All Chapters of ยามหิมะร่วงโรย: Chapter 11 - Chapter 20

ในความทรงจำของเหลียงซิวหย่วน เหมือนสี่วันสุดท้ายของเดือนธันวาคมผ่านไปช้ามาก แต่ก็เหมือนผ่านไปไวมากเช่นกันเขาไปทุกที่ที่เขานึกออก เพื่อตามหาร่องรอยของเจียงอี่ฮว่าเขาไปที่โรงพยาบาล หมอบอกว่าครั้งล่าสุดที่เจียงอี่ฮว่ามาตรวจน่าจะประมาณเดือนที่แล้วเธอรู้ว่าตัวเองไม่มีโอกาสหายแล้ว จึงไม่กลับมาที่นี่อีกเขาไปที่ตรอกซอยโบราณที่พวกเขาชอบไปเดินเล่นเมื่อก่อน เจ้าของร้านที่รู้จักกันบอกว่าครั้งก่อนเธอมาคนเดียวเจ้าของร้านถามเธอว่าทำไมสามีไม่มาด้วย เธอหัวเราะเบาๆ แล้วพูดออกมาเพียงไม่กี่คำ“ใกล้จะหย่าแล้ว”เขากลับไปที่โรงเรียน ยามบอกว่าก่อนหน้านี้มีผู้หญิงขาพิการมาที่นี่ เธอเคลื่อนรถเข็นไปรอบๆ โรงเรียนเพียงคนเดียวประโยคบอกรักที่สลักไว้ที่ต้นหงส์ฟู่สีขาวสมัยวัยรุ่นก็หายไปอย่างประหลาด เหลือเพียงแผลบนเปลือกไม้ที่เริ่มแห้งแล้วเขาไปหาเพื่อนเก่าของเธอ พวกเธอบอกว่าเจียงอี่ฮว่านัดพวกเธอไปกินข้าวก่อนจะหายตัวไปตอนไปกินข้าวกัน เธอดื่มจนเมามาก หัวเราะแล้วพูดจามั่วซั่วไปหมด บอกให้พวกเธอดูแลตัวเองดีๆ ไม่ต้องคิดถึงเธอ......เหลียงซิวหย่วนรู้ว่าเจียงอี่ฮว่าจะทิ้งเบาะแสไว้ทุกที่ที่เธอไปที่น่าประหลา

งานศพเหรอ?งานศพใคร?โรคซึมเศร้าขั้นรุนแรงงั้นเหรอ?เมื่อครึ่งปีก่อนหมอได้ออกใบรับรองว่าเธอหายจากอาการซึมเศร้าแล้วนิ?คำพูดที่ทำให้เหลียงซิวหย่วนไม่เข้าใจวนเวียนอยู่ในหัวเขาเขาพยายามทำความเข้าใจความหมายของคำพูดพวกนี้ แต่เจ้าหน้าที่ไม่ให้โอกาสเขาได้คิด อีกฝ่ายพูดขึ้นมาอีกว่า“เมื่อวานเราได้ใบมรณบัตรที่ส่งมาจากองค์กร Dignitas ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ เราทำการตรวจสอบกับสถานทูต ยืนยันว่าข้อมูลในเอกสารเป็นความจริง คุณเป็นคนในครอบครัวเพียงคนเดียวของคุณเจียง รบกวนให้ความร่วมมือกับการทำงานของเราด้วย”เมื่อได้ยินคำว่าใบมรณบัตร เหมือนเหลียงซิวหย่วนได้ยินเสียงระเบิดในหัว รู้สึกเหมือนตัวจะแตกเป็นเสี่ยงๆ“เสียชีวิตเหรอ?”น้ำเสียงเขาดูตกใจจนเจ้าหน้าที่รับรู้ได้ เจ้าหน้าที่เงยหน้ามองเขาด้วยสีหน้าประหลาดใจ“ใช่ เมื่อครึ่งเดือนก่อนภรรยาคุณมายื่นเรื่องขอเอาชื่อออกจากทะเบียนบ้าน เมื่อวานเราได้รับการยืนยันว่าเธอทำการุณยฆาตแล้ว เธอเสียชีวิตแล้ว จึงติดต่อคุณมาทำเรื่องเอาชื่อเธอออกจากทะเบียนบ้าน คุณไม่รู้เรื่องนี้เหรอ?”เหลียงซิวหย่วนฟังออกทุกคำแต่เมื่อเอามันมารวมกัน เขาดันไม่เข้าใจความหมายของมันซะ

