《THE DOCTOR’S GREATEST REGRET : When His Wife Stopped Waiting》全部章節：第 301 章 - 第 310 章

Nang marinig ni Ken na tinatawag niya ang pangalang “Makino,” natigilan siya.Ngunit makalipas ang ilang sandali, nagtanong pa rin siya, “Saang bar ka naroon?”Sa natitira niyang kaunting malay, ipinadala ni Vanessa ang kanyang lokasyon.“Nakita na kita! Hintayin mo ako! Huwag kang aalis!”Malinaw sa boses ni Ken dapat ang matinding pag-aalala at awa.Ngunit hindi na marinig ni Vanessa ang sinasabi niya. Mahigpit lamang niyang hawak ang kanyang telepono habang paulit-ulit na tinatawag ang pangalang “Makino,” habang mukha siyang labis na naaawa sa sarili.Nakaupo si William sa kanyang mesa. Ilang araw na siyang hindi nakabalik at nag-ipon na ang mga dokumentong kailangan niyang asikasuhin.Biglang bumukas mula sa labas ang pinto.Pumasok si Ken at agad na sinabi, “Sumama ka sa akin!”Pagkatapos, mabilis siyang pumunta sa mesa, kinuha ang coat ni William na nakasabit sa likod ng upuan, at ibinat

Tinitigan siya ni Troy nang may mapaglarong ngiti, na para bang hinihikayat siyang umalis!Nakaramdam si William ng matinding panganib.Kung susunod siyang aalis, siguradong sasamantalahin ng lalaking ito ang pagkakataon.Siguradong ikukuwento nito kay Shiena ang ilan sa mga alaala nilang dalawa noong mga panahong estudyante pa sila, at baka sabihin pa nito ang masasamang bagay tungkol sa kanya!“Um… hindi pa matatag ang kondisyon ng katawan ng pasyente ngayon, kaya mananatili ako para bantayan ang pagbabago ng kanyang emosyon at maiwasan ang anumang reaksyon dahil sa stress!”Pinilit ni William na makaisip ng isang dahilan na kahit papaano ay may katuturan.Pagkasabi niya nito, hindi na niya binigyan ng pagkakataon si Yun Yao na tumanggi at agad siyang kumuha ng upuan at umupo sa tabi niya.“Kayo lang ang mag-usap, manonood lang ako!”Medyo nahiya si Shiena.Kumunot ang kanyang noo. Pakiramdam niya ay may kakaiba, pero hindi niya matukoy kung ano iyon.Mabuti na lamang at madaldal si

“Kung ganoon, wala talaga akong pera. Napagkasunduan na natin ang presyo. Ngayon, hihingi ka na naman ng dagdag na pera? Akala mo ba tanga ako?!”Higit sa lahat, natatakot si Vanessa na baka maging sakim ang kabilang panig.Kung ibibigay niya ito sa kanila ngayon, paano naman sa susunod?Samantala, tumawa si John sa sobrang galit. Kumuha siya ng sigarilyo mula sa kanyang bulsa, sinindihan iyon, humithit nang malalim, at saka mapang-asar na ibinuga ang usok sa mukha ni Vanessa.“Hoy, kung magiging malupit ka, huwag mo akong sisihin kung magiging malupit din ako! Naniniwala ka bang pupunta ako ngayon mismo sa istasyon ng pulis at sasabihin ko ang lahat? Huwag mong kalimutan, hindi pa nahahatulan ang kapatid ko!”“Maglakas-loob ka!”Matalim na sumagot si Vanessa, ngunit bahagyang nanginginig ang kanyang boses.Paano siya hindi matatakot?Kapag nalantad ang bagay na ito, hindi lamang niya mawawala si Willi

Maibabalik ang kanyang alaala?Napatigil si William at napaisip nang marinig niya ito.Ang apat na salitang ito ang isa sa mga dahilan kung bakit walang pagod siyang gumastos at nagsikap na bumuo ng antidote nitong mga nakaraang panahon.Ngunit nang marinig niya mismo ang mga salitang iyon, hindi siya nakaramdam ng labis na saya.“Naiintindihan ko.” Bahagyang namamaos ang boses ni William. “Teacher, salamat sa lahat ng paghihirap mo nitong mga nakaraang araw!”Ngumiti si Harison nang may ginhawa. “Huwag kang masyadong magpasalamat sa akin. Sulit ang lahat basta gumaling si Shiena. Matagal ka nang nananatili sa ospital, kaya sa wakas ay maaari ka nang makapagpahinga.”“Iwan mo na ang natitira sa team! Marahil ay aabutin ito ng halos isang buwan! Maghintay ka na lang nang kaunti pa!”Dahil alam ni William na marami pang kailangang gawin ang kanyang guro, ayaw na niya itong abalahin kaya tumalikod siya at umalis sa opisina.Nang bumalik siya sa kanyang opisina, mag-isa lamang siya sa sil

Si Junjun, kahit medyo bata pa ang pag-iisip, ay nagtanong na may bahagyang reklamo sa kanyang boses, “Dad, bakit dito muna titira ang ate ko ngayon?”Sumagot naman si Uncle Kanor sa mahinahong paraan upang siya ay mapakalma “May sakit ang ate mo at hindi maganda ang pakiramdam niya, kaya makikitira muna siya sa atin ng ilang araw! Maging mabait ka at huwag mo siyang galitin.”“Oh!” Sumang-ayon si Junjun, ngunit bakas pa rin sa kanyang boses ang kanyang sama ng loob. “Kailan ka aalis, ate? Maliit na nga ang kama ko, tapos masikip pa kapag katabi kita! Hindi ako makatulog nang maayos!”Malinaw na hindi handa si Uncle Kanor sa ganitong sitwasyon, at medyo walang magawa ang kanyang tono, kaya wala siyang ibang magawa kundi magbigay ng pansamantalang sagot“Manatili ka muna rito ng ilang araw, at pag-usapan natin ulit kapag gumaling na ang ate mo. Hindi ka makatulog dahil masyado kang gumagamit ng telepono. Ipikit mo na ang mga mata mo at ma