Semua Bab THE DOCTOR’S GREATEST REGRET : When His Wife Stopped Waiting: Bab 311 - Bab 320

Medyo hindi siya makapaniwala.Tumango si William, at dahan-dahang pumasok ang sasakyan sa residential area.Kapansin-pansin na maganda ang kapaligiran.Tiningnan ni Shiena ang mga magkakasunod na magkakahiwalay na villa at medyo nag-alala.Paano kayang kayang umupa ng ganitong lugar ang isang babaeng walang pera, bagong graduate, at nawalan pa ng alaala?“Siguradong mahal ang upa rito, hindi ba?”Kahit mayroon siyang anim na milyong pera sa kanyang account, hindi pa rin siya nagkaroon ng ugaling gumastos nang walang pakundangan.Alam ni William kung ano ang kanyang inaalala kaya sinabi niya ang totoo “Hindi naman mahal. