อดีตไม่อาจย้อนคืน

“ฉันให้สองร้อยห้าสิบล้านบาท ภายในหนึ่งสัปดาห์ต้องไปต่างประเทศ แล้วก็หายไปจากลูกชายฉันตลอดไป”

คุณนายเซี่ยนั่งอยู่ตรงข้ามถงเจา ใบหน้าที่ได้รับการดูแลอย่างดีเผยความดูแคลนโดยไม่คิดจะปิดบัง

ถ้าเป็นเมื่อก่อน ถงเจาคงตาแดงแล้วโต้กลับไปว่า “ฉันไม่ได้คบกับเขาเพราะเงิน”

แต่ตอนนี้ เธอแค่พยักหน้าอย่างสงบ “ตกลงค่ะ”

คุณนายเซี่ยชะงักไปอย่างชัดเจน ก่อนจะแค่นหัวเราะ “ก็ยังพอมีสำนึกตัวอยู่บ้าง”

คำว่า “สำนึกตัว” นี้ เธอเน้นเสียงอย่างหนัก ราวกับจะตอกย้ำความแตกต่างราวฟ้ากับดินของสถานะระหว่างเธอกับเซี่ยเหวินโจว

ถงเจาก้มตาเงียบ ไม่พูดอะไร ก่อนจะยื่นมือมารับเช็คใบนั้นมา แล้วก็หันหลังเดินออกไป

พอกลับมาถึงวิลล่า ท้องฟ้าก็มืดแล้ว

ที่นี่กว้างใหญ่เกินไป กว้างจนเธอมักจะหลงทางอยู่บ่อยครั้ง

สิ่งเดียวที่คุ้นเคย มีเพียงรูปถ่ายใบนั้นบนโต๊ะชา ในรูป เซี่ยเหวินโจวโอบเอวเธอไว้ ก้มมองเธอด้วยสายตาอ่อนโยนราวกับละลายหิมะกลางฤดูหนาวได้

เธอเอื้อมมือไปลูบภาพนั้นเบา ๆ จู่ ๆ ก็หวนคิดถึงคืนฝนตกเมื่อสามปีก่อน

ปีนั้น เธอเก็บเซี่ยเหวินโจวได้ที่ปากซอย ร่างกายเขาเต็มไปด้วยเลือด แววตาเลื่อนลอย

“คุณเป็นใคร?” เธอถามเขา

“ผม…จำไม่ได้แล้ว” เขาส่ายหน้าอย่างงุนงง น้ำฝนปนเลือดหยดลงมาจากปลายผม

แล้วเธอก็พาผู้ชายความจำเสื่อมคนนี้กลับบ้าน

ห้องเช่าเก่าโทรมขนาดสามสิบตารางเมตร เบียดกันอยู่สองคน

ผนังลอก ท่อน้ำรั่ว หน้าหนาวต้องห่มผ้าสามผืนถึงจะพออุ่น

แต่กลับเป็นที่ที่ยากจนที่สุดแห่งนี้ ที่ก่อกำเนิดความรักบริสุทธิ์ที่สุด

พวกเขาพึ่งพากันและกัน ตั้งแต่นั้นก็กลายเป็นโลกทั้งใบของกันและกัน

เขาจะไปนั่งยองรอเธอใต้ตึกสามชั่วโมงในวันที่เธอทำโอที เพียงเพื่อไปส่งเธอกลับบ้าน

และจะนวดท้องให้เธอทั้งคืนโดยไม่หลับ ในวันที่เธอปวดประจำเดือนจนเหงื่อตก

จะปิดบังเธอไปทำงานวันละห้าอย่าง เพียงเพื่อซื้อสร้อยราคาแพงเส้นหนึ่งที่เธอเคยมองอยู่สามครั้งแต่ไม่กล้าซื้อ

สิ่งเดียวที่ทำให้เธอรับไม่ไหว คือทุกคืนเขาจะอ้อนเธอไม่ยอมปล่อย

เธอหน้าแดงขอร้อง เขาก็จะงับติ่งหูเธอแล้วหัวเราะเบา ๆ “ที่รัก ก็เพราะรักเธอมากไง”

