ตอนที่ 4 ระยะห่างที่สร้างเอง

ตอนที่ 4 ระยะห่างที่สร้างเอง

ผ้าซาตินเนื้อเงาเลื่อนผ่านมือของอคิราอย่างระมัดระวัง วันนี้เธอใช้เวลาทั้งวันเพื่อปักลูกปัดแถวสุดท้ายของชายกระโปรง ภายในห้องเงียบสงัดมีเพียงเสียงเข็มที่ทิ่มลงบนผ้าทีละจุด

“อะไรที่ทำให้เธอเอาแต่หมกตัวอยู่ในห้องนี้…” 

วิเวียนเปิดประตูห้องเข้ามาและเดินผ่านโต๊ะทำงานที่อคิราใช้งานเป็นประจำ ก่อนจะไปผลักหน้าต่างจนแสงแดดด้านนอกสาดเข้ามาทำให้ดวงตากลมของอคิราต้องหยีมันเพราะทนแสงไม่ไหว

อคิราหมกมุ่นพาตัวเองอยู่แต่ในห้องนี้มาสามวันแล้ว เธอทานข้าว อาบน้ำ นอน แต่ไม่ได้ออกไปจากสตูดิโอก็เพื่อต้องการพาตัวเองออกมาจากเรื่องวุ่นวายใจ 

“เพื่อพิสูจน์ตัวเองงั้นเหรอ?” ฝ่ามือเหี่ยวย่นของวิเวียนยื่นมาจับปลายผ้าที่อคิรากำลังปัก

“ฉันชอบงานปักค่ะ เลยอยู่กับมันนานไปหน่อยค่ะ” อคิราวางเข็มแล้วจับชายกระโปรงที่อยู่ในหุ่นขยับขึ้นให้แสงไฟส่องผ่าน

ลูกปัดแก้วสะท้อนแสงระยิบระยับอย่างมีชีวิต เส้นด้ายที่เธอเลือกใช้เป็นไหมบางเฉดเดียวกับผ้าจนเกือบมองไม่เห็นรอยเย็บเลย และนั่นก็ทำให้อคิรายิ้มออกมา

“ซิสเตอร์คิดว่ามันเป็นยังไงบ้างคะ” วิเวียนชะงักเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะเอ่ยเสียงแบบที่อคิราไม่เคยได้ยินมาก่อน

“เธอเย็บได้แน่นกว่าครั้งก่อนเยอะมาก...ใครสอนให้ใช้ไหมเฉดเดียวกับผ้า?” อคิราเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยและส่ายหน้า

“ไม่มีใครสอนค่ะ ด้าคิดว่าแบบนี้แสงจะไม่สะท้อนจากด้ายออกมา ถ้าเราใช้สีเดียวกับเนื้อผ้า” วิเวียนมองเธอนิ่ง แววตาที่เคยแข็งเริ่มอ่อนลง

ไม่ใช่ว่าที่ผ่านมาไม่เอ็นดูอคิรา แต่เพราะคนที่จะยืนอยู่จุดนี้ไม่มีอะไรได้มาง่าย ๆ 

“ช่างเย็บไม่จำเป็นต้องสังเกตแสงกับเงาเป็น นี่ต่างหากที่เป็นสิ่งที่นักออกแบบจริง ๆ ต้องทำ” 

วิเวียนกำลังพูดถึงผ้าในมือฝีมืออคิรา เธอยกปลายผ้าขึ้นมาดูแบบลอดแว่นสายตาที่สวมใส่ ปลายนิ้วแตะเบา ๆ ที่รอยปัก ก่อนจะเหลือบสายตามองลูกศิษย์คนเล็กที่ในรอบสิบปีเธอจะรับมาสักคนหนึ่ง

“ถ้ารักษาการเย็บแบบนี้ไว้ เธอจะมีอนาคตที่ดีใน Haute Couture แน่” 

อคิราได้ยินก็กลืนน้ำลาย เธอไม่กล้ายิ้มเต็มที่แต่ในใจกลับเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก

วิเวียนหันหลังกลับ ก่อนจะพูดทิ้งท้าย

“พรุ่งนี้มาที่สตูดิโอใหญ่ ฉันจะให้เธอลองงานใหม่…อย่าสายสักนาทีเดียว” 

“ขอบคุณค่ะซิสเตอร์ ขอบคุณค่ะ!!” 

