในหนึ่งสัปดาห์ต้องไปต่างประเทศ แล้วก็หายไปจากลูกชายฉันตลอดไป” คุณนายเซี่ยนั่งอยู่ตรงข้ามถงเจา ใบหน้าที่ได้รับการดูแลอย่างดีเผยความดูแคลนโดยไม่คิดจะปิดบัง ถ้าเป็นเมื่อก่อน ถงเจาคงตาแดงแล้วโต้กลับไปว่า “ฉันไม่ได้คบกับเขาเพราะเงิน” แต่ตอนนี้ เธอแค่พยักหน้าอย่างสงบ “ตกลงค่ะ” คุณนายเซี่ยชะงักไปอย่างชัดเจน ก่อนจะแค่นหัวเราะ “ก็ยังพอมีสำนึกตัวอยู่บ้าง” คำว่า “สำนึกตัว” นี้ เธอเน้นเสียงอย่างหนัก ราวกับจะตอกย้ำความแตกต่างราวฟ้ากับดินของสถานะระหว่างเธอกับเซี่ยเหวินโจว ถงเจาก้มตาเงียบ ไม่พูดอะไร ก่อนจะยื่นมือมารับเช็คใบนั้นมา แล้วก็หันหลังเดินออกไปพอกลับมาถึงวิลล่า ท้องฟ้าก็มืดแล้วที่นี่กว้างใหญ่เกินไป กว้างจนเธอมักจะหลงทางอยู่บ่อยครั้งสิ่งเดียวที่คุ้นเคย มีเพียงรูปถ่ายใบนั้นบนโต๊ะชา ในรูป เซี่ยเหวินโจวโอบเอวเธอไว้ ก้มมองเธอด้วยสายตาอ่อนโยนราวกับละลายหิมะกลางฤดูหนาวได้เธอเอื้อมมือไปลูบภาพนั้นเบา ๆ จู่ ๆ ก็หวนคิดถึงคืนฝนตกเมื่อสามปีก่อนปีนั้น เธอเก็บเซี่ยเหวินโจวได้ที่ปากซอย ร่างกายเขาเต็มไปด้วยเลือด แววตาเลื่อนลอย“คุณเป็นใคร?” เธอถามเขา“ผม…
Read more
บทที่ 2
ถงเจากลับบ้านเพียงลำพังพอกลับไป เธอก็เปิดตู้ยาในห้องนั่งเล่น ทำแผล ฆ่าเชื้อ ทายา และพันแผลให้ตัวเองบาดแผลแผ่ความเจ็บแสบละเอียด ราวกับมีมดนับไม่ถ้วนกำลังกัดกินตอนหันตัวจะขึ้นชั้นบน เธอเผลอเหลือบไปเห็นแกรนด์เปียโนตรงมุมห้องนั่งเล่นนั่นคือสิ่งที่เซี่ยเหวินโจวซื้อหลังจากความจำกลับมา บอกว่าจะสอนเธอเล่นเปียโนแต่เวลาผ่านไปนานขนาดนี้ ฝุ่นบนฝาเปียโนกลับหนาจนเห็นได้ชัดเหมือนความสัมพันธ์ของพวกเขา ที่ถูกฝุ่นจับไปนานแล้วดวงตาเธอเริ่มแดง เธอเร่งฝีเท้าเข้าไปในห้องเพื่อเก็บกระเป๋าเสื้อผ้า เอกสาร บัตรเครดิต………เธอจัดเรียงทีละอย่างอย่างช้า ๆ เหมือนกำลังบอกลาตัวเองในอดีตเก็บไปได้ครึ่งทาง ประตูห้องก็ถูกเปิดออกกะทันหันเซี่ยเหวินโจวยืนอยู่ที่หน้าประตู เสื้อสูทพาดแขน เนกไทคลายหลวมเขามองกระเป๋าเดินทางที่ถูกเปิดทิ้งไว้ แล้วขมวดคิ้ว “เธอกำลังทำอะไร”“เก็บของ” ถงเจาตอบเรียบ ๆ ก้มหน้าพับเสื้อผ้าต่อโดยไม่หยุดเซี่ยเหวินโจวขมวดคิ้วเดินเข้ามา กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ จากตัวเขาคือกลิ่นเดียวกับที่หลินหว่านถังใช้ในวันนี้เขาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แรงจนเธอเจ็บจนขมวดคิ้ว“แค่เพราะวันนี้ฉันไปกินข้าวกับหว่า
Read more
บทที่ 3
