ยามหิมะร่วงโรย

เขาพูดจบแล้วย่อตัวลงมา วางมือลงบนน่องเธออย่างแผ่วเบาแล้วเริ่มนวดให้เธอ จากนั้นพูดเปลี่ยนเรื่อง “วันนี้เป็นยังไงบ้าง? เจ็บขาไหม?”

เพราะใช้แรงมากเกินไป ทำให้มือคู่สวยแดงเล็กน้อย เส้นเลือดปูดขึ้นมาบนหลังมือ ดูสะดุดตาเป็นอย่างมาก

ฝีมือการนวดและแรงนวดของเขาเป็นมืออาชีพมาก แต่เจียงอี่ฮว่ากลับไม่รู้สึกอะไรเลย

ผ่านไปสักพักก็ยังไม่ได้ยินคำตอบจากเธอ เหลียงซิวหย่วนจึงเงยหน้าขึ้นมา ขณะที่กำลังจะถาม มือถือในกระเป๋าเสื้อก็ดังขึ้น

เขาเอามือถือออกมาดู เมื่อเห็นโน้ตแจ้งเตือน ใบหน้าเขามีรอยยิ้มแห่งความดีใจโดยไม่รู้ตัว

เขาลืมสิ่งที่กำลังจะพูดไปจนหมดสิ้น ลุกขึ้นยืนแล้วพูดทิ้งท้ายก่อนที่จะเดินไปที่ห้องหนังสือ

“ฮว่าฮว่า ฉันมีงานนิดหน่อยต้องไปจัดการ เดี๋ยวฉันมานวดให้นะ”

เจียงอี่ฮว่ายังเงียบเหมือนเดิม มองเขาเดินออกไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ

เมื่อเขาเดินออกไปจากประตูแล้ว รอยยิ้มของเขาที่เปิดเผยออกมาอย่างชัดเจนเมื่อครู่ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวเธอ

ถ้าเป็นเรื่องงาน เขาจะยิ้มขนาดนั้นไหม?

ท่าทางดีใจที่ออกมาจากใจขนาดนั้น มีแค่ตอนเจอคนที่ชอบ ถึงจะแสดงออกมาแบบนั้น

เพราะเธอเคยเห็นรอยยิ้มแบบนี้หลายครั้งแล้ว

ตอนมัธยมปลาย ทุกๆ เช้าเธอจะรีบดื่มนมแล้ววิ่งลงไปข้างล่าง เห็นเหลียงซิวหย่วนยิ้มแบบนี้เสมอ เขายิ้มบางๆ แล้วเดินมาหาเธอ เอากระเป๋าหนังสือหนักๆ ของเธอไปถือให้ พาเธอซ้อนท้ายจักรยานไปโรงเรียนด้วยกัน

ตอนนั้นพวกเขาอายุ 18 ปี เป็นวัยที่ไร้เดียงสาและเต็มเปี่ยมไปด้วยความสดใส ในสายตามีแค่กันและกัน

ทั้งสองคนโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก เกิดความหวั่นไหวในใจแล้วก็ตกหลุมรักกัน เหมือนพลอตในนิยายทุกเรื่อง

พวกเขาแอบคบกันโดยที่พ่อแม่และเพื่อนๆ ในโรงเรียนไม่รู้ สัญญาว่าจะพยายามสอบเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกันให้ได้ จากนั้นค่อยเปิดเผยความสัมพันธ์ให้ทุกคนรู้

พวกเขาคอยกระตุ้นเรื่องการเรียน พัฒนาตัวเองไปด้วยกัน ในที่สุดทั้งสองคนก็สอบเข้ามหาวิทยาลัยชิงด้วยคะแนนเกือบ 700 คะแนน

เดิมทีทุกอย่างควรจะราบรื่นไปได้ด้วยดี

แต่ดันเกิดเรื่องไม่คาดฝัน

หนึ่งวันก่อนเปิดเทอม พวกเขาโดนรถชน ในวินาทีแห่งความเป็นความตาย เจียงอี่ฮว่าผลักเหลียงซิวหย่วนให้พ้นจากอันตรายอย่างไม่ลังเล

วันนั้นเหลียงซิวหย่วนปลอดภัยดี ส่วนเธอสูญเสียขาทั้งสองข้าง

เคราะห์ซ้ำกรรมซัด ในปีนั้นเธอยังสูญเสียพ่อแม่เพราะอุบัติเหตุเครื่องบินตก เธอไม่สามารถรับเรื่องสะเทือนใจที่เกิดขึ้นติดต่อกันแบบนี้ ทำให้เธอเป็นโรคซึมเศร้าตั้งแต่ตอนนั้น

เหลียงซิวหย่วนปวดใจมาก พอจบมหาวิทยาลัยก็ขอเธอแต่งงานทันที

เขาให้คำมั่นสัญญาอย่างหนักแน่น บอกว่าชีวิตนี้จะไม่มีทางทรยศเธอ

หลังแต่งงานได้สามปี เขาทำอย่างที่พูดมาตลอด

จนกระทั่งเมื่อครึ่งเดือนก่อน เธอเจอไดอารี่ของเขา

ที่แท้คนที่พร่ำบอกรักเธอทุกวันกลับระบายความทุกข์ใจลงในไดอารี่

เขาบอกว่าสาเหตุที่ขอเธอแต่งงาน เพราะสังคมบีบบังคับ ถ้าไม่ทำแบบนี้ ทุกคนต้องรุมด่าเขาแน่นอน

เขาบอกว่าทุกครั้งที่กลับบ้าน ความรู้สึกอึดอัดเหมือนโดนกักขังทำให้เขาแทบขาดใจตาย เขารู้สึกว่าทุกวินาทีที่อยู่ข้างๆ เธอช่างทรมานเหลือเกิน