อคิราเกือบจะลุกขึ้นมาหวีดร้องแต่ก็ควบคุมสติที่เตลิดลุกขึ้นค้อมศีรษะขอบคุณวิเวียนจนหน้าผากเกือบจะโขกโต๊ะเย็บผ้า 

สตูดิโอใหญ่ไม่ใช่ทุกคนที่ได้ไปที่นั่น สามปีแล้วที่เธอเอาแต่เดินตามวิเวียน คอยเฝ้าตามตื๊อนั่งปักผ้าแสดงฝีมืออยู่ตรงนี้ พรุ่งนี้แล้วที่อคิราจะใกล้ความฝันอีกก้าวหนึ่ง

“ขอบคุณค่ะ!!!!” อคิรายังคงตะโกนขอบคุณ แม้วิเวียนจะไม่ได้อยู่ตรงนี้แล้ว เธอตะโกนออกไปทั้งน้ำตา

ประตูไม้ยังคงเปิดค้างไว้ อคิรามองกระโปรงในมือ แสงจากลูกปัดสะท้อนในดวงตาที่พร่ามัวของเธอ

เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่า ความพยายามเริ่มมองเห็นได้จริง ๆ ไม่ใช่ความฝันที่ไกลเกินเอื้อม

ไม่ใช่สิ่งที่แตะต้องไม่ได้เหมือนบางอย่างอีกต่อไป

 

#ประเทศไทย หกเดือนต่อมา

 

นับตั้งแต่วันที่เขากลับมาหลังจากไปหาอคิราเมื่อสิ้นปีที่แล้ว เวลาก็ล่วงเลยมากว่าครึ่งปีแล้ว พนากรรู้สึกได้ว่าอคิราเปลี่ยนไป เธอดูโตขึ้น เข้าใจอะไรง่ายดายขึ้น

จากเมื่อก่อนที่ต้องลุ้นอยู่เสมอว่าเธอจะโทร. มาเมื่อไหร่ จะเชื่อคำอธิบายของเขาหรือไม่ แต่ตอนนี้เพียงแค่คำตอบสั้น ๆ จากเขา อคิราก็พร้อมเข้าใจและไม่ซักถามต่อ

จนบางครั้งพนากรอดคิดไม่ได้ว่า...มันง่ายเกินไปหรือเปล่า และมันน้อยลงจนแทบไม่มี

ที่ผ่านมาพนากรคิดแค่ว่ามันคงเป็นเรื่องเล็กน้อย อคิราพร้อมเข้าใจในวันที่เขายุ่งกับงาน เพราะฉะนั้นพนากรก็พยายามจะเข้าใจ 

แต่ในวันนี้เขาเริ่มรู้สึกว่าสิ่งที่คิดเล่น ๆ นั้นอาจไม่ใช่แค่ความรู้สึกอีกแล้ว

เพราะวันนี้คือวันเกิดของเขาเอง ทว่า...ตั้งแต่เช้าจนสายก็ยังไม่มีสายโทรศัพท์จากอคิรา แม้แต่ข้อความสั้น ๆ หนึ่งบรรทัดก็ไม่มี

พนากรนั่งมองหน้าจอโทรศัพท์ถอนหายใจยาว ท่ามกลางบรรยากาศคึกคักรอบตัวในงานวันเกิด แต่กลับรู้สึกเหมือนตัวเองอยู่นอกวง แปลกแยกจากทุกคนอย่างบอกไม่ถูก

“รอแซนด้าโทร. มาอยู่เหรอ?” รัชเวทเพื่อนสนิทที่เฝ้ามองเขาอยู่นานเอ่ยขึ้นก่อน

“มันจะรอใครได้อีกล่ะ” อรัญอีกคนเสริมต่อทันที

“ถ้ามันยากนัก มึงก็แค่กดโทร. ไปสิ” รัชเวทพูดพลางกอดอก สายตาก็เหลือบมองกลุ่มสาว ๆ ที่มาปาร์ตี้ใน LIRA Club ร้านของพวกเขาเองในคืนนี้ 