ในปีที่รักกันที่สุด เขาถึงกับพาเธอไปที่ร้านสัก และสักชื่อเธอไว้ตรงไหปลาร้า

ช่างสักถามว่าเขากลัวเจ็บไหม แต่เขากลับมองเธอแล้วยิ้ม “เจ็บก็ดี จะได้ไม่ลืมคนที่รักที่สุด”

เธอเคยคิดว่าพวกเขาจะมีความสุขแบบนี้ไปตลอด

จนกระทั่ง เขาได้ความทรงจำกลับคืน

ตอนนั้นเธอถึงได้รู้ว่า แท้จริงแล้ว เขาไม่ใช่หนุ่มยากจนที่เร่ร่อนอยู่ข้างถนน แต่เป็นทายาทตระกูลเซี่ยแห่งจิงเป่ย ผู้กุมครึ่งหนึ่งของวงการการเงิน ปีนั้นเพียงแค่ถูกศัตรูเล่นงานจนประสบอุบัติเหตุและสูญเสียความทรงจำ จึงต้องไปใช้ชีวิตอยู่ข้างถนน

หลังจากที่เขาได้รับตัวตนกลับคืนมาแล้ว เซี่ยเหวินโจวพาถงเจาเข้าไปอยู่ในวิลล่าขนาดสองพันตารางเมตร แค่ห้องน้ำก็ใหญ่กว่าบ้านเก่าของเธอสิบเท่า

แต่เขา ก็เหมือนกลายเป็นคนละคนตั้งแต่นั้น

เขาสวมสูทสั่งตัดที่เธอไม่รู้แม้แต่ยี่ห้อ ใส่นาฬิการาคามหาศาล เจรจาดีลมูลค่าหลายร้อยล้าน และไม่กลับบ้านทั้งคืนครั้งแล้วครั้งเล่า

เธอหลอกตัวเองว่าเขาแค่ยุ่งเกินไป

จนกระทั่งวันนั้น ข่าวบันเทิงเต็มไปหมดด้วยข่าวลือของเขากับหลินหว่านถัง ลูกสาวตระกูลหลิน

ในรูป เขาใส่สูทหรูเปิดประตูรถให้เธอ ทั้งสองสบตากันแล้วแย้มยิ้ม ภาพนั้นบาดตาเธอจนเจ็บ

ในคอมเมนต์ต่างพูดว่า “เหมาะสมกันทุกอย่าง” “สวรรค์สร้างมาให้คู่กัน”

คืนนั้น เธอนั่งอยู่ริมหน้าต่างคนเดียว มองดวงจันทร์ทั้งคืน และในที่สุดก็เข้าใจความจริงอย่างหนึ่ง

เซี่ยเหวินโจวคนที่ฝ่าลมหนาวมารับเธอเลิกงาน คนที่ไปแบกอิฐหาเงินซื้อสร้อยให้เธอ คนที่สักชื่อเธอไว้บนไหปลาร้า คนนั้น ได้ตายไปตั้งแต่วันที่ความทรงจำเขากลับมา

ตอนนี้ ทายาทตระกูลเซี่ยกับเธอ ไม่ใช่แค่ห่างกันราวฟ้ากับดิน

เขายืนอยู่บนก้อนเมฆ ส่วนเธอติดอยู่ในโคลน

เหมือนดวงจันทร์ที่ไม่มีวันเอื้อมถึงฝุ่นดิน คนอย่างเขา ย่อมต้องคู่กับคนที่เปล่งประกายไม่แพ้กัน

ในเมื่อเป็นแบบนี้ เธอจะทนให้ตัวเองถูกเหยียดหยามไปทำไม

ปล่อยมือดีกว่า

ปล่อยเขา และปล่อยตัวเอง

คืนนั้น วิลล่ายังคงว่างเปล่า เซี่ยเหวินโจวก็ยังไม่กลับมา

ถงเจาไม่ได้รอเขาจนถึงตีเหมือนที่ผ่านมา แต่เข้านอนตั้งแต่หัวค่ำ พอฟ้าสว่างก็ไปศูนย์ทำวีซ่า

