All Chapters of ยามหิมะร่วงโรย: Chapter 21 - Chapter 27

ตบนี้ทำให้เหลียงซิวหย่วนถึงกับตาพร่ามัว ตัวกระแทกกับกำแพงอย่างแรงได้ยินเสียงสะอื้นกับความโกรธในน้ำเสียงของแม่ เขาถึงกับช็อก ไม่กล้าเงยหน้ามองเธออีกในช่วงเวลาแบบนี้ ความเงียบคือคำตอบที่ชัดเจนที่สุดผู้เป็นแม่รู้ว่าเรื่องที่เจียงอี่ฮว่าฆ่าตัวตายต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลแน่ๆแต่เธอไม่คิดเลยว่าลูกชายตัวเองคือต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดเธอมองเหลียงซิวหย่วนที่ไม่ยอมอธิบายอะไรสักคำด้วยสีหน้าตกตะลึง ความโมโหในดวงตาค่อยๆ หายไป ถูกแทนที่ด้วยความผิดหวังและไม่อยากเชื่อตัวเธอเริ่มสั่น แผดเสียงแหลมแสบแก้วหู“นายทำเรื่องโง่ๆ แบบนี้ได้ยังไง? นั่นฮว่าฮว่านะ! นายลืมไปแล้วหรือไงว่าเธอคือคนที่ช่วยชีวิตนาย? นายลืมไปแล้วเหรอว่าตอนนั้นนายยอมโดนลงโทษ เพื่อที่จะได้อยู่กับเธอ? นายสัญญากับฉันแล้วไม่ใช่เหรอว่าจะรักและดูแลเธอไปจนแก่เฒ่า? นายทำแบบนี้ ถ้าฉันตายไป ฉันจะไปสู้หน้าคนตระกูลเจียงที่อยู่บนสวรรค์ได้ยังไง!”คำตำหนิแสนเจ็บปวดที่มาจากคนในครอบครัว ทำให้เหลียงซิวหย่วนรับไม่ไหวอีกแล้วเขารู้สึกเหมือนโดนดูดพลังไปทั้งตัว เอาตัวพิงกำแพงแล้วล้มลงไปถ้าบอกว่าวิญญาณเขาตายไปตั้งแต่วันที่รู้ข่าวการตายของเจียงอี่ฮว

บนกระดาษ 26 แผ่นเป็นข้อความในแชตที่ถูกพรินต์ออกมารูปขาวดำสลับกับตัวอักษรยาวเหยียดสะท้อนอยู่ในดวงตาเหลียงซิวหย่วนข้อความและรูปภาพพวกนี้หลั่งไหลเข้ามาในหัว ดึงความทรงจำมากมายในอดีตที่ถูกลืมไปนานแล้วกลับมาอีกครั้งเขาค่อยๆ ดูทีละแผ่น กวาดตาดูรูปขาวดำเป็นอันดับแรกรูปที่อยู่บนกระดาษทุกแผ่น เป็นรูปที่เหลียงซิวหย่วนคุ้นตามากรูปถ่ายหลายรูปยังอยู่ในมือถือที่เขาไม่ได้เปิดเครื่องมาเป็นเวลานานเมื่อดูรูปหมดแล้ว เขาเริ่มรู้สึกชาและปวดจี๊ดตรงขมับมันไม่เจ็บ แต่ทำให้เขาได้สติขึ้นมาเขาเก็บกระดาษที่หล่นอยู่บนพื้น ลุกขึ้นมาอย่างทุลักทุเล แล้วกลับมาเปิดไฟที่ห้องนอนจากนั้นเก็บมือถือที่หล่นอยู่ตรงมุมมาชาร์จแบตแล้วกดปุ่มเปิดเครื่องภาพพักหน้าจอเป็นภาพของเจียงอี่ฮว่า รหัสปลดล็อกหน้าจอคือวันเกิดของเธอส่วนรูปของเจียงอี่ฮว่ากับเหลียงซิวหย่วนที่อยู่ในอัลบั้มสิบกว่ารูป เป็นรูปที่ถ่ายก่อนเดือนกันยายนตั้งแต่เดือนกันยายนก็ไม่มีรูปคู่อีกเลยเพราะสายตาเขามัวแต่มองใครอีกคน กล้องมือถือเขาก็ถ่ายแต่คนคนนั้นเขาซ่อนรูปที่ถ่ายไว้ ต้องใส่รหัสถึงจะเปิดดูได้รหัสคือวันเกิดของเย่เสี่ยวเสี่ยวเมื่อเขาใส่ร