แม้โซนจัดวันเกิดของเจ้าของร้านจะถูกแยกออกมาเป็นส่วนตัว แต่บรรยากาศโดยรอบก็ครึกครื้นอยู่ดี

“หน้าแบบนี้ แซนด้าไม่รับสายหรือไง?” รามิลพูดติดตลกเพราะรู้เรื่องจริงบางอย่างมากกว่าเพื่อนทุกคน

“แซนด้าน่ะเหรอจะไม่รับสายไอ้เพลิง?” อรัญพูดขึ้นอย่างไม่เชื่อ เพราะเขารู้ดีว่าต่อให้อคิราหลับอยู่ ถ้าเห็นชื่อพนากรโผล่ขึ้นบนหน้าจอเธอก็ต้องสะดุ้งตื่นมารับแน่ ๆ

“ไม่เชื่อก็ลองถามมันดูสิ” เสียงรามิลเอ่ยขึ้นอย่างมีแววเย้ยหยันเล็กน้อย จนเพื่อนทั้งสองที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เริ่มสนใจมากขึ้นโดยเฉพาะรัชเวท

“รู้อะไรก็เล่าบ้างดิ” อรัญเอ่ยขึ้น แม้ปกติจะไม่ชอบยุ่งเรื่องคนอื่น แต่ถ้าเป็นเรื่องของเพื่อนเขาก็อยากรู้

“ให้มันเล่าเองดีกว่า ถ้ากูพูดไป...เดี๋ยวจะไม่สนุก”

รามิลยิ้มมุมปากอย่างเหนือกว่า เพราะเขารู้ความลับบางอย่างที่พนากรพยายามปิดไว้

จะไม่รู้ได้ยังไงในเมื่ออาทิตย์ก่อน พนากรฝากให้เขาหาคนช่วยสืบว่าอคิราทำตัวเปลี่ยนไปเพราะมีใครหรือเปล่า แต่ผลที่ได้กลับมาทำให้พนากรนั่งไม่ติด

อคิราไม่ได้มีใคร...แค่ไม่สนใจพนากรเท่าเดิมก็เท่านั้น

พนากรปรายตามองรามิลแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปจ้องแก้วเหล้าในมือ

“แสดงว่าที่ไอ้มิลพูดนี่เรื่องจริง? แล้วมึงยังไงต่อไอ้เพลิง แซนด้ารู้เรื่องแล้วเหรอ?” รัชเวทถามพลางทำตาโต ขณะที่รามิลได้ยินคำถามก็ได้แต่ยิ้มอย่างพอใจ

และไม่ต้องรอให้พนากรบอกว่าจริงเท็จหรือไม่ อรัญไม่รอช้าเปิดคำพูดที่สามารถทำให้พนากรกำหมัดได้

“กูเคยเตือนแล้วว่าอย่าเหยียบเรือสองแคม” อรัญพูดเสียงเรียบ แต่คำพูดนั้นทำให้พนากรหันขวับมามองหน้า

“กูไม่เคยเหยียบเรือสองแคม!” พนากรกัดฟันตอบกลับ

อรัญหัวเราะในลำคอเบา ๆ ก่อนจะยักไหล่แล้วหันไปสนใจแก้วในมือแทน แต่รัชเวทยังไม่หยุด เขาเดินเข้ามากอดคอเพื่อนแล้วกระซิบใกล้หู

“แต่มึงรู้มั้ย...สิ่งที่มึงทำอยู่นี่น่ะ ยิ่งกว่าเหยียบเรือสองแคม”

“กูไม่ได้เป็นอะไรกับยาดา”

“ถ้างั้นกับแซนด้าล่ะเป็นไหม?”

“แล้วมึงจะมายุ่งอะไร”

“ก็ไม่ได้อยากยุ่ง แค่ห่วงกลัวว่าน้องสาวมึงจะมารู้เรื่องที่หลังแล้วมึงจะอกแตก”

“กูไม่ได้คบกับยาดา เราคุยกันเข้าใจแล้ว”

“ไอ้เพลิง...ไม่ว่ามึงจะทำอะไรเพื่อใครก็ตาม เขามีสิทธิ์จะต้องรู้”

“อย่ามาสู่รู้เรื่องของกู!”

