ยามหิมะร่วงโรย のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

เจียงอี่ฮว่านั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นเพียงลำพัง เธอนั่งจนฟ้ามืด ก่อนจะเคลื่อนรถเข็นมาหน้าห้องหนังสือ จากนั้นเคาะประตูห้องสองสามครั้งเหลียงซิวหย่วนรีบวางสายแล้วเดินออกมา“ฮว่าฮว่า ฉันจำวันเกิดเธอผิด นี่ก็ใกล้ถึงวันครบรอบแต่งงานปีที่สามแล้ว เราฉลองพร้อมกันเลยดีไหม? เธออยากไปไหน ฉันจะไปกับเธอทุกที่”เจียงอี่ฮว่ามองเขาแล้วเอ่ยเสียงเบา“ไปสวิตเซอร์แลนด์ ฉันอยากไปดูหิมะแรก”เมื่อได้ยิน นัยน์ตาของเหลียงซิวหย่วนฉายแววประหลาดใจเล็กน้อย“หิมะแรกเหรอ? อีกหนึ่งเดือนที่จิงเป่ยก็น่าจะหิมะตกแล้ว เราฉลองกันที่บ้านดีกว่า เธอเดินเหินไม่สะดวก อย่าเดินทางไกลดีกว่า”เจียงอี่ฮว่าส่ายหน้าไปมา น้อยครั้งที่เธอจะปฏิเสธเขาแบบนี้ชีวิตเธอเหลือแค่ 15 วันแล้ว รอให้ถึงเดือนหน้าไม่ได้หรอกเห็นเธอยืนกรานขนาดนี้ เหลียงซิวหย่วนไม่ได้พูดอะไรต่อ จองตั๋วเครื่องบินไปสวิตเซอร์แลนด์ในวันคริสมาสต์ทันทีเจียงอี่ฮว่ารู้ว่าเขาต้องตอบตกลงแน่นอนเธอเห็นมาจากไดอารี่ของเขานั่นแหละ หลังจากเขากลับมาจากไปเดตกับเย่เสี่ยวเสี่ยว ความรู้สึกผิดในใจก็มากขึ้นเรื่อยๆ จึงหาวิธีชดใช้ให้เธอเธอเอามือถือออกมาเปิดนาฬิกา แล้วก็ตั้งเวลานับถอ

สองสามวันต่อมา เหลียงซิวหย่วนไม่ได้กลับบ้านเลย แค่ส่งข้อความมาบอกว่าไปทำงานข้างนอกแต่เย่เสี่ยวเสี่ยวดันเปิดเผยที่อยู่ของเขาซะอย่างนั้นเจียงอี่ฮว่าไม่ตอบข้อความพวกนี้เหมือนเดิม แค่พรินต์ออกมาแล้วเก็บไว้เหมือนที่เคยทำเมื่อมีเวลาว่างเธอก็จะไปทำรายการสิ่งที่อยากทำก่อนตายทีละเรื่องเมื่อทำได้ถึงเรื่องที่สิบ เธออ่านข้อความที่เขียนไว้ว่าชมดอกไม้ จากนั้นเปิดมือถือแล้วค้นหาอยู่แป๊บหนึ่ง สุดท้ายเธอตัดสินใจไปชมดอกเหมยที่เพิ่งจะเริ่มผลิบานในสวนสาธารณะชื่อดังวันทำงานที่สวนสาธารณะไม่ค่อยมีคน เธอค่อยๆ เคลื่อนรถเข็นไปตามทางเล็กๆช่วงบ่ายสามถึงสี่โมง มีนักร้องเปิดหมวกมาที่ลานกว้างเยอะมาก พวกเขาดีดกีตาร์ และร้องเพลงรักแสนไพเราะเจียงอี่ฮว่าหันไปมองตามเสียง เห็นเหลียงซิวหย่วนอยู่ไม่ไกล รวมถึงเย่เสี่ยวเสี่ยวที่อยู่ข้างๆ เขาทั้งสองคนถือถ้วยของกินเล่น กินไปคุยไปเย่เสี่ยวเสี่ยวใช้ไม้จิ้มของตัวเองจิ้มผลไม้ป้อนเขา เขาก็อ้าปากกินมันอย่างเป็นธรรมชาติเห็นใบหน้าเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เจียงอี่ฮว่าอึ้งเล็กน้อยเธอไม่คิดว่าจะบังเอิญเจอพวกเขาที่นี่เธอดูเงียบๆ อยู่ครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็เห็นเหลียงซิวหย่วนลุ

