Alle Kapitel von เมียอ้วนที่คุณไม่คิดรัก: Kapitel 21 – Kapitel 30

พลอยไพลินขยับกายภายใต้ผ้าห่มผืนหนาด้วยความรู้สึกหนักอึ้งและปวดเมื่อยไปทั้งตัว โดยเฉพาะช่วงเอวและขาอ่อนที่ดูเหมือนจะถูกใช้งานอย่างหนักหน่วงติดต่อกันหลายวันทว่าสิ่งที่ทำให้เธอไม่สามารถขยับหนีไปไหนได้ คืออ้อมกอดของการันต์ สามีเด็กที่บัดนี้ยังคงนอนหลับตาพริ้มซุกหน้าลงกับซอกคอขาวผ่องของเธอ มือหนาของเขายังคงวางแหมะอยู่บนหน้าท้องอวบนิ่ม บีบเคล้นพุงกะทิน้อยๆ ของเธอเล่นแม้ในยามหลับ“รันตื่นได้แล้วค่ะ สายมากแล้วนะ” พลอยพึมพำเสียงแผ่ว พยายามแกะมือหนาออกจากเอว“อือ ไม่เอา ยังนิ่มอยู่เลย...” รันงึมงำตอบทั้งที่ยังหลับตา เขาไม่ได้แค่บีบเล่น แต่คราวนี้เขากลับซุกใบหน้าคมเข้มลงไปที่หน้าอกอวบอิ่มของเมีย สูดดมกลิ่นกายสาวอย่างตะกละตะกลาม “ทำไมตัวคุณมันถึงได้นิ่มและหอมขนาดนี้วะ หอมจนผมอยากจะจับคุณกินแทนข้าวเช้าเลย”รันลืมตาขึ้น ดวงตาคมกริบที่เคยดูดุดัน บัดนี้กลับวาววับไปด้วยความใคร่และความลุ่มหลงอย่างปิดไม่มิด เขาขยับตัวขึ้นมาทาบทับร่างอวบอัดของพลอยไว้ทันที แผงอกแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามบดเบียดเข้าหาความนุ่มหยุ่นของหน้าอกอวบใหญ่จนพลอยต้องหดคอหนี“เมื่อคืนยังไม่พออีกเหรอคะ? รันทำพลอยระบมไปหมดทั้งตัวแล้วนะ

ภายในห้องทำงานกว้างขวางที่ตกแต่งอย่างทันสมัย พลอยไพลินกำลังนั่งขลุกอยู่บนโซฟาตัวยาว เธอสวมชุดเดรสผ้าซาตินสีแชมเปญที่ขับผิวขาวจัดของเธอให้ดูนวลเนียน มืออวบนุ่มกำลังถือไอแพดอ่านนิตยสารแฟชั่นไปพลางๆ ทว่าสายตาก็มักจะลอบมองไปที่โต๊ะทำงานตัวใหญ่ที่มีสามีเด็กของเธอนั่งคุมงานอยู่เสมอการันต์ในวันนี้ดูขรึมและจริงจังกว่าปกติ เขาสวมเชิ้ตสีดำสนิทที่ปลดกระดุมบนสองเม็ด เผยให้เห็นลำคอแกร่งสีเข้ม และทุกครั้งที่เขาขยับตัว มัดกล้ามใต้เนื้อผ้าจะเคลื่อนไหวอย่างน่ามองจนพลอยอดไม่ได้ที่จะหน้าร้อนผ่าวเมื่อนึกถึงสัมผัสของกล้ามเนื้อเหล่านั้นบนร่างกายเธอเมื่อคืนที่ผ่านมา“พลอย เดินมาหาผมหน่อยสิ” รันเอ่ยขึ้นโดยไม่ละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ แต่กวักมือเรียกเมียด้วยท่าทางที่เหมือนเจ้าของเรียกแมวตัวโปรดพลอยลุกขึ้นเดินไปหาเขาอย่างว่าง่าย ทว่าพอก้าวเข้าไประยะประชิด รันก็คว้าเอวอวบของเธอแล้วกระชากให้นั่งลงบนตักแกร่งทันที“ว้าย! รันคะ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า” พลอยประท้วง พลางพยายามจะลุกขึ้นแต่แขนแกร่งกลับรัดเอวเธอไว้แน่น“ใครจะกล้าเข้ามาถ้าผมไม่สั่ง” รันซุกหน้าลงกับไหล่มน สูดดมกลิ่นแป้งเด็กที่เขาหลงใหลจนถอนตัวไม่ขึ้น “ตัว

เสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างเงียบเชียบภายในห้องทำงานกว้างขวางของตึกพิทักษ์โยธิน ไม่สามารถดับความร้อนรุ่มที่กำลังก่อตัวขึ้นภายในใจของการันต์ได้เลย ชายหนุ่มในชุดเชิ้ตสีเทาเข้มพับแขนเสื้อขึ้นถึงศอก กำลังนั่งจ้องมองกองเอกสารสัญญาโครงการหมู่บ้านจัดสรรราคาหลายพันล้านตรงหน้า ทว่าสมองของเขากลับไม่ได้ประมวลผลตัวเลขหรือข้อกฎหมายใดๆ เลยแม้แต่นิดเดียวสายตาคมกริบของเขามักจะเหลือบมองไปที่โซฟาตัวยาวที่อยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตร ซึ่งตรงนั้นมีร่างอวบนิ่มของพลอยไพลิน ภรรยาสาวนั่งขดตัวอ่านนิยายเล่มโปรดอยู่ พลอยยังคงอยู่ในชุดเดรสตัวเดิมกับเมื่อเช้าที่เน้นสัดส่วนอวบอัด ตามผิวขาวจัดมีรอยแดงจางๆ ที่เขาประทับไว้ช่วงเช้าปรากฏให้เห็นรันขบกรามแน่น ความรู้สึก ‘หิว’ ที่เพิ่งจะถูกเติมเต็มไปเมื่อเช้าตรู่กลับมาเล่นงานเขาอีกครั้ง เพียงแค่เห็นพลอยขยับท่าทางนิดเดียว ไม่ว่าจะเป็นลำคอขาวผ่องที่เปิดเปลือยจากชุดเดรสสายเดี่ยวสีเชมเปญ หรือแม้แต่จังหวะที่เธอใช้ฟันซี่เล็กๆ ขบเม้มริมฝีปากอิ่มอย่างใช้ความคิดขณะอ่านหนังสือ ทั้งหมดนั่นมันกระตุ้นสัญชาตญาณดิบของเขาให้พลุ่งพล่าน“พลอย...” เสียงทุ้มต่ำพร่ามัวเอ่ยเรียกชื่อเมียเบาๆ

ท้องฟ้าเหนือกรุงเทพมหานครในคืนนี้ถูกปกคลุมด้วยเมฆครึ้ม ก่อนที่สายฝนห่าใหญ่จะตกลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา เสียงเม็ดฝนกระทบกระจกบานยักษ์ของคอนโดมิเนียมหรูดังก้องเป็นจังหวะสม่ำเสมอ สร้างบรรยากาศที่ทั้งโดดเดี่ยวและเย็นฉ่ำในเวลาเดียวกัน ภายในห้องนั่งเล่นที่เปิดไฟสลัว พลอยไพลินนั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟาตัวยาว เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง พลางคิดถึงเรื่องราวตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาจากผู้หญิงที่ถูกบังคับให้แต่งงานกับชายหนุ่มรุ่นน้องที่เย็นชาและผลักไสเธอทุกลมหายใจ ใครจะคิดว่าวันนี้เธอจะกลายเป็น ‘ยอดดวงใจ’ ที่เขาหวงแหนยิ่งกว่าไข่ในหินเสียงประตูห้องเปิดออกเบาๆ ตามด้วยร่างสูงใหญ่ของการันต์ที่เดินเข้ามา เขาอยู่ในชุดลำลองสบายๆ หลังจากกลับจากคุยงานกับเพื่อนในกลุ่ม ที่ตอนนี้กลายเป็นสมาคมคนรักเมียอวบไปเสียแล้ว รันหยุดชะงักเมื่อเห็นภรรยาสาวนั่งเหม่อมองสายฝน เขาเดินตรงเข้าไปหาเธอช้าๆ ก่อนจะสวมกอดจากทางด้านหลัง“คิดอะไรอยู่ครับพลอย นั่งเงียบเชียว” รันซุกหน้าลงกับไหล่มน สูดดมกลิ่นแป้งเด็กที่เขาหลงใหล ผิวขาวจัดของพลอยภายใต้ชุดนอนผ้าซาตินสายเดี่ยวสีมุกดูนุ่มนวลและน่าสัมผัสจนเขาอดใจไม่อยู่ที่จะขบเม้มเบาๆ“พลอยแค่... คิดถึง

แสงแดดสีทองยามเช้าทอประกายผ่านม่านโปร่งแสงเข้ามาภายในห้องนอนที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความรัก วันนี้เป็นวันครบรอบหนึ่งปีพอดีที่ทั้งคู่แต่งงานกัน ตามข้อตกลงเดิมที่พลอยไพลินเคยเสนอไว้บนโต๊ะอาหารเมื่อหลายเดือนก่อน วันนี้ควรจะเป็นวันที่เธอเซ็นใบหย่าเพื่อคืนอิสระให้กับการันต์ ทว่าความเป็นจริงในวันนี้กลับห่างไกลจากคำว่า ‘หย่าร้าง’ ไปมากโขร่างอวบอัดของพลอยไพลินยังคงจมอยู่ในอ้อมกอดที่แสนจะเอาแต่ใจของสามีเด็ก รันนอนตะแคงโอบกอดเธอจากทางด้านหลัง ขาแกร่งข้างหนึ่งพาดทับขาอวบขาวของเธอไว้ราวกับจะพันธนาการไม่ให้หนีไปไหน ส่วนมือหนายังคงทำหน้าที่อย่างซื่อสัตย์ด้วยการสอดเข้าไปใต้ชุดนอนผ้าไหมลื่นมือ เพื่อบีบเคล้นพุงนิ่มๆ ของเมียสาวอย่างเพลิดเพลิน“อือ รัน ตื่นแล้วก็ลุกสิคะ พลอยหนักนะ” พลอยพึมพำเสียงหวาน เธอขยับกายเล็กน้อย แต่กลับทำให้สะโพกดินระเบิดบดเบียดเข้าหาใจกลางความแกร่งกร้าวของชายหนุ่มเข้าอย่างจัง“ไม่ลุก จะกอดเมียแบบนี้ไปทั้งวัน” รันพึมพำเสียงทุ้มพร่าข้างใบหู ก่อนจะขบเม้มติ่งหูเธอเบาๆ “พลอย จำได้ไหมว่าวันนี้วันอะไร?”“วันครบรอบหนึ่งปีไงคะ วันที่พลอยเคยบอกว่าจะเซ็นใบหย่าให้รัน”“อย่าพูดชื่อกระดาษแผ