“สู่รู้คืออะไร?”

“อย่ามาเสือก”

เพราะรามิลเป็นลูกครึ่งไทย-ฝรั่งเศส เขาไม่ค่อยเข้าใจคำเปรียบเปรยหรือสำบัดสำนวนอะไรมากนัก ทุกครั้งรัชเวทต้องเป็นฝ่ายอธิบายให้เพื่อนเข้าใจ

“งั้นก็ตามใจ อยากทำอะไรก็ทำเถอะ พวกกูไม่ยุ่ง เราไปสนุกกันเถอะ!”

พนากรนั่งนิ่งรู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก เขาไม่ได้คบกับปรียาดา ไม่ได้คบกับใครทั้งนั้น แต่เหมือนยิ่งเขานิ่งเท่าไร ปัญหาก็ยิ่งวิ่งเข้าหาไม่หยุด

“ถ้ามึงไม่ได้เป็นอะไรกับใครจริง ๆ แล้วจะมานั่งทำหน้าเหมือนโลกจะถล่มทำไมวะ สนุกดิ! วันนี้วันเกิดมึงนะ อย่ามานอยแค่แซนด้าไม่โทร. หา ไม่มีของขวัญส่งมาให้เหมือนทุกปี”

หากไม่มีแบล็กดร็อปบอกว่าวันนี้เป็นวันเกิดของใคร ทุกคนคงคิดว่านี่คืองานของรัชเวทเพราะคนที่ยิ้ม หัวเราะและมีความสุขที่สุดในคืนนี้ไม่ใช่เจ้าของวันเกิดเลย

“ก็แค่โทร. ไป…” รามิลพูดทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงหน่าย ๆ ก่อนจะลุกตามเพื่อนไปสนุกกันอีกมุม

เพื่อนสามคนทิ้งพนากรไว้เพียงลำพังกับความอึดอัดที่ตีวนในอก เขาบอกตัวเองไม่ได้เลยว่าทำไมวันเกิดปีนี้ถึงไม่มีความสุขเหมือนเคย

ไฟจากโคมหน้าตึกส่องแสงส้มอ่อนสะท้อนเงาร่างของหญิงสาวที่ยืนปักหลักรอใครสักคนอยู่ข้างรถยุโรปสีดำเงา

ปรียาดาอยู่ในชุดเดรสค็อกเทลสีสันสดใส ผมดำขลับถูกรวบไว้หลวม ๆ ที่ท้ายทอย มีกล่องของขวัญอยู่ในมือ

ทันทีที่ประตูลิฟต์จากชั้นบนของอาคารเปิดออก เสียงพูดคุยรอบ ๆ ก็เบาลง ทุกสายตาหันไปมองร่างสูงที่ก้าวออกมาด้วยท่วงท่ามั่นคงและสีหน้าราบเรียบเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของเขา

ชายหนุ่มในชุดแบล็กเชิ้ตใส่คู่กันกับกางเกงสแล็กสีเดียวกัน ใบหน้าราบเรียบไร้อารมณ์นั้นยิ่งทำให้บรรยากาศโดยรอบหนักแน่นขึ้นโดยไม่ต้องมีคำพูดใด

พนากรอยู่ด้านในร้านและลงมารับปรียาดาที่ลานจอดรถด้านหลังร้านด้วยตัวเอง

เมื่อสายตาของทั้งคู่สบกัน ผู้คนรอบข้างก็แหวกทางให้โดยไม่ต้องมีใครบอก ปรียาดายิ้มกว้างด้วยความดีใจและยื่นกล่องของขวัญในมือให้กับเขา

“สุขสันต์วันเกิดค่ะเพลิง” พนากรเหลือบตามองกล่องในมือเธอ ก่อนจะส่งสัญญาณให้ลูกน้องด้านหลังรับไว้แทน

“ขอบใจ” เขาพูดสั้น ๆ ท่าทางไม่ได้ยินดียินร้าย

หญิงสาวยังคงยิ้ม รอยยิ้มนั้นไม่หวั่นแม้จะเห็นความเฉยเมยในแววตาเขา เธอก้าวเข้ามาใกล้เขาและยกสองแขนโอบรอบต้นแขนแข็งแรงของเขาอย่างถือวิสาสะ

กล้ามเนื้อที่ตึงแน่นขยับทันทีที่โดนท่อนแขนเรียวสวมกอดทำให้ปรียาดาหัวเราะเสียงเบา

“คุณลุงรออยู่ข้างในนะคะ...”

