Semua Bab เมียอ้วนที่คุณไม่คิดรัก: Bab 1 - Bab 10

เสียงดนตรีคลาสสิกบรรเลงแผ่วเบาเคล้าไปกับเสียงหัวเราะเฮฮาของผู้คนในห้องบอลรูมสุดหรูของโรงแรมระดับห้าดาว ทว่าสำหรับ ‘พลอยไพลิน’ เจ้าสาวในชุดสีขาวมุกนั้น เธอกลับรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่ท่ามกลางพายุหิมะที่เหน็บหนาวจนเสียดแทงไปถึงกระดูกชุดแต่งงานผ้าลูกไม้ฝรั่งเศสราคาเหยียบแสนถูกออกแบบมาอย่างประณีต แต่มันกลับทำให้หญิงสาววัย 27 ปีอย่างเธอรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ไม่ใช่เพียงเพราะรัดเกล้าที่กดทับศีรษะ หรือคอร์เซตที่บีบรัดเอวหนาให้ดูมีส่วนเว้าส่วนโค้งมากขึ้น แต่มันคือสายตาของแขกเหรื่อที่มองมาต่างหากพลอยรู้ดีว่าเธอมักจะเป็นจุดสนใจในแง่ที่ไม่ค่อยดีนัก ด้วยรูปร่างอวบอัด ผิวที่ขาวจัดจนเกือบซีด และแก้มยุ้ยๆ ที่มักจะขึ้นสีระเรื่อเวลาประหม่า เมื่อเธอยืนเคียงข้างกับเจ้าชายในฝันของสาวๆ ทั้งเมืองอย่าง ‘การันต์’ หรือ ‘รัน’ เธอก็ยิ่งดูเหมือนส่วนเกินที่ถูกยัดเยียดเข้ามาในเฟรมภาพที่สมบูรณ์แบบ“ยิ้มหน่อยสิพลอย แขกมองกันใหญ่แล้ว” เสียงกระซิบจากแม่ของเธอที่เดินผ่านมาสะกิดเตือน ทำให้พลอยต้องพยายามฉีกยิ้มที่แห้งแล้งที่สุดส่งไปให้กล้องเธอหันไปมองคนข้างกาย การันต์ ชายหนุ่มวัย 25 ปี ผู้มีใบหน้าหล่อเหลาราวกับร

ความเงียบเชียบภายในคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมืองที่มีพื้นที่กว้างขวางกว่าสองร้อยตารางเมตร กลับกลายเป็นสิ่งที่น่าอึดอัดที่สุดสำหรับพลอยไพลิน หลังจากที่เสียงประตูห้องปิดลงเมื่อช่วงเช้า เธอก็ใช้เวลาทั้งวันอยู่กับการจัดข้าวของที่เพิ่งถูกขนย้ายมาจากบ้านเดิมของเธอมือขาวอวบหยิบเสื้อผ้าเนื้อนิ่มขึ้นมาแขวนเข้าตู้พยายามจัดระเบียบให้เรียบร้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทว่าเมื่อเธอหันไปมองอีกฝั่งของตู้เสื้อผ้า เธอก็พบกับชุดสูทราคาสูงลิ่วที่เรียงรายอยู่ เสื้อผ้าของรันดูเนี๊ยบ กริบ และมีระเบียบเสียจนเธอไม่กล้าแม้แต่จะขยับเข้าไปใกล้ กลัวว่าความเซ่อซ่าของตัวเองจะไปทำให้เสื้อผ้าแบรนด์เนมเหล่านั้นยับย่นพลอยถอนหายใจออกมาแผ่วเบา เธอมองดูกระจกบานใหญ่ที่สะท้อนภาพผู้หญิงในชุดเสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงขาสั้นผ้าเนื้อนิ่ม ใบหน้าไร้เครื่องสำอางเผยให้เห็นผิวที่ขาวจัดจนเห็นเส้นเลือดฝอยจางๆ และแก้มยุ้ยที่ดูเหมือนเด็กสาวมากกว่าผู้หญิงวัยใกล้สามสิบ“เขาคงรำคาญเราจริงๆ นั่นแหละ...” เธอพึมพำกับตัวเองตลอดทั้งวันรันไม่ได้ส่งข้อความหรือโทรมาหาเธอเลยแม้แต่ครั้งเดียว ซึ่งมันก็ไม่ใช่เรื่องแปลก เพราะในฐานะคนแปลกหน้าที่ถูกจับมาแต่งง