เธอใช้ช่องทางเร่งด่วน วีซ่ากับพาสปอร์ตจะออกภายในหนึ่งสัปดาห์

ออกจากศูนย์วีซ่าก็เป็นเวลาเที่ยงแล้ว ถงเจาแวะหาร้านอาหารสักแห่ง

ทันทีที่ผลักประตูเข้าไป ฝีเท้าของเธอก็ชะงักเล็กน้อย

ตรงที่นั่งริมหน้าต่าง เซี่ยเหวินโจวกำลังใช้กระดาษทิชชูเช็ดมุมปากให้หลินหว่านถังอย่างอ่อนโยน

สายตานั้น อ่อนโยนจนละลายน้ำแข็งกลางฤดูหนาวได้ เหมือนตอนที่เขาเคยยิ้มจูบเธอในห้องเช่าไม่มีผิด

ถงเจายืนอยู่ตรงนั้น รู้สึกเหมือนหัวใจถูกมือที่มองไม่เห็นบีบแน่น

เธอหันตัวจะเดินออกไป แต่เผลอไปชนกระถางต้นไม้หน้าประตูจนล้ม

เซี่ยเหวินโจวได้ยินเสียงจึงเงยหน้าขึ้น พอเห็นถงเจา แววตาก็เย็นลงในทันที

เขาเดินเข้ามาหาเธอช้า ๆ ริมฝีปากบางขยับ เสียงทุ้มเย็นชา “เธอตามฉันมาเหรอ”

ยังไม่ทันได้อ้าปาก เขาก็พูดต่อ “รูปข่าวพวกนั้น ฉันก็อธิบายกับเธอไปแล้วว่าเป็นแค่การคุยงาน เธอจะงอแงไปถึงเมื่อไหร่”

ถงเจาอ้าปากจะอธิบาย แต่ลำคอเหมือนถูกอะไรอุดไว้

คำพูดของคุณนายเซี่ยเมื่อวานยังดังก้องอยู่ข้างหู “เรื่องหมั้นของเหวินโจวกับหว่านถังเป็นสิ่งที่สองครอบครัวตกลงกันไว้นานแล้ว เขาเองก็ชอบหว่านถัง…”

คุยงานงั้นเหรอ ? คุยงานแบบหมั้นหมายหรือเปล่า

“เหวินโจว อย่าดุแบบนี้สิ” หลินหว่านถังเดินเข้ามา ยิ้มไกล่เกลี่ย “ได้เจอกันก็ถือว่ามีวาสนา มานั่งด้วยกันเถอะ”

ยังไม่ทันที่ถงเจาจะปฏิเสธ หลินหว่านถังก็ดึงเธอไปที่โต๊ะแล้ว

ถงเจาถูกกดให้นั่งลงเหมือนตุ๊กตา ตรงข้ามกับใบหน้าที่เย็นชาเหมือนน้ำแข็งของเซี่ยเหวินโจว

“คุณถงอยากทานอะไรคะ” หลินหว่านถังเลื่อนเมนูมาให้ “อาหารฝรั่งเศสร้านนี้แท้มากนะคะ”

ถงเจามองตัวหนังสือภาษาฝรั่งเศสที่อ่านไม่ออก ความอึดอัดค่อย ๆ แผ่ซ่านในใจ

“ฉันไม่หิว” เธอเลื่อนเมนูกลับไป

“งั้นทานซุปหน่อยนะคะ” หลินหว่านถังตักซุปซีฟู้ดวางตรงหน้า “สดชื่นมากเลย”