พนากรก้มมองแขนเรียวที่พันรอบแขนเขา เพียงชั่วอึดใจมือหนาก็จับแขนนั้นไว้แล้วค่อย ๆ แกะมือออก

“ดื่มมาเยอะเหรอ” เขาถามเรียบ ๆ แต่นั่นก็เหมือนคำพูดกระแทกเข้าใบหน้าเธอเต็ม ๆ

“แค่นิดหน่อยค่ะ” หญิงสาวตอบกลับไปและหัวเราะ ทั้งที่บอกว่าไม่เมาแต่ในน้ำเสียงมีความเมาเจืออยู่ในนั้น

พนากรไม่ได้ตอบอีก แค่พยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะพาเธอเดินเข้าไปในโซนรับรองที่ปรียาดาบอกว่าคุณลุงของเธออยู่ที่นั่นแล้ว

และเมื่อมาถึงที่โต๊ะกลับไม่พบคุณลุงของเธอ พนากรขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะหันมองหน้าปรียาดา

“คุณลุงน่าจะไปเข้าห้องน้ำค่ะ นี่กระเป๋าคุณแม่…”

เพื่อยืนยันปรียาดาบอกกับพนากรว่าเธอไม่ได้หลอก และไม่ใช่แค่คุณลุงของเธอมาเท่านั้น แต่แม่ของเธอก็มาด้วย

มันสื่อให้ผู้คนภายนอกเห็นได้ชัดเจนขึ้นว่าพนากรกับตระกูลมาธาวีสนิทสนมกันมากแค่ไหน

ทั้งคู่ทรุดตัวนั่งบนโซฟาหนังสีเข้ม ปรียาดานั่งชิดพนากรกว่าเดิมเล็กน้อย เธอเอนตัวพิงพนักและใบหน้าเอียงมองชายหนุ่มข้างกาย แววตาอ่อนหวานแต่แฝงความอยากรู้อยากเห็น

“วันนี้เพลิงคุยกับแซนด้าแล้วเหรอคะ?”

คำถามนั้นดูเหมือนไม่มีอะไรแต่ก็ทำให้พนากรชะงัก แววตาเขาไหววูบเพียงเสี้ยววินาทีก่อนกลับมานิ่งดังเดิม

“คุยกันแค่เรื่องของเรา” เขาตอบเสียงเรียบ

ปรียาดาหัวเราะเบา ๆ ยกแก้วไวน์ขึ้นจิบ

“ดีค่ะ...คุณลุงมาพอดี ท่านเตรียมของขวัญวันเกิดไว้ให้เพลิงด้วยนะ” พนากรหันมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง

ปรียาดายังยิ้มอ่อนหวาน แต่พนากรรู้ดีว่าความอ่อนหวานตรงหน้านั้นฉาบเคลือบไปด้วยพิษสงรุนแรง

“ถ้าไม่จำเป็น อย่าพูดถึงคนอื่น” เขาพูดนิ่ง ๆ สายตาจริงจังเกินกว่าปรียาดาจะมองข้ามได้

เหมือนว่าพนากรจะเตือนเธอกลาย ๆ ว่าถ้าไม่อยากจะเสียอะไรไปก็อย่าพูดถึงคนอื่นอีกโดยเฉพาะอคิรา หญิงสาวชะงักไปครู่และพยักหน้าเข้าใจ

“ได้ค่ะ ต่อไป...เรื่องของเราจะไม่มีแซนด้าเข้ามาเกี่ยวข้องอีก”