เจียงอี่ฮว่ามองท่าทางสนิทสนมของทั้งสองคนอยู่ข้างนอก เธอไม่พูดอะไรสักคำพอเห็นว่าพวกเขาไม่มีทีท่าว่าจะหยุด เธอจึงเรียกช่างภาพที่อยู่ข้างๆ“รบกวนถ่ายภาพนิ่งให้ฉันหน่อยได้ไหม? ฉันอยากได้ภาพขาวดำ”ช่างภาพเข็นเธอเข้าไปในห้องถ่ายรูปอีกห้องหนึ่งพลางพูดแนะนำว่าภาพขาวดำมันไม่สวยแต่เจียงอี่ฮว่ายืนยันจะถ่ายภาพขาวดำเพราะภาพที่เธอต้องการจะถ่ายในตอนแรก คือภาพตั้งหน้าโลงศพช่างภาพจนปัญญา ทำได้แค่ถ่ายภาพตามความต้องการของเธอเมื่ออัดรูปเสร็จเรียบร้อย ห้องข้างๆ ก็มีความสุขจนพอแล้วเหมือนกันเย่เสี่ยวเสี่ยวถือรูปที่เพิ่งได้เดินออกมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด“ขอโทษนะ ฉันกับซิวหย่วนถ่ายรูปเพลินไปหน่อย ลืมเธอไปเลย พวกเธอถ่ายเพิ่มกันอีกหน่อยไหม?”เจียงอี่ฮว่ามองเหลียงซิวหย่วนที่ยืนหลบตาอยู่ด้านหลังเย่เสี่ยวเสี่ยว เธอหัวเราะแล้วส่ายหน้าไปมา“ไม่ต้องหรอก”เหลียงซิวหย่วนรู้ตัวเหมือนกันว่าสิ่งที่ตัวเองทำไปเมื่อกี้ไม่เหมาะสมเท่าไรเขารู้สึกผิดขึ้นเรื่อยๆ รีบเข้าไปเข็นรถเข็นให้เธอ แล้วบอกว่าจะซื้อสร้อยชดเชยให้เธอเย่เสี่ยวเสี่ยวตามไปด้วย บอกว่าอยากซื้อต่างหูสักคู่ เจียงอี่ฮว่าจะได้ช่วยเธอดูต่าง

เจียงอี่ฮว่ารออยู่สามชั่วโมงเต็มๆ เขาก็ยังไม่กลับมาช่วงบ่ายฝนตกปรอยๆ เธอรอไม่ไหวแล้วเหมือนกัน จึงเคลื่อนรถเข็นลงจากเขาเองแม้ที่สุสานมีทางลาดสำหรับรถเข็น แต่มันเป็นทางสูงและชันมาก เธอควบคุมแรงไม่ได้ ทำให้รถเข็นชนราวกั้นแล้วล้มลงเธอไถลกับพื้นถนนลงมาด้านล่าง ที่มือและใบหน้าเป็นแผลถลอกเต็มไปหมด ที่หน้าผากมีแผลจากการโดนกระแทกด้วย เลือดไหลออกมาไม่หยุด แต่ก็โดนน้ำฝนชะล้างออกไปจนหมดเธอล้มอยู่บนพื้นเพียงลำพัง ไม่มีใครผ่านมาเห็น ทำได้แค่มองสายฝนที่โปรยปรายลงมาอย่างสิ้นหวังความเย็นจากน้ำฝนทำให้เธอตัวสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ เธอกัดฟันสะกดกลั้นความเจ็บที่แล่นไปทั่วร่างกายแต่เวลาแห่งความทรมานช่างผ่านไปช้าเหลือเกินไม่รู้ว่าผ่านไปนานขนาดไหน ขณะที่เธอคิดว่าตัวเองกำลังจะแข็งตายอยู่ที่นี่ เหลียงซิวหย่วนกางร่มวิ่งมาด้วยความตื่นตระหนก เขาอุ้มเธอขึ้นมาพลางพูดขอโทษอย่างเจ็บปวดใจเจียงอี่ฮว่าจ้องเขา นัยน์ตาเธอหลงเหลือเพียงความว่างเปล่าและด้านชา“ถ้าฉันเดินได้ วันนี้ฉันคงไม่ต้องมาติดอยู่ที่นี่”เจียงอี่ฮว่าที่งดงามและสดใสตายไปตั้งแต่ตอนอายุ 18 ปีแล้วเหลียงซิวหย่วนรู้สึกสะเทือนใจเล็กน้อย ความรู้

หลังจากมาถึงจิงเป่ย เหลียงซิวหย่วนเปิดมือถือเป็นอันดับแรก เห็นสายที่แม่โทรมาหลายสิบสายกับข้อความที่ไม่ได้อ่านเป็นร้อยข้อความเมื่อเห็นแจ้งเตือนเต็มไปหมด จู่ๆ เขารู้สึกใจคอไม่ดี ขณะที่กำลังจะโทรกลับไปถาม เขาเงยหน้าขึ้นมาเห็นแม่รออยู่ตรงทางออกเหมือนเธอไม่ได้นอนทั้งคืน ดูอิดโรยเป็นอย่างมาก สายตาที่มองมาดูตื่นตระหนกและสับสนจนทำอะไรไม่ถูก“ซิวหย่วน! ฮว่าฮว่าไม่อยู่บ้าน นายไม่รู้เหรอว่าเธอไปไหน?”เมื่อได้ยินประโยคนี้ สภาพจิตใจที่เหลียงซิวหย่วนอุตส่าห์เตรียมไว้ตั้งแต่ตอนอยู่บนเครื่องบินพังทลายลงทันทีเขาทิ้งกระเป๋าเดินทางแล้ววิ่งออกจากทางออกเหมือนคนบ้า ในดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก“ไม่อยู่ที่บ้านเหรอ? เป็นไปได้ยังไง!”ฟังจากน้ำเสียงของลูกชาย ผู้เป็นแม่รู้ทันทีว่าต้องเกิดเรื่องแน่ๆ รีบถามความสงสัยที่ซ่อนไว้ในใจออกมาทันที“ฉันไปที่บ้านแล้วไม่เจอฮว่าฮว่า ฉันหาทั่วบ้านอยู่หลายรอบ ข้าวของของเธอหายไปหมด ในตู้เสื้อผ้าไม่มีเสื้อผ้าสักตัว พวกของกระจุกกระจิกกับขนมที่ซื้อมาประจำก็หายไปหมด พวกนายทะเลาะกันเหรอ?”ความทรงจำที่เหลียงซิวหย่วนเผลอมองข้ามโดยไม่รู้ตัว ค่อยๆ กลับมาเมื่อเจอคำถามเหล่าน