เย่เสี่ยวเสี่ยวลงมาพร้อมกับกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ หลังจากเห็นเหลียงซิวหย่วนที่มารออยู่ด้านล่างนานแล้ว เธอรีบโผไปกอดเขาทันที“ซิวหย่วน ฉันนึกว่านายยังโกรธฉันอยู่ ขอโทษนะ วันนั้นฉันผิดเอง ฉันพูดไม่ดี ขอบคุณที่นายยกโทษให้ฉัน”น้ำหอมกลิ่นฉุนที่อยู่บนผมเธอลอยเข้าจมูกเหลียงซิวหย่วน ทำให้เขาเริ่มคลื่นไส้อีกแล้วแต่เขาไม่พูดอะไรสักคำ พยายามอดกลั้นอาการพะอืดพะอมมือหนึ่งลากกระเป๋าเดินทาง ส่วนอีกมือโอบเอวเธอค่อยๆ เดินไปที่รถเย่เสี่ยวเสี่ยวมองมือเขาที่วางอยู่ตรงเอวตัวเอง เธอแอบดีใจเล็กน้อย ใบหน้าแดงระเรื่อตั้งแต่พวกเขารู้จักกันมาห้าเดือน นี่เป็นครั้งแรกที่เหลียงซิวหย่วนเป็นฝ่ายแตะเนื้อต้องตัวเธอก่อนเธอนึกว่าเขาก้าวข้ามผ่านความเจ็บปวดมาได้แล้ว นึกว่าเขาคิดได้แล้ว นึกว่าเขาตัดสินใจใช้ชีวิตกับเธอแล้ว น้ำเสียงเธอเต็มไปด้วยความดีใจ“ช่วงนี้นายไม่ค่อยได้กินข้าวเหรอ ผอมจนจำไม่ได้แล้วเนี่ย ฉันเห็นแล้วปวดใจมาก”เหลียงซิวหย่วนขานรับแล้วเปิดฝากระโปรงหลังรถเย่เสี่ยวเสี่ยวเป็นห่วงเลยอยากถามอีก แต่ดันปรายตาไปเห็นท้ายรถที่ว่างเปล่า นัยน์ตาเธอฉายแววประหลาดใจ“จะไปเที่ยวไม่ใช่เหรอ? ซิวหย่วน ทำไมนายไม

ใบหน้าอีกซีกหนึ่งของเย่เสี่ยวเสี่ยวบวมเป่งขึ้นมาทันทีเธอรู้ว่าตอนนี้เหลียงซิวหย่วนสูญสิ้นความเป็นคนแล้ว ถึงอธิบายขนาดไหนก็เปล่าประโยชน์แต่เธอเจ็บใจ เจ็บใจที่ต้องตายแบบนี้ เจ็บใจที่ต้องตายเพราะคนที่เคยเจอหน้ากันแค่ไม่กี่ครั้งเจอเขาขู่เอาชีวิตแบบนี้ ไม่รู้ว่าเธอไปเอาแรงมาจากไหน สะบัดมือเขาออกแล้วยื้อยุดฉุดกระชากกับเขาเธอกัดเขาพร้อมกับร้องตะโกนเหมือนคนบ้า“เธอฆ่าตัวตายเอง ทำไมฉันต้องตายไปพร้อมกับเธอ! ทำไม! เธอคิดสั้นเอง เธอตัดสินใจเอง เกี่ยวอะไรกับฉัน?”“ฉันแค่บอกความจริงทุกอย่างให้เธอรู้ ถ้าไม่ได้ฉัน เธอคงโดนนายหลอกไปตลอดชีวิต! แค่สูญเสียขาชีวิตเธอก็พังแล้ว ยังมาโดนสามีที่นอกใจหลอกอีก ฮ่าๆๆๆ ชีวิตเธอช่างน่าสงสารจริงๆ!”“ฉันกำลังช่วยเธออยู่ นายเข้าใจไหม! ถ้าไม่ได้ฉัน เธอต้องทรมานต่อไปเรื่อยๆ ต้องฟังคำโกหกน่าขยะแขยงของนายต่อไปเรื่อยๆ ชีวิตแบบนั้นทรมานยิ่งกว่าตายเสียอีก!”แต่ละคำเหมือนลูกธนูแหลมคมแทงทะลุหัวใจเหลียงซิวหย่วนสมองเขาขาวโพลน เหลือเพียงเสียงกรีดร้องของเธอดังวนอยู่ในหัวมือสองข้างที่จับตัวเธอแน่นคลายออก ตกลู่ลงข้างลำตัวอย่างไร้สิ้นเรี่ยวแรงหลังจากเป็นอิสระอีกครั้ง