หิมะแรกที่สวิตเซอร์แลนด์เพิ่งตกตอนต้นเดือนมกราคมเหลียงซิวหย่วนเดินออกมาจากสนามบิน มองพื้นที่เต็มไปด้วยหิมะสีขาวสะอาดอยู่นานเขามาประเทศนี้เป็นครั้งที่สามแล้วและนี่คือครั้งสุดท้ายหลังจากได้เถ้ากระดูกของเจียงอี่ฮว่า เขาก็จะไปจากที่นี่ทันที ไม่มีวันกลับมาเหยียบที่แห่งนี้อีกเหลียงซิวหย่วนยืนท่ามกลางลมหนาวเป็นเวลานาน ก่อนจะขยับเท้าเดินไปบนพื้นหิมะเขาเรียกแท็กซี่แล้วบอกจุดหมายปลายทางคนขับแท็กซี่เป็นชาวต่างชาติที่อัธยาศัยดีมาก เมื่อได้ยินว่าเขาจะไปองค์กร Dignitas นัยน์ตาอีกฝ่ายฉายแววตกใจเล็กน้อย“ที่นั่นเป็นสถานที่ทำการุณยฆาต คุณแน่ใจเหรอว่าจะไปที่นั่น? คุณยังหนุ่มยังแน่น ทำไมถึงคิดจะจบชีวิตตัวเองล่ะ?”ลูกกระเดือกของเหลียงซิวหย่วนขยับขึ้นลง แต่ไม่ได้ตอบคำถามของคนขับแท็กซี่เขารู้ว่าคนขับแท็กซี่หวังดี แต่เขาไม่มีแรงตอบแล้วเขาทำได้เพียงก้มหน้าลง ทำเป็นฟังไม่รู้เรื่องคนขับแท็กซี่หันมามองเขาแวบหนึ่ง จากนั้นถอนหายใจแล้วขับรถออกไประยะทางใน GPS ค่อยๆ สั้นลงเรื่อยๆแต่หัวใจของเหลียงซิวหย่วนกลับบีบตัวแน่นขึ้นเรื่อยๆ เหมือนฟองน้ำโดนบีบขยำจนขาดเป็นชิ้นๆ ร่วงกระจายเต็มพื้นราวกับม

คนมาร่วมงานศพของเจียงอี่ฮว่าไม่เยอะ ทุกคนโศกเศร้ามากไม่มีใครคาดคิดว่าเธอจะจบชีวิตตัวเองโดยไม่บอกกล่าวแบบนี้เพราะก่อนหน้านี้ไม่นาน คนส่วนใหญ่ได้เจอเธอ กินข้าวและพูดคุยกัน ตอนนั้นเธอปกติมาก ดูไม่ออกเลยว่าเธอมีความคิดฆ่าตัวตายในโลงศพว่างเปล่า ไม่มีทั้งร่างและเถ้ากระดูก แม้แต่เสื้อผ้าไว้ดูต่างหน้าก็ยังไม่มีสักชิ้น งานศพของเธอเต็มไปด้วยดอกเบญจมาศสีขาวและสีเหลืองมีเพียงรูปถ่ายขนาด 14 นิ้วที่วางอยู่บนแท่นหน้าโลงศพ ที่ยืนยันได้ว่างานศพนี้เป็นงานศพของใครงานศพที่เงียบเหงาและมีผู้คนบางตาทำให้ทุกคนประหลาดใจมาก อดเข้ามาถามเขาไม่ได้“ทุกคนมาส่งฮว่าฮว่าเป็นครั้งสุดท้าย เผาร่างของเธอแล้วเหรอ? แล้วเถ้ากระดูกล่ะ?”“แล้วข้าวของกับเสื้อผ้าที่เธอเคยใช้ตอนมีชีวิตอยู่ล่ะ เอามาที่นี่สักชิ้นสองชิ้นไม่ได้เหรอ?”เมื่อเจอคำถามของพวกเขา เหลียงซิวหย่วนหน้าซีดมาก พูดอะไรไม่ออกสักคำอยู่ด้วยกันมาหลายปี เขาไม่เคยเก็บข้าวของที่เกี่ยวกับเธอไว้เลยแม้แต่รูปที่วางหน้าโลงศพ ก็เป็นของเพียงชิ้นเดียวที่เขาเอากลับมาจากองค์กร Dignitasเห็นใบหน้าเรียบเฉยในภาพถ่าย เขาคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในวันที่ถ่ายภาพใบนี้ถ้

เหลียงซิวหย่วนเพิ่งเคยเห็นเย่เสี่ยวเสี่ยวคลุ้มคลั่งและพูดจาแรงแบบนี้ครั้งแรกในความทรงจำของเขา ตั้งแต่พวกเขารู้จักกันครั้งแรก เธอเป็นคนสดใส สุภาพ และเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังเหมือนเด็กเพิ่งเรียนจบใหม่ เธอเป็นแบบนั้นมาตลอดเขาแอบเห็นช่วงเวลาอันงดงามในอดีตผ่านคำพูด การกระทำ และสายตาเป็นประกายที่เธอมองมาเสมอทุกคนเสียดายอนาคตที่พังทลายของเจียงอี่ฮว่า ทุกสายตาจับจ้องมาที่เขา ต้องการให้เขาแบกรับทุกอย่างสิ่งที่เหลียงซิวหย่วนต้องแบกรับ ไม่ใช่แค่อนาคตของตัวเองกับเจียงอี่ฮว่า ยังมีเสียงวิพากษ์วิจารณ์และสายตาของคนในสังคมที่คอยจับจ้องอยู่ตลอดเวลาด้วยหลังจากอุบัติเหตุครั้งนั้น เขาก็ไม่เคยหลับสนิทอีกเลย ถ้าไม่ฝันร้ายก็นอนไม่หลับจนถึงเช้าเขาไม่เคยคิดจะทิ้งเจียงอี่ฮว่า แล้วก็ไม่เคยคิดที่จะปัดความรับผิดชอบก่อนเกิดอุบัติเหตุเป็นอย่างไร หลังเกิดอุบัติเหตุก็เป็นแบบนั้นแต่โลกนี้ไม่มีอะไรแน่นอน เจียงอี่ฮว่าเจอเรื่องร้ายติดต่อกันจนหัวใจแตกสลาย เหลียงซิวหย่วนก็ไม่อาจรับความจริงอันน่าเศร้าที่ผู้คนพากันจากไปแบบนี้ ปล่อยให้ตัวเองค่อยๆ เข้าไปอยู่ในความสัมพันธ์คาราคาซัง จนเขาไม่อาจถอนตัวได้ในชีวิตคู่ที่