ถงเจามองกุ้งในชาม ท้องก็บิดเกร็งขึ้นมา

เธอแพ้อาหารทะเลอย่างรุนแรง

กำลังจะปฏิเสธ โทรศัพท์ของเซี่ยเหวินโจวก็ดังขึ้น

เขาลุกไปคุยโทรศัพท์ แผ่นหลังตรงสง่า

สูทตัวนั้นเธอเคยเห็นในนิตยสาร ราคาพอซื้อทั้งชุมชนเก่าที่เธอเคยอยู่ได้

“ลองชิมสิ” หลินหว่านถังกดเสียงต่ำลง “ฐานะอย่างเธอ ปกติคงไม่มีโอกาสกินของแพงแบบนี้หรอก”

ถงเจาเงยหน้าขึ้นทันที สบตากับสายตาที่มีรอยยิ้มของอีกฝ่าย

“อย่าบอกนะว่าเธอคิดจริง ๆ ว่าเคยมีความสัมพันธ์กับเหวินโจวแล้วจะได้แต่งเข้าตระกูลใหญ่” ปลายนิ้วเธอเคาะขอบแก้วเบา ๆ “ถ้าไม่ใช่เพราะเขาความจำเสื่อม ผู้หญิงชั้นต่ำแบบเธอ ต่อให้เช็ดรองเท้าให้เขาก็ยังไม่คู่ควร”

ถงเจากำผ้าเช็ดปากแน่น จนผ้ายับยู่ในฝ่ามือ

เธออาจจน แต่ก็ไม่ใช่ให้ใครมาทำลายศักดิ์ศรีแบบนี้ “คุณหลิน เราไม่เคยรู้จักกัน คุณ...”

“อุ๊ย!”

ยังพูดไม่ทันจบ หลินหว่านถังก็ร้องขึ้นมา แล้วปัดชามซุปซีฟู้ดคว่ำ น้ำร้อนลวกลงบนหลังมือเธอ และกระเด็นใส่มือถงเจาเต็ม ๆ

เซี่ยเหวินโจวรีบกลับมา มือเรียวยาวคว้ามือของหลินหว่านถังไว้ทันที “เป็นอะไรไหม”

“ไม่เป็นไร…” หลินหว่านถังตาแดง “โทษฉันเอง ที่โดนเห็นว่านั่งกินข้าวกับคุณสองต่อสอง คุณถงเป็นแฟนคุณ เห็นแล้วจะโกรธก็ไม่แปลก…”

เซี่ยเหวินโจวมองถงเจาทันที คิ้วขมวดเย็นชา “ถงเจา ผมอธิบายไปกี่ครั้งแล้ว เธอยังจะเป็นแบบนี้อีกเหรอ”

“ฉันไม่ได้ทำ เธอเป็นคน...”

“พอได้แล้ว ! ” เขาขัด “ผมเห็นกับตา ยังจะโกหกอีกเหรอ เธอกลายเป็นคนไร้เหตุผลตั้งแต่เมื่อไหร่”

พูดจบ เซี่ยเหวินโจวก็อุ้มหลินหว่านถังแล้วเดินออกไปโดยไม่หันกลับ

หลินหว่านถังซบไหล่เขา แล้วหันกลับมายิ้มให้ถงเจาอย่างผู้ชนะ

ถงเจายืนอยู่ตรงนั้น มือที่ถูกลวกแดงก่ำสั่นเทา

พองน้ำผุดขึ้นแล้ว เจ็บเหมือนมีเข็มนับพันทิ่มแทง

แต่ในสายตาของเซี่ยเหวินโจว กลับมีเพียงผิวแดงเล็กน้อยของหลินหว่านถัง

เขาเดินไปอย่างรีบร้อน เด็ดขาด ไม่แม้แต่จะชายตามองเธอ

ทั้งที่เซี่ยเหวินโจวของเธอ เคยห่วงเธอที่สุด

เมื่อสามปีก่อน ตอนเธอทำอาหารแล้วโดนน้ำร้อนลวก เขาร้อนใจจนตาแดง รีบวิ่งไปซื้อยากลางดึก กลับมาก็ทายาให้เธอไปพูดไป “เจาเจา เจ็บไหม”

ตอนนั้น ในสายตาเขามีแค่เธอ

แต่ตอนนี้ เซี่ยเหวินโจว มองไม่เห็นเธออีกต่อไปแล้ว