All Chapters of THE DOCTOR’S GREATEST REGRET : When His Wife Stopped Waiting: Chapter 281 - Chapter 290

Walang kahit anong label ang puting plastik na bote. Maingat itong binasa ni William.Biglang may pumasok sa kanyang isip, at kasabay nito ay nakaramdam siya ng matinding lamig na umakyat mula sa talampakan ng kanyang mga paa.Nakita na pala niya ang gamot na ito noon!“Peerls?”Halos ilabas ni William ang dalawang salitang iyon habang mariing nagngangalit ang kanyang mga ngipin. Naging matalim ang kanyang mga mata.“Nakita ko na ang mga report tungkol sa gamot na ito sa kumpanya noon, at ilang beses na rin akong kinontak ng mga kinatawan nila!”Napatingin nang gulat si Mr. Harison.“Ibig mong sabihin, nakita mo na ang gamot na ito noon? Naibenta na ba ito sa merkado?”Mahigpit na kinuyom ni William ang kanyang mga kamao habang nagngangalit ang kanyang mga ngipin.“Ang kinatawan ng Pearls Pharmaceuticals sa Asia ay may pangalang Kyle. Mula pa noong nakaraang taon, paulit-ulit na niya akong kinukulit. Gusto niyang maipasok ang espesyal na painkiller ng kanilang kumpanya sa domestic mar

Hindi man dahil sa mga sinabi ni William o dahil sa ibang dahilan, dahan-dahang iminulat ni Shiena ang kanyang mga mata.Bagama't malabo pa ang kanyang paningin, unti-unti itong naging malinaw.Kumalma ang kanyang paghinga, at maging ang kaguluhan at kabaliwang kanina pa bumabalot sa kanyang mga mata ay tila bigla na lamang nawala.“Makino?”Mahina niyang tawag, paos ang kanyang boses na para bang kinaskas ng kutsilyo.Biglang itinaas ni William ang kanyang ulo. Nagliwanag sa gulat at saya ang kanyang namumulang mga mata.“Gising ka na? Kumusta ang pakiramdam mo?”Sinubukan ni Shiena na itaas ang kamay upang kuskusin ang kanyang ulo, ngunit napansin niyang hindi niya mapigilan ang panginginig ng kanyang mga daliri at nakatali pa rin ang kanyang mga kamay.Ano ba ang nangyayari sa akin?Pakiramdam niya ay napakatagal niyang natulog, pero sa halip na gumaan ang pakiramdam niya pagkagising, lalo

Tiningnan ng batang nurse ang elegante at magalang na babae at hindi na ito masyadong pinag-isipan.“Kaibigan ka ni Mrs. De la cruz? Kung ganoon, huwag kang mag-alala, mas mabuti na ang kalagayan niya kumpara noong mga nakaraang araw!”Bahagyang natigilan ang ngiti ni Vanessa, ngunit agad niyang ipinakita ang masayang pagkagulat.“Talaga? Napakagandang balita naman! Pero gaano katagal bago siya magising? Umaasa sana akong mailabas ko siya para mamasyal sa May Day holiday kapag gumaling na siya!”Ngumiti ang nurse at sinubukang bigyan siya ng kapanatagan.“Huwag kang mag-alala. Gumagana ang bagong treatment plan ni Professor. Malaki na ang ibinaba ng dalas ng kanyang mga pag-atake.”“Bukod dito, gumagawa ang laboratoryo ng isang targeted nerve repair agent, at iyon ang espesyalidad ni Professor, kaya wala talagang problema.”“Medyo magdurusa ang kaibigan mo sa prosesong ito, pero kapag available na ang gamot, naniniw

Paminsan-minsan ay bumibisita si Ken, pero ngayong araw ay napakaaga niyang dumating.Magdamag na nagbantay si William rito, at ngayon ay hindi na talaga niya kayang magpatuloy. Kahit nakaupo lamang siya sa upuan sa tabi ng kama, paulit-ulit na siyang nakakatulog.“Makino, bakit hindi ka muna matulog? Ako na ang magbabantay para sa iyo,” sabi ni Ken.Tiningnan siya ni William gamit ang mapupulang mga mata, tumango, ngunit hindi pa rin umalis.Sa huli, humiga na lamang siya sa maliit na kama sa tabi ni Shiena. Nakaharap ang kanyang ulo kay Shiena, habang marahang nakapatong ang isang kamay niya sa katawan nito.Sa ganitong paraan, agad siyang magigising kapag biglang sumama ang kalagayan ni Shiena.Pagkahiga niya, nagsimula agad ang mahina niyang paghilik.Nakatayo si Ken sa paanan ng kama habang tinitingnan ang bahagyang maasul na balbas sa baba ni William. Halo-halong emosyon ang naramdaman niya.Matagal n

Pagbukas at pagsara ng pinto ng ward, tanging sariling paghinga ni Shiena ang maririnig sa loob.At ang nakakabigang pakiramdam ay unti-unting nawala kasabay ng pag-alis ni William.Nanatili si Shiena na nakakulot ang katawan, nakatalikod sa pinto.Makalipas ang ilang sandali, nang makasiguro siyang hindi na babalik ang mabibigat na yabag, dahan-dahan niyang iminulat ang mga mata.Ang lalim ng kanyang mga mata ay wala na ang matigas na pagwawalang-bahala na ipinakita niya kay William. Sa halip, naroon ang isang kalungkutan na tila walang katapusan.Dahan-dahan niyang ibinaba ang kumot at muling huminga ng sariwang hangin.Walang nakakaalam kung gaano katagal nanatili roon si William; tila naroon pa rin sa hangin ang kanyang amoy—isang malamig at preskong halimuyak ng insenso na may halong amoy ng disinfectant ng ospital.Dati, ito ang paborito niyang amoy.Sa tuwing sumasandal siya sa dibdib nito, nakakaram