All Chapters of พลาดรักใต้เงาแค้น: Chapter 1 - Chapter 6

พลาดรักใต้เงาแค้น โดย แสงเทียนพนากร 💔 อคิรา❌ไม่มีนอกใจ นอกกาย❌โปรย...“ผลลัพธ์ของการอวดดี แน่ใจว่าเธอจะรับไหว?”“ทำตัวแบบนี้ พี่กำลังทำให้ฉันนึกถึงหมาบ้าเลยนะ”“แล้วอยากรู้ไหม…ว่าหมาบ้ามันบ้าได้แค่ไหน”“...”“แซนด้า…เธอไม่อยากรู้หรอกว่าฉันบ้าได้แค่ไหน เชื่อสิ”▪️แนะนำตัวละคร▪️เพลิง : พนากร ชาน Senior Software Engineer ชื่อดังผู้อยู่เบื้องหลังวงการไอทีชายหนุ่มผู้มีเบื้องลึกเบื้องหลัง คนที่ทำได้ทุกอย่างเพื่อสิ่งที่ตัวเองต้องการใบหน้าหล่อเหลาแบบที่ใครเห็นก็ไม่อาจละสายตาได้ผิวขาวเหลือง ส่วนสูง 190 เซนติเมตร หุ่นนายแบบ เจ้าของเรือนผมน้ำตาลเข้ม ที่มีดวงตาคมลึกซ่อนความลับไว้ภายในแซนด้า : อคิรา ลูเบริด Master Couturier ชื่อดังแห่งวงการแฟชั่นระดับโลกหญิงสาวทายาทตระกูลนักธุรกิจผู้มีอิทธิพลในแวดวงการเงินและไอทีใบหน้าสวยหวานแบบที่ใครเห็นก็ลมหายใจสะดุด ผิวขาวอมชมพูขาว ส่วนสูง 175 เซนติเมตร หุ่นนาฬิกาทราย เจ้าของดวงตาสีน้ำตาลอ่อนแฝงเสน่ห์ดึงดูดทุกสายตา#นิยายเรื่องนี้เนื้อเรื่องโทนหม่น ดราม่า+โรมานซ์ จบสุขนิยม ในเรื่องมีเด็กเป็นเรื่อง TOXIC , มีการใช้กำลัง , SEX , มีคำหยาบคาย (แต่ไ

ตอนที่ 2 เหมือนฝันสนามหญ้าหลังคฤหาสน์ยังชุ่มด้วยกลิ่นฝนแรก เสียงนกร้องประสานกับเสียงหัวเราะใสของเด็กสาวในชุดเดรสเรียบหรูนั่งเคียงข้างชายหนุ่มตรงโต๊ะที่ถูกจัดไว้ ใบหน้าของอคิรายังคงสดใสไร้เดียงสา ทว่าประกายในดวงตากลับเปลี่ยนไปจากวันแรกที่ได้พบกันตลอดเวลาที่ได้รู้จักพนากร อคิรารู้สึกว่านี่คือสิ่งที่ดีที่สุดในชีวิต ตั้งแต่ที่พบกันวันแรกจนถึงวันนี้ก็ผ่านมาสิบกว่าปีแล้ว ทุกช่วงชีวิตของเธอไม่ว่าสุขหรือทุกข์ก็มีเขาเสมอ“พี่เพลิง ทำไมไม่ยิ้มเลยคะ” เสียงใสเอ่ยถามพลางเอียงคอมองเขาอย่างคาดคั้น“พี่ยิ้มแล้วไง” พนากรละสายตาจากเอกสารในมือ และไปจดจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์เพื่อหลบเลี่ยงดวงตาจับผิด“โกหก...ถ้ายิ้มจริง พี่เพลิงต้องมีรอยตรงนี้สิ” เธอชี้ไปที่มุมปากของเขา ก่อนหัวเราะเบา ๆพนากรส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ แต่ก็อดยิ้มตามเธอไม่ได้จริง ๆอคิรามีบางอย่างที่เขาไม่เคยควบคุมได้ ความสดใสที่ไม่ต้องเสแสร้ง ความจริงใจที่ไม่ได้แลกมาด้วยผลประโยชน์ และความไร้เดียงสาที่ทำให้เขาลืมโลกโหดร้ายภายนอกได้ทุกครั้งที่มองเธอ“พี่เพลิงรู้ไหม ด้าชอบเวลาพี่มองด้าแบบนี้ที่สุดเลย”“แบบไหน”“แบบที่เหมือนพี่ไม่ใช่พี่เพลิงของท

ตอนที่ 4 ระยะห่างที่สร้างเองผ้าซาตินเนื้อเงาเลื่อนผ่านมือของอคิราอย่างระมัดระวัง วันนี้เธอใช้เวลาทั้งวันเพื่อปักลูกปัดแถวสุดท้ายของชายกระโปรง ภายในห้องเงียบสงัดมีเพียงเสียงเข็มที่ทิ่มลงบนผ้าทีละจุด“อะไรที่ทำให้เธอเอาแต่หมกตัวอยู่ในห้องนี้…” วิเวียนเปิดประตูห้องเข้ามาและเดินผ่านโต๊ะทำงานที่อคิราใช้งานเป็นประจำ ก่อนจะไปผลักหน้าต่างจนแสงแดดด้านนอกสาดเข้ามาทำให้ดวงตากลมของอคิราต้องหยีมันเพราะทนแสงไม่ไหวอคิราหมกมุ่นพาตัวเองอยู่แต่ในห้องนี้มาสามวันแล้ว เธอทานข้าว อาบน้ำ นอน แต่ไม่ได้ออกไปจากสตูดิโอก็เพื่อต้องการพาตัวเองออกมาจากเรื่องวุ่นวายใจ “เพื่อพิสูจน์ตัวเองงั้นเหรอ?” ฝ่ามือเหี่ยวย่นของวิเวียนยื่นมาจับปลายผ้าที่อคิรากำลังปัก“ฉันชอบงานปักค่ะ เลยอยู่กับมันนานไปหน่อยค่ะ” อคิราวางเข็มแล้วจับชายกระโปรงที่อยู่ในหุ่นขยับขึ้นให้แสงไฟส่องผ่านลูกปัดแก้วสะท้อนแสงระยิบระยับอย่างมีชีวิต เส้นด้ายที่เธอเลือกใช้เป็นไหมบางเฉดเดียวกับผ้าจนเกือบมองไม่เห็นรอยเย็บเลย และนั่นก็ทำให้อคิรายิ้มออกมา“ซิสเตอร์คิดว่ามันเป็นยังไงบ้างคะ” วิเวียนชะงักเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะเอ่ยเสียงแบบที่อคิราไม่เคยได้ยินมาก