พลอยไพลินตื่นขึ้นมาในตอนสาย เธอพบว่าเตียงนอนอีกฝั่งยังคงเรียบตึง ส่วนโซฟาของรันนั้นถูกเก็บกวาดจนเรียบร้อยและเจ้าของร่างสูงใหญ่ก็หายออกไปจากห้องนานแล้ว เขาดูเหมือนจะไม่เคยเหน็ดเหนื่อยจากการทำงานหรือการออกไปสังสรรค์ ต่างจากเธอที่รู้สึกเหนื่อยล้าทางใจจนแทบไม่อยากลุกจากที่นอนร่างอวบอัดในชุดนอนสีขาวสะอาดตาค่อยๆ ลุกขึ้นจากเตียง เธอเดินไปที่กระจกบานใหญ่ในห้องน้ำ จ้องมองเงาสะท้อนของตัวเองที่มีดวงตาบวมช้ำเล็กน้อยจากการแอบร้องไห้เมื่อคืน ผิวพรรณของเธอยังคงขาวจัดจนดูผุดผ่อง แม้จะไม่ได้ประทินผิวด้วยครีมราคาแพงมากมาย แก้มยุ้ยๆ ของเธอดูตอบลงเล็กน้อยแต่มันก็ยังนุ่มนิ่มจนน่าหยิก“อดทนนะพลอย อีกแค่ปีเดียวเอง” เธอบอกกับตัวเองในกระจก พยายามฝืนยิ้มให้กำลังใจตัวเอง ทั้งที่ในใจนั้นสั่นคลอนเหลือเกินเย็นวันนั้น รันกลับมาที่ห้องเพียงเพื่อจะเปลี่ยนชุด เขาไม่ได้มองหน้าพลอยที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่โซฟาด้วยซ้ำ ชายหนุ่มสลัดชุดทำงานออกแล้วคว้าเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทแบรนด์หรูมาสวมทับกางเกงสแล็คเนื้อดี“รันจะออกไปไหนเหรอคะ?” พลอยรวบรวมความกล้าถามออกไป“ไปหาเพื่อน” เขาตอบสั้นๆ ขณะที่กำลังจัดปกเสื้อหน้ากระจก“จะกลับด

เช้าวันอาทิตย์ที่ควรจะเป็นวันพักผ่อน กลับกลายเป็นวันที่พลอยไพลินรู้สึกหวาดหวั่นที่สุดตั้งแต่ออกเรือนมา เมื่อสมาร์ตโฟนที่วางอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้งสั่นครืดคราดตั้งแต่เช้าตรู่ ปรากฏชื่อ ‘คุณแม่’ ของการันต์ที่โทรมานัดแนะเรื่องมื้อกลางวันที่บ้านใหญ่ตระกูลพิทักษ์โยธินพลอยถอนหายใจยาวขณะยืนอยู่หน้ากระจกบานเดิม วันนี้เธอเลือกสวมชุดเดรสผ้าชีฟองสีฟ้าอ่อน ทรงเอปล่อยชายพลิ้วเพื่อหวังจะช่วยพรางรูปร่างอวบอัดของตัวเองให้ดูเพรียวขึ้นบ้าง แต่ไม่ว่าจะหมุนตัวกี่รอบ เธอก็ยังเห็น ‘ส่วนเกิน’ ที่เธอมักจะกังวลอยู่เสมอ ทั้งต้นแขนที่ดูหนาและหน้าท้องที่นูนออกมาน้อยๆ เวลาเธอยืนตรง“แต่งตัวเสร็จหรือยัง? ผมไม่อยากไปสายให้พ่อบ่น” เสียงเข้มที่ดังขึ้นจากหน้าประตูห้องนอนทำให้พลอยสะดุ้งการันต์ยืนกอดอกพิงกรอบประตู เขาอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนและกางเกงสแล็คสีเทาเข้ม ท่าทางที่ดูผ่อนคลายแต่แฝงไปด้วยความหงุดหงิดทำให้เขายิ่งดูหล่อเหลาอย่างร้ายกาจ สายตาคมกริบของเขาไล่มองพลอยตั้งแต่หัวจรดเท้าอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้พูดจาถากถาง แต่สายตาที่จ้องมองมานานผิดปกติกลับทำให้พลอยรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ“เสร็จแล้วค่ะ พลอยขอหยิบกระเป๋าสัก

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารมื้อเช้าในวันจันทร์ช่างเงียบสงัด มีเพียงเสียงช้อนกระทบชามกระเบื้องราคาแพงเบาๆ แสงแดดอ่อนยามเช้าที่ลอดผ่านกระจกบานใหญ่เข้ามาปะทะกับผิวขาวจัดของพลอยไพลินจนดูราวกับว่าเธอกำลังเรืองแสงได้ ทว่าใบหน้าของหญิงสาวกลับซีดเซียวและหม่นหมองอย่างเห็นได้ชัดเธอนั่งจ้องมองข้าวต้มกุ้งในชามตรงหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า ตลอดทั้งคืนที่ผ่านมาพลอยไม่ได้หลับเลยแม้แต่นาทีเดียว คำพูดประชดประชัน และสายตาดูแคลนของการันต์เมื่อคืนก่อนยังคงตามหลอกหลอนเธอไม่จบสิ้น เธอรู้สึกว่าตัวเองเหมือนนกที่ถูกขังอยู่ในกรงทองที่เต็มไปด้วยขวากหนาม ยิ่งดิ้นรนก็ยิ่งเจ็บ ยิ่งพยายามทำดีเขาก็ยิ่งถอยห่างรันนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม เขาอยู่ในชุดทำงานเรียบกริบ ท่าทางหยิ่งทะนงและใบหน้าที่ดูเหนื่อยหน่ายนั้นเป็นสิ่งเดียวที่เขามอบให้เธอเสมอมา เขาไม่เคยถามว่าเธอเป็นอย่างไร ไม่เคยสนใจว่าเธอจะกินอิ่มหรือนอนหลับหรือไม่พลอยวางช้อนลงช้าๆ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความกล้าครั้งสุดท้ายในชีวิต“รันคะ...” เสียงสั่นๆ ของเธอทำให้รันที่กำลังก้มหน้าไถหน้าจอไอแพดเพื่ออ่านข่าวธุรกิจชะงักไปเล็กน้อย แต่เขาก็ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามอง“มีอะไร?”“เรื่