หลังคำพูดนั้น ปรียาดารู้สึกเหมือนหัวใจถูกปลดแอกจากพันธนาการบางอย่าง เธอมองเขาด้วยรอยยิ้มอิ่มเอมและเต็มไปด้วยความหวัง

“คุณวิทิตย์มาถึงแล้วครับ”

วิทิตย์ มาธาวี ประธานบอร์ด (Board Chairman) ของบริษัทหลักทรัพย์ / กองทุนใหญ่

ชื่อที่เอ่ยออกมาทำให้บรรยากาศเปลี่ยนในทันที พนากรหันไปสบตาปรียาดา ก่อนจะลุกขึ้นด้วยสีหน้าเรียบนิ่งดังเดิม

“สวัสดีครับท่าน”

“สบายดีนะเพลิง เป็นไงบ้างยาดาลุงไม่เจอหน้าเราเลยนะ ได้เพลิงมาช่วยงานเก่งขึ้นหรือยัง หลานสาวลุงทำอะไรให้เพลิงหนักใจหรือเปล่า ถ้าทำต้องขอโทษด้วยนะลุงตามใจยาดามากไปเอง”

“ไม่เลยครับ เชิญนั่งครับ”

คำทักทายยืดยาวแสดงความสนิทสนมดีเยี่ยมภายในครอบครัว ระหว่างลุงและหลานสาว เหมือนอยากจะให้พนากรได้ชัดเจนว่ากับปรียาดาก็เป็นเพชรกลางใจของครอบครัว

พนากรผายมือไม่เพียงเชื้อเชิญวิทิตย์เท่านั้นแต่ก็เชิญคนข้าง ๆ คือแม่ของปรียาดาด้วย รสิกา มาธาวี ก็มาร่วมงานวันเกิดของพนากรเช่นกัน

“สบายดีนะเพลิง”

“ครับ”

ไม่มีใครรู้เลยว่าคืนนี้คือคืนที่ผลประโยชน์กำลังจะเริ่มต้น และหัวใจของใครบางคนอาจต้องถูกแลกไปโดยไม่รู้ตัว

แก้วไวน์สีแดงเข้มส่องประกาย เสียงดนตรีดังเบาเนื่องจากพื้นที่ส่วนนี้เป็นห้องส่วนตัวที่พนากรจัดไว้ต้อนรับคนพวกนี้

ปรียาดายังคงเกาะติดอยู่ใกล้พนากร มือเรียวจับแก้วไวน์ ส่วนสายตายังคงจับจ้องมองชายหนุ่มตลอดเวลา และทุกครั้งที่เผลอสบตากันเธอจะยิ้มอ่อนหวานแต่แฝงความยั่วยวนส่งไป

“เพลิงทานอะไรรองท้องหน่อยไหมคะ” ปรียาดาพูดขึ้นด้วยความห่วงใยเพราะเห็นว่าเขาแทบไม่แตะอาหารนอกจากเครื่องดื่ม และคุยเรื่องธุรกิจกับคุณลุงของเธอเท่านั้น

“ผมไม่หิว” พนากรตอบเสียงเรียบ แล้วหันกลับไปสนทนากับวิทิตย์ต่อ

รสิกาเห็นเช่นนั้นก็เหลือบสายตามองลูกสาวตัวเองและส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนหันกลับมามองชายหนุ่มตรงหน้า

แน่นอนว่าเธอเห็นพนากรเติบโตมากับครอบครัวลูเบริดเองกับตา รสิกามองพนากรเป็นเด็กหนุ่มที่ฉลาดและน่าสนใจ สายตาจึงเต็มไปด้วยความสนใจทั้งยังประเมินชายหนุ่มรุ่นลูกไปในตัว

“เพลิง…น้าถามจริง ๆ นะคะ”

เมื่อชายหนุ่มกับพี่ชายของเธอเว้นจังหวะการพูดคุย รสิกาจึงเริ่มการพูดคุยอย่างนุ่มนวลด้วยการสอบถามอย่างไม่จริงจังมากนัก

“เพลิงคิดจะร่วมงานกับบริษัทที่คล้ายกับลูเบริดบ้างไหม เพลิงเป็นคนมีความสามารถมาก พี่วิทย์ไม่ได้คุยกับใครแบบนี้มานานมากแล้ว”