เธอยืนนิ่งงัน มองพนักงานยื่นกำไลให้หลินหว่านถังอย่างนอบน้อม ขณะที่อีกฝ่ายยิ้มบาง ๆ แล้วยื่นมือไปรับ ปลายนิ้วเพิ่งแตะขอบกล่อง จู่ ๆ ก็ร้อง “อุ๊ย”“เพล้ง!”กำไลหยกลื่นหลุดจากกล่อง ตกกระแทกพื้นหินอ่อนอย่างแรง แตกออกเป็นสองท่อนในเสี้ยววินาทีนั้น ลมหายใจของถงเจาแทบหยุดลง เสียงในหูเหลือเพียงเสียงแตกแหลมคมสมองเธอว่างเปล่า แทบจะเป็นสัญชาตญาณที่พุ่งเข้าไป ผลักหลินหว่านถังออก แล้วก้มลงเก็บเศษชิ้นส่วนบนพื้นด้วยมือที่สั่นเทาสีหน้าของเซี่ยเหวินโจวเย็นลงทันที เขาประคองหลินหว่านถังที่เซถลาไว้ ก่อนจะหันมามองถงเจาอีกครั้ง น้ำเสียงทุ้มเย็นเฉียบ “ถงเจา เธอทำอะไร”ถงเจาเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำ เสียงสั่น “ฉันทำอะไร? นี่คือของที่ระลึกจากคุณย่าของฉัน ! ตอนนั้นคุณไม่ใช่เหรอที่บอกว่า ถ้าเจอมันอีก จะต้องซื้อกลับมาให้ฉันแน่นอน”“แต่ตอนนี้คุณลืมไปหมดแล้ว ใช่ไหม”เซี่ยเหวินโจวชะงักไปชั่วขณะ เหมือนจะนึกอะไรออก แต่ไม่นาน สายตาก็กลับมาเย็นชาอีกครั้ง“เรื่องนานขนาดนั้น ฉันจะจำได้ยังไง” น้ำเสียงเขาเรียบเย็น แฝงความไม่พอใจ “อีกอย่าง หว่านถังก็ไม่ได้ตั้งใจ เธอจะไปผลักคนอื่นได้ยังไง!”ดวงตาของหลินหว่านถังแดงขึ
Read more
บทที่ 4
เธอไม่อยากให้เขาจับพิรุธก่อนจะจากไป แล้วเกิดเรื่องอะไรขึ้นอีก ถงเจานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง สุดท้ายก็พยักหน้าจากนั้นก็พยุงข้อเท้าที่เจ็บ เพื่อลุกไปเลือกเสื้อผ้าหน้าตู้ครึ่งชั่วโมงต่อมา ทั้งสองก็มาถึงจุดหมายคฤหาสน์ตระกูลเซี่ยสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ ตอนถงเจาเดินตามเซี่ยเหวินโจวเข้าไป สิ่งแรกที่เห็นก็คือหลินหว่านถังที่นั่งอยู่บนโซฟาเธอสวมชุดชาแนลอย่างสง่างาม กำลังคุยกับคุณนายเซี่ยอย่างสนิทสนม ด้านข้างมีคุณพ่อเซี่ยนั่งยิ้มพยักหน้า เป็นภาพครอบครัวที่อบอุ่นกลมเกลียว“เหวินโจวมาแล้ว!” คุณนายเซี่ยรีบลุกมาต้อนรับอย่างกระตือรือร้น แต่กลับมองข้ามถงเจาไปโดยสิ้นเชิง ตรงเข้าไปจับแขนลูกชาย “หว่านถังรอเธอมานานแล้วนะ”เซี่ยเหวินโจวชะงักเล็กน้อย พลางเผลอหันกลับไปมองถงเจาเขาคิดว่าจะได้เห็นแววตาน้อยใจ หรืออย่างน้อยก็สีหน้าที่พยายามกลั้นความเสียใจไว้แต่ถงเจาเพียงยืนอย่างสงบอยู่ข้าง ๆ ราวกับทุกอย่างไม่เกี่ยวข้องกับเธอเลย“คุณถงก็มาด้วยเหรอคะ?” หลินหว่านถังแสร้งทำเป็นแปลกใจ ก่อนจะยิ้มอย่างอ่อนโยน “นั่งสิคะ ไม่ต้องเกรงใจ”คุณนายเซี่ยเพิ่งเหลือบตามองถงเจา น้ำเสียงเย็นชา “มาแล้วก็สำรวมหน่อย อย่าทำให้ตระ
Read more
บทที่ 5
ถงเจาก้มตาลง เอ่ยโกหกออกไป “คุณป้ามาเยี่ยมฉัน ฉันก็บอกว่าไม่ได้เป็นอะไรมาก ให้ท่านกลับไปก่อนค่ะ”คุณนายเซี่ยเห็นดังนั้น ก็รีบแสร้งถามไถ่อาการ 2-3 ประโยค ก่อนจะอ้างว่ามีธุระแล้วจากไปในห้องผู้ป่วยเหลือเพียงพวกเขาสองคน“เรื่องก่อนหน้านี้…” เซี่ยเหวินโจวเดินมาข้างเตียง น้ำเสียงแข็งเล็กน้อย “อุบัติเหตุมันกะทันหันเกินไป ฉันตั้งตัวไม่ทัน”ถงเจาพยักหน้าเบา ๆ “อืม ฉันรู้ ไม่เป็นไร”เซี่ยเหวินโจวชะงัก “เธอไม่โกรธเหรอ”“ไม่โกรธ”เซี่ยเหวินโจวจ้องตาเธอ พยายามหาความน้อยใจหรือความโกรธแม้เพียงนิดเดียว แต่ดวงตาของเธอกลับนิ่งสงบเหมือนผืนน้ำจู่ ๆ เขาก็หงุดหงิดขึ้นมา ยื่นมือจะลูบหน้าเธอ “อย่าอาละวาด ฉัน...”“ฉันไม่ได้โกรธจริง ๆ” ถงเจาเบี่ยงหน้าหลบ น้ำเสียงเบาแต่หนักแน่น “ฉันอยากพักผ่อน หลินหว่านถังก็เจ็บเหมือนกัน คุณไปอยู่เป็นเพื่อนเธอเถอะ”พูดจบ เธอก็หลับตา พลิกตัวหันหลังให้เธอรู้สึกว่าเซี่ยเหวินโจวยืนมองเธออยู่นาน สุดท้ายถึงค่อยปิดประตูออกไปหลายวันถัดมา เซี่ยเหวินโจวมาที่โรงพยาบาลทุกวันเขานั่งข้างเตียงจัดการเอกสาร บางครั้งก็ถามเธอว่า “เจ็บไหม” และเธอก็มักจะส่ายหน้าแต่ทุกครั้งที่เธอห
Read more
บทที่ 6
ในตอนนั้นเอง เจ้าภาพงานก็ประกาศเกมเล็ก ๆ ขึ้นมาคู่รักขึ้นเวทีบรรเลงเปียโนร่วมกัน ผู้แสดงที่ดีที่สุดจะได้รับชุดเครื่องประดับล้ำค่าเป็นรางวัล“ชุดนั้นสวยจัง!” หลินหว่านถังตาเป็นประกาย ดึงแขนเสื้อเซี่ยเหวินโจวแล้วอ้อน “เหวินโจว อีกไม่นานก็วันเกิดฉันแล้ว คุณกับคุณถงช่วยคว้าชัยชนะให้ฉันได้ไหม?”บรรดาคุณหนูรอบข้างหัวเราะทันที “หว่านถัง เธอกำลังทำให้คนอื่นลำบากนะ คุณถงยังพูดเยอรมันไม่ได้เลย จะไปเล่นเปียโนแบบสังคมชั้นสูงได้ยังไง?”“ไม่งั้นเธอกับคุณชายเซี่ยขึ้นไปเล่นด้วยกันสิ” มีคนเสนอหลินหว่านถังหันไปมองเซี่ยเหวินโจว “ได้ไหม?”เซี่ยเหวินโจวพยักหน้าเบา ๆ “ได้”หลินหว่านถังเหลือบมองถงเจาอย่างได้ใจ “งั้นฉันขอยืมเหวินโจวก่อนนะ”ทั้งสองเดินขึ้นเวที ทันทีที่เสียงเปียโนดังขึ้น ทั้งห้องก็เงียบกริบปลายนิ้วของหลินหว่านถังเคลื่อนไหวบนคีย์อย่างคล่องแคล่ว เซี่ยเหวินโจวประสานได้อย่างลงตัว ราวกับพวกเขาต่างหากที่เป็นคู่รักที่เข้ากันที่สุดแขกในงานต่างชื่นชมไม่หยุด ขณะที่ถงเจาด้านล่างเวทีกลับถูกเพื่อนของหลินหว่านถังล้อมเอาไว้“ถงเจา เห็นไหม นี่แหละคู่ที่เหมาะสมกันจริง ๆ อย่างเธอพูดเยอรมันก็ไม่ได้
Read more
บทที่ 7
ถงเจากัดริมฝีปากแน่น จนกระทั่งได้กลิ่นเลือดคาวในปากงั้นแค่เพราะไม่อยากให้หลินหว่านถังต้องอับอาย เธอก็ต้องกลืนความเจ็บพวกนี้ลงไปงั้นเหรอ“ฉันจะต้องแจ้งความ”เซี่ยเหวินโจวเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบสมุดเช็คออกมา “ถ้าเธอยืนยันจะเอาเรื่อง งั้นฉันจะชดใช้แทนพวกเขาเอง”เสียงปลายปากกาขีดลงบนกระดาษเช็คดังแผ่ว ๆ ในห้องผู้ป่วย ทุกครั้งเหมือนกำลังเฉือนหัวใจของถงเจาอย่างช้า ๆตอนที่เขาเขียนตัวเลขแรก เธอกัดปากแน่น เลือดค่อย ๆ แผ่ในปากเขาเห็นว่าเธอไม่รับ จึงคิดว่าไม่พอ แล้วฉีกแผ่นนั้นทิ้ง เขียนใหม่อีกครั้งครั้งแล้วครั้งเล่าจำนวนเงินบนเช็คเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆจนเมื่อกระดาษเช็คที่เขียนว่า “ห้าร้อยล้าน” ถูกยื่นมาตรงหน้า เธอก็พลันนึกถึงคืนฝนตกเมื่อสามปีก่อนตอนนั้นพวกเขาอยู่ในห้องเช่าเล็ก ๆ แค่สิบตารางเมตร เขากลับมาตอนตีสามตัวเปียกไปทั้งตัว แต่ยังยิ้มแล้วกอดเธอไว้แน่น“เจาเจา ฉันจะต้องหาเงินให้ได้ห้าร้อยล้านบาท ให้เธอไม่ต้องลำบากอีกต่อไป”คำสัญญานั้นเป็นจริงแล้ว แต่กลับกลายเป็นในรูปแบบนี้เขาเขียนห้าร้อยล้านได้อย่างง่ายดาย เพื่อให้เธอ “ยอมปล่อย” คนที่เคยเหยียบเธอลงกับพื้น“ห้าร้อยล้านบาท พ
Read more
บทที่ 8
ในเวลาเดียวกัน อีกฝั่งหนึ่งบนเวที เสียงดนตรีและการแสดงผสานกันอย่างลงตัว แต่ในใจของเซี่ยเหวินโจวกลับรู้สึกกระวนกระวายอยู่ลึก ๆความร้อนรนที่ไม่รู้สาเหตุทำให้เขาใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว รู้สึกเหมือนมีบางอย่างกำลังจะหลุดพ้นจากการควบคุมของเขาละครเวทีจบลง เขาดูแบบไร้อารมณ์ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าบนเวทีพูดอะไรไปบ้าง ในหัวมีแต่เสียงหนึ่งเร่งเร้าให้เขารีบกลับไป พอจบการแสดง เขาก็ลุกขึ้นทันทีด้วยสัญชาตญาณการกระทำที่กะทันหันทำให้หลินหว่านถังที่นั่งข้าง ๆ ชะงักไป พอเห็นเขาเดินออกไป เธอก็รีบตามไป“เหวินโจว เหวินโจว! เกิดอะไรขึ้น ไม่ชอบดูเหรอ?”ได้ยินเสียงเธอดังจากด้านหลัง เซี่ยเหวินโจวชะลอฝีเท้า หันกลับมามองเธอ ก่อนจะส่ายหน้า“เปล่า แค่นึกขึ้นได้ว่ามีธุระ เดี๋ยวฉันให้คนมาส่งเธอกลับ”พูดจบ เขาก็ไม่สนใจเสียงเรียกของหลินหว่านถังอีก หันหลังเดินจากไปโดยไม่ลังเลหลินหว่านถังเองก็ไม่รู้ว่าทำอะไรให้เขาไม่พอใจถึงทำให้เขาออกไปแบบนี้ นึกถึงคำพูดเมื่อครู่ก็แค่เบะปากเล็กน้อยถึงจะโกรธก็ไม่เป็นไรอยู่ดี ยังไงเรื่องแต่งงานก็ถูกกำหนดไว้แล้ว แถมยังมีผลประโยชน์ร่วมกัน ไม่มีทางเกิดปัญหาอะไรเซี่ยเหวินโจวเองก็ไม่
Read more
บทที่ 9
