LOGINSi Junjun, kahit medyo bata pa ang pag-iisip, ay nagtanong na may bahagyang reklamo sa kanyang boses, “Dad, bakit dito muna titira ang ate ko ngayon?”Sumagot naman si Uncle Kanor sa mahinahong paraan upang siya ay mapakalma “May sakit ang ate mo at hindi maganda ang pakiramdam niya, kaya makikitira muna siya sa atin ng ilang araw! Maging mabait ka at huwag mo siyang galitin.”“Oh!” Sumang-ayon si Junjun, ngunit bakas pa rin sa kanyang boses ang kanyang sama ng loob. “Kailan ka aalis, ate? Maliit na nga ang kama ko, tapos masikip pa kapag katabi kita! Hindi ako makatulog nang maayos!”Malinaw na hindi handa si Uncle Kanor sa ganitong sitwasyon, at medyo walang magawa ang kanyang tono, kaya wala siyang ibang magawa kundi magbigay ng pansamantalang sagot“Manatili ka muna rito ng ilang araw, at pag-usapan natin ulit kapag gumaling na ang ate mo. Hindi ka makatulog dahil masyado kang gumagamit ng telepono. Ipikit mo na ang mga mata mo at ma
Umupo si Shiena sa likurang upuan ng sasakyan, nakatingin sa mundo sa labas ng bintana.Para sa kanya ngayon, para bang bumalik siya sa nakalipas na pito o walong taon, at ang lahat ay bago at kapana-panabik.Habang dumadaan ang sasakyan sa Quezon Avenue, may ilang pamilyar na tindahan na lumitaw sa kanyang paningin.Ngunit hindi nagtagal ay napagtanto niyang may mali.“Mom, mali ba ang dinaanan natin? Hindi naman ito ang daan pauwi, hindi ba?”Lumingon si Aling Lea, na nakaupo sa front passenger seat, at sinabi, “Ay, tama! Nakalimutan kong sabihin sa iyo, lumipat tayo ng bahay ilang taon na ang nakalipas.”“Tutal, nasa malayong lugar ang dati nating bahay at malayo iyon sa pinagtatrabahuhan ngayon ni Mom, kaya naghanap kami ng mas malapit at mas maginhawang lugar!”Nauutal na sumagot si Shiena ng “Oh,” na parang sinasabing, “Ah, ganoon pala!”Mukhang maraming bagay ang nagbago habang nawawala ang kanyang m
Maibabalik ang kanyang alaala?Napatigil si William at napaisip nang marinig niya ito.Ang apat na salitang ito ang isa sa mga dahilan kung bakit walang pagod siyang gumastos at nagsikap na bumuo ng antidote nitong mga nakaraang panahon.Ngunit nang marinig niya mismo ang mga salitang iyon, hindi siya nakaramdam ng labis na saya.“Naiintindihan ko.” Bahagyang namamaos ang boses ni William. “Teacher, salamat sa lahat ng paghihirap mo nitong mga nakaraang araw!”Ngumiti si Harison nang may ginhawa. “Huwag kang masyadong magpasalamat sa akin. Sulit ang lahat basta gumaling si Shiena. Matagal ka nang nananatili sa ospital, kaya sa wakas ay maaari ka nang makapagpahinga.”“Iwan mo na ang natitira sa team! Marahil ay aabutin ito ng halos isang buwan! Maghintay ka na lang nang kaunti pa!”Dahil alam ni William na marami pang kailangang gawin ang kanyang guro, ayaw na niya itong abalahin kaya tumalikod siya at umalis sa opisina.Nang bumalik siya sa kanyang opisina, mag-isa lamang siya sa sil
Kamakailan ay madalas na tumutunog ang mga tainga ni William, na para bang napuno ang mga ito ng tubig, kaya parang malabo at mahina ang lahat ng kanyang naririnig.Hindi kailanman tuluyang gumaling ang dati niyang karamdaman, at ngayon ay madali itong sumisiklab kapag kaunti lamang ang kanyang galit.Itinaas niya ang volume sa pinakamalakas na antas at saka inilapit ito sa kanyang tainga, ngunit hindi pa rin niya marinig nang malinaw, kaya sa huli ay pinindot na lamang niya ang speakerphone.“President Will, talagang hindi tapat si Joe muntik na siyang makatakas kagabi!”Nag-isip sandali si William. “Sa susunod na pakainin ninyo siya, huwag ninyo siyang hayaang mabusog. At saka, sinabi ba niya kung sino ang nagbigay sa kanya ng pera?”“Naiintindihan!” Patuloy ng kanyang tauhan. “Sinuri rin namin ang mga kamakailang transaksyon sa bangko niya. Napakasama ng kanyang kalagayang pinansyal. Hindi lamang overdue ang kanyang mga
“Kung ganoon, wala talaga akong pera. Napagkasunduan na natin ang presyo. Ngayon, hihingi ka na naman ng dagdag na pera? Akala mo ba tanga ako?!”Higit sa lahat, natatakot si Vanessa na baka maging sakim ang kabilang panig.Kung ibibigay niya ito sa kanila ngayon, paano naman sa susunod?Samantala, tumawa si John sa sobrang galit. Kumuha siya ng sigarilyo mula sa kanyang bulsa, sinindihan iyon, humithit nang malalim, at saka mapang-asar na ibinuga ang usok sa mukha ni Vanessa.“Hoy, kung magiging malupit ka, huwag mo akong sisihin kung magiging malupit din ako! Naniniwala ka bang pupunta ako ngayon mismo sa istasyon ng pulis at sasabihin ko ang lahat? Huwag mong kalimutan, hindi pa nahahatulan ang kapatid ko!”“Maglakas-loob ka!”Matalim na sumagot si Vanessa, ngunit bahagyang nanginginig ang kanyang boses.Paano siya hindi matatakot?Kapag nalantad ang bagay na ito, hindi lamang niya mawawala si Willi
Tinitigan siya ni Troy nang may mapaglarong ngiti, na para bang hinihikayat siyang umalis!Nakaramdam si William ng matinding panganib.Kung susunod siyang aalis, siguradong sasamantalahin ng lalaking ito ang pagkakataon.Siguradong ikukuwento nito kay Shiena ang ilan sa mga alaala nilang dalawa noong mga panahong estudyante pa sila, at baka sabihin pa nito ang masasamang bagay tungkol sa kanya!“Um… hindi pa matatag ang kondisyon ng katawan ng pasyente ngayon, kaya mananatili ako para bantayan ang pagbabago ng kanyang emosyon at maiwasan ang anumang reaksyon dahil sa stress!”Pinilit ni William na makaisip ng isang dahilan na kahit papaano ay may katuturan.Pagkasabi niya nito, hindi na niya binigyan ng pagkakataon si Yun Yao na tumanggi at agad siyang kumuha ng upuan at umupo sa tabi niya.“Kayo lang ang mag-usap, manonood lang ako!”Medyo nahiya si Shiena.Kumunot ang kanyang noo. Pakiramdam niya ay may kakaiba, pero hindi niya matukoy kung ano iyon.Mabuti na lamang at madaldal si
“Ma’am Shiena, congratulations. Positive po ang pregnancy test ninyo.” Parang biglang tumigil ang mundo. Mahigpit na napahawak si Shiena Mae Alarcon sa laboratory result na iniabot ng doktor. Ilang segundo siyang hindi nakagalaw, tila ba hindi nag-register sa isip ni
Si Ken sa kabilang linya ng telepono ay sandaling nag-atubili bago agad na nagsalita:“Tama mismo iyon. Katabi ko mismo ang manager ng hotel; sabay kaming nag-imbestiga! Aksidente lang talaga iyon. Kung hindi ka naniniwala sa manager ng hotel, hindi mo rin ba ako pinagkakatiwal
Sa loob ng lumang bahay.Si Lolo Meng ay nakaupo sa upuang kahoy na mahogany na ginamit niya sa loob ng mahigit tatlumpung taon. Tuwid ang kanyang likod, mahigpit ang pagkakahawak sa kanyang tungkod.Si William ay nakaluhod sa harap niya, nakayuko, hindi
Bumaba si Shiena nang tulala, at natuklasan niyang maraming trench coat sa lobby.Pink, khaki, brown—may panlalaki at pambabae, hindi bababa sa tatlumpung piraso!Bigla siyang nagalit. Mabilis siyang lumapit, hinablot ang mga trench coat, inihagis sa sahig, at niyurakan ang mga ito!Binibili ba ni