เขาบอกว่าถ้าย้อนเวลากลับไปได้ เขายอมไม่ให้เธอช่วยเขาดีกว่า ถึงเขาต้องนั่งรถเข็นไปตลอดชีวิตก็ตาม อย่างน้อยก็ไม่ต้องรู้สึกผิดขนาดนี้

เขาปิดบังเธอเรื่องที่เขาชอบผู้หญิงคนหนึ่ง ผู้หญิงคนนั้นชื่อเย่เสี่ยวเสี่ยว เธอเป็นคนสนุกสนาน งดงามและสดใส เหมือนเจียงอี่ฮว่าตอนยังไม่ประสบอุบัติเหตุมาก

วันต่อมาเธอได้รับข้อความจากเย่เสี่ยวเสี่ยว

“เจียงอี่ฮว่า ฉันได้ยินซิวหย่วนบอกว่าขาเธอไม่มีวันรักษาหายแล้วเหรอ? ไหนๆ พวกเธอสองคนก็รู้จักกันมาหลายปี เธอปล่อยเขาไปได้ไหม?”

“เธอคงไม่รู้สินะ เธอทำให้เขาใช้ชีวิตอย่างทุกข์ทรมานทุกวัน เขาอยากตายใจจะขาด แต่เขาตายไม่ได้ เพราะเขาต้องดูแลเธอ ทั้งๆ ที่ในใจทุกข์แทบตาย ช่างเป็นชีวิตที่น่าเศร้าจริงๆ”

“ถ้าไม่เจอฉัน เขาคงต้องเป็นบ้าเข้าสักวัน เธอไม่รู้สึกผิดสักนิดเลยเหรอ? ฉันสงสารเขามาก ตอนนี้คนที่เขารักคือฉัน เธออย่ายื้อเขาไว้เลย หย่าเถอะ ทำให้เราสองคนสมหวังได้ไหม?”

หลังจากนั้นเธอส่งภาพสุดหวานมาสิบกว่าภาพ

กล้องหันไปทางเหลียงซิวหย่วน

เขากำลังชงกาแฟด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม พอเห็นว่าเย่เสี่ยวเสี่ยวกำลังเซลฟี่ เขาก็ขยับเข้ามาชูสองนิ้วใส่กล้องด้วยท่าทางสนิทสนม

เขาแกะกุ้งจานใหญ่ไปวางตรงหน้าเย่เสี่ยวเสี่ยว เช็ดคราบอาหารที่ติดอยู่บนนิ้วให้เธอ

เขาเดินตามรอยเท้าของเย่เสี่ยวเสี่ยวบนหาดทราย ยิ้มร่าแล้วยื่นเปลือกหอยให้เธอเป็นกำมือ

เจียงอี่ฮว่าดูจนถึงรูปสุดท้าย เจ็บปวดหัวใจจนแทบหายใจไม่ออก เรียกว่าเอามีดมาแล่เนื้อเธอเป็นหมื่นชิ้นก็ไม่เกินไป

แต่เธอร้องไห้ไม่ออกแล้ว ในดวงตาหลงเหลือเพียงความว่างเปล่า

เธอไม่ได้ตอบกลับข้อความพวกนี้ แต่เย่เสี่ยวเสี่ยวก็ยังตามรังควานไม่เลิก

หลังจากนั้นเธอส่งภาพใหม่ๆ มาทุกวัน มีลายน้ำระบุวันที่ทุกภาพ

วันที่ 21 พฤศจิกายน พวกเขาเดินเล่นอยู่ในสวนสาธารณะท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามเย็น

วันที่ 26 พฤศจิกายน พวกเขาไปปั้นแจกันดอกไม้ที่สตูดิโอสอนปั้นเซรามิก

วันที่ 1 ธันวาคม พวกเขาไปชมงานแสดงดนตรี พูดคุยเกี่ยวกับดนตรีและเรื่องในอนาคตหลายๆ เรื่อง

......

เวลาที่อยู่ในภาพทุกภาพ สอดคล้องกับเวลาที่เหลียงซิวหย่วนโทรมาบอกว่าทำโอที

แม้แต่วันเกิดของเธอเมื่อวานนี้ เธอรอเขาอยู่ที่บ้านหนึ่งวันหนึ่งคืน แต่เขาก็ไม่กลับมา

และสาเหตุที่เขาไม่กลับบ้าน เพราะไปดูพลุกับเย่เสี่ยวเสี่ยว

ตอนเห็นภาพที่เย่เสี่ยวเสี่ยวส่งมา เธอเอาแต่หัวเราะ หัวเราะจนน้ำตาไหลออกมา

เหลียงซิวหย่วนวัย 17 ปีรักเจียงอี่ฮว่าวัย 17 ปีอย่างสุดหัวใจ

แต่เหลียงซิวหย่วนวัย 25 ปีดันไม่รักเจียงอี่ฮว่าวัย 25 ปีแล้ว

คืนนั้นเธอนั่งอยู่ตรงหน้าต่างทั้งคืน วันต่อมาเธอส่งข้อมูลจำนวนมากให้หน่วยงานการุณยฆาตที่ต่างประเทศ ยื่นเรื่องขอจบชีวิตตัวเอง

เหลียงซิวหย่วน ฉันไม่เหลืออะไรแล้ว ฉันมีแค่นายคนเดียว

แต่นายเห็นฉันเป็นเหมือนภัยอันเลวร้าย

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ฉันคงต้องปล่อยนายไป

แล้วก็ปล่อยตัวฉันไปด้วย