เสียงของคุณนายเซี่ยดังต่อเนื่องไม่หยุด แต่เซี่ยเหวินโจวกลับเหมือนไม่ได้ยินอะไรเลย จมอยู่ในโลกของตัวเองโดยสิ้นเชิง“เหวินโจว แม่พูดกับลูกอยู่นะ ได้ยินไหม?”เห็นลูกชายเหม่อลอย คุณนายเซี่ยยกมือโบกตรงหน้าเขา แต่เขาก็ยังไม่ตอบสนอง เอาแต่พึมพำชื่อหนึ่งซ้ำไปมา“เจาเจา… เจาเจา…”เมื่อสองคำนี้เข้าหูคุณนายเซี่ย ทำให้เธอขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ แววตาเต็มไปด้วยความดูแคลนเด็กผู้หญิงยากจนไร้พื้นเพ อาศัยตอนที่เซี่ยเหวินโจวความจำเสื่อมเกาะตระกูลเซี่ยขึ้นมา ถึงได้ก้าวเข้าสู่วงสังคมชั้นสูง แต่ความบ้านนอกติดตัว ต่อให้ใส่เสื้อผ้าแบรนด์เนมก็ปิดไม่มิดยังไงเธอกับเซี่ยเหวินโจวก็ไม่ใช่คนโลกเดียวกัน โชคดีที่ยังพอรู้ตัว ไม่ได้ตามตื๊อไม่ปล่อยคิดถึงตรงนี้ คุณนายเซี่ยมองห้องนั่งเล่นที่ถูกรื้อค้นจนเละ แล้วคำนวณเวลาในใจ เหมือนนึกอะไรออก จึงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย พอมองไปที่เซี่ยเหวินโจว สายตาก็มีความพอใจเพิ่มขึ้น“เธอไปแล้วสินะ ยังพอรู้กาลเทศะ ไปก็ดีแล้ว กลับไปแม่จะได้คุยเรื่องฤกษ์แต่งงานกับตระกูลหลินสักที”แต่ไม่รู้ว่าคำไหนไปกระทบเส้นประสาท เซี่ยเหวินโจวหน้าซีดลงทันที “ไม่… เป็นไปไม่ได้! เธอจะจากผมไปได้ยังไง! ท
Read more
บทที่ 10
ประตูหน้าต่างถูกปิดสนิท กั้นแสงทุกอย่างไว้ด้านนอก เบื้องหน้าเป็นความมืดมิด มองไม่เห็นแม้แต่นิ้วตัวเองโทรศัพท์ถูกโยนทิ้งไว้ข้าง ๆ เสียงเรียกเข้าที่แหลมบาดหูทำลายความเงียบ แต่เขากลับไม่มีอารมณ์จะรับสาย แม้แต่จะเหลือบมองก็ยังไม่คิดแต่ปลายสายเหมือนจะตั้งใจแข่งกับเขา เขาไม่รับ ก็โทรมาไม่หยุดยื้อกันอยู่นาน ในที่สุดเซี่ยเหวินโจวก็เป็นฝ่ายยอมแพ้เขาขมวดคิ้ว หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เห็นชื่อ “หลินหว่านถัง” ปรากฏอยู่ ความหงุดหงิดก็ผุดขึ้นมาโดยไร้สาเหตุเขากดตัดสายโดยแทบไม่ลังเล แล้วบล็อกหมายเลขนั้นทันทีในห้องกลับมาเงียบอีกครั้ง เขาถอนหายใจเบา ๆแต่ไม่นาน หมายเลขแปลกหน้าก็โทรเข้ามาอีกเซี่ยเหวินโจวแทบไม่ต้องเดา ก็รู้ว่าเป็นหลินหว่านถังเขาตัดสาย บล็อกอีกครั้งอย่างรวดเร็วในคราวเดียวเขานอนอยู่บนเตียงนุ่ม จ้องเพดานอย่างเหม่อลอย ใบหน้าที่กำลังยิ้มของถงเจาฉายซ้ำในหัวไม่หยุดก่อนหน้านี้เขาไม่เคยรู้เลยว่า ในใจตัวเอง เธอได้ยึดพื้นที่ไปมากขนาดนั้นแล้วแต่เขาอยู่ในสภาพนั้นได้ไม่นาน เพราะหลินหว่านถังมาหาเขาถึงที่“เซี่ยเหวินโจว นี่คุณหมายความว่ายังไง?!”เธอผลักประตูเข้ามาอย่างไม่เกรงใจ แววตาเต็
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status