คนอย่างวิทิตย์ไม่มีทางลดตัวลงมาคุยกับพวกเด็กรุ่นลูกให้เสียเวลา แต่กับพนากรไม่ใช่ พี่ชายของเธอสนใจเด็กคนนี้มาก

รสิกาส่งรอยยิ้มใจดี แต่ในรอยยิ้มนั้นกลับซ่อนคำถามที่ชั่งน้ำหนักอนาคตและผลประโยชน์ทางธุรกิจไว้

ถ้ามองกันแค่ภายนอก รสิกาเป็นผู้หญิงสวยสง่าดูใจดีอ่อนโยน แต่ใครจะรู้ว่าสายตาแบบนี้คือการประเมินคู่ต่อสู้ทางธุรกิจ

พนากรรับฟังและพยักหน้าเล็ก ๆ ก่อนจะตอบเสียงเรียบ

“ผมมีบริษัทของตัวเอง และยินดีรับทุกงานที่มองเห็นว่าบริษัทผมสามารถทำงานให้ได้”

ถ้ามองว่าพนากรตอบตรงคำถามนั่นก็ใช่ แต่ถ้าเลี่ยงคำตอบนั่นก็ใช่อีก

รสิกาดูจะพึงพอใจมากในคำตอบ เพราะมันเปล่งประกายออกมาทางสายตา

“ก็ไม่ใช่ว่าน้าไม่ไว้ใจเพลิงหรอกนะ แต่สมัยนี้ก็ใช่จะไว้ใจกันได้ เพลิงกับคุณอัลเดนก็ผูกพันกันเหมือนพ่อลูก…”

“หลายคนอาจจะเข้าใจว่าผมมีลูเบริดหนุนหลัง แต่ผมว่าท่านและคุณน้ารู้ว่าอะไรเป็นอะไร” พนากรตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพ

พนากรรู้ความสามารถของตนเองดี และเขาเป็นคนมองคนขาด สองคนตรงหน้าต้องการใช้ประโยชน์จากเขา

เช่นเดียวกัน…พนากรก็จะใช้ประโยชน์จากสองพี่น้องนี่เช่นกัน!

รสิการู้ดีว่า KidDee-Soft เติบโตอย่างรวดเร็วตีคู่แข่งเก่า ๆ จนแทบเทียบไม่ติด นั่นไม่ใช่เพราะลูเบริดทั้งหมด แต่พนากรพาบริษัทนำโด่งออกไปด้วยความสามารถของตนเอง

วิทิตย์ไม่มีทางลดตัวลงมาคุยกับเขาเพียงแค่หลานสาวชมชอบชายหนุ่มคนนี้

“ถ้ามีสักบริษัทอยากได้เพลิงไปทำโครงการใหญ่…”

“ใหญ่แค่ไหนไม่สำคัญครับ ผมดูสิ่งที่ผมจะได้รับ”

“งั้นถ้าลุงบอกว่ามีงานให้เพลิงทำล่ะ”

“ทำไมต้องเป็นผมครับ”

“เพราะลุงชอบคนเก่ง”

“ก่อนที่ผมจะลงทุนอะไร ผมต้องดูก่อนว่ามันโปร่งใสหรือไม่”

“ก็ถ้าเพลิงสนใจ เดี๋ยวน้าจะลองเอาข้อมูลให้”

รสิกาบอกแล้วยิ้ม พวกเราชอบคนที่กล้าได้กล้าเสีย อีกทั้งพนากรยังมีความสามารถ

ช่วงหลัง ๆ พ่อของอคิราอย่างอัลเดนก็ไม่ค่อยพูดถึงเขาอีก อาจจะเป็นไปได้ว่ามีเรื่องเกิดขึ้นและเธอไม่รู้

“อีกอย่าง…ถ้าเพลิงกับยาดาเข้ากันได้ดี น้ากับคุณลุงก็พร้อมสนับสนุนเพลิงเต็มที่”

พนากรสบตาคนพูด เขาไม่ยิ้ม ไม่ได้แสดงออกมาตื่นเต้นดีใจอะไร แต่ประโยคก่อนหน้าก็ชัดเจนว่า เขาถอยห่างจากลูเบริดแล้ว

ลูเบริดก็คืออคิรา

ปรียาดาได้ยินแล้วเธอก็อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ พนากรชัดเจนแล้วว่าเขาไม่ได้สนใจอคิรา ความสนใจทั้งหมดแน่นอนว่ามันต้องหันมาที่เธอ!

รสิกายิ้มออกมาอย่างดีใจที่เธอสามารถรักษาชายหนุ่มผู้มีพรสวรรค์ไว้ใกล้ลูกสาวตัวเองมากกว่าที่จะไปให้ลูกเลี้ยงอย่างอคิรา

พนากรไม่ได้พูดอะไรอีก นอกจากเก็บทุกคำพูดทุกการแสดงออกของตระกูลมาธาวีเป็นข้อมูล

คนพวกนี้สนใจในตัวเขาเพราะเห็นความสามารถและศักยภาพของเขา แต่ในเวลาเดียวกันนี่คือโอกาสให้เขาแฝงตัวเข้าไปในเครือข่ายของครอบครัวปรียาดา

“น้าดีใจที่เราได้เปิดอกคุยกัน” รสิกายิ้มอย่างใจดีอีกครั้ง

พนากรรู้มาตั้งแต่เริ่มว่าคืนนี้ไม่ใช่แค่งานวันเกิดของเขา แต่เป็นเวทีแรกของเกมลับที่เกี่ยวพันทั้งธุรกิจและความสัมพันธ์ของสองครอบครัว

“ถ้าเพลิงอยากรู้เรื่องโครงการใหญ่ ๆ ยาดาสามารถบอกคุณได้ค่ะ” ปรียาดายื่นหน้ามากระซิบกับพนากรและหัวเราะอย่างมีจริตมารยา

“คงต้องรบกวน” เขาตอบปรียาดาก่อนจะยกแก้วขึ้นจิบ

“ถ้าเพลิงตัดสินใจทำงานกับเราเต็มตัว มันก็จะง่ายที่เราจะเปิดกว้างสำหรับข้อมูลเพื่อความร่วมมือ”

วิทิตย์มองชายหนุ่มรุ่นลูกและรับกล่องของขวัญกล่องใหญ่มาจากมือลูกน้องที่ยืนอยู่ด้านหลัง

พนากรเห็นกล่องของขวัญก็รู้ได้เลยว่ามันคืออะไร มุมปากของเขาเกือบจะหลุดเหยียดยิ้ม แต่มือหนาก็ยื่นออกไปรับกล่องของขวัญและค้อมศีรษะให้

“มันไม่ใช่รุ่นใหม่แต่หายาก ลุงแอบรู้มาว่าเพลิงชอบของเล่นพวกนี้”

“ขอบคุณครับ”

ของขวัญวันเกิดที่วิทิตย์มอบให้พนากร ถ้าเป็นคนอื่นได้รับก็คงจะตกใจ แต่กับเขารู้สึกว่านี่คือการกดข่มท้าทาย และแน่นอนว่าพนากรจะไม่มีวันลืม!

ไม่กี่นาทีต่อมาอาวุธร้ายสีดำในกล่องถูกโยนลงบนโต๊ะทำงานเสียงดังจนเพื่อนสามคนที่กำลังดื่มสนุกกันเต็มที่หันมามองเป็นตาเดียว แต่ทั้งหมดก็ไม่มีใครสนใจพนากรตามที่บอกกันไว้ก่อนหน้านี้

เมื่อพนากรเงยหน้าขึ้นไปมองเห็นเข็มนาฬิกาที่ผ่านพ้นวันใหม่ไปเกือบชั่วโมงแล้ว แต่กลับไม่มีสักสายหรือสักข้อความจากคนทางไกล

ความโดดเดี่ยวก็ยิ่งถาโถมเข้าใส่เมื่อพอเขาโทร. ออกไปกลับได้เป็นการตัดสายจากปลายสายเท่านั้น

มือหนากำโทรศัพท์ไว้แน่นก่อนที่เขาจะเขวี้ยงมันใส่กำแพงจนแตกกระจาย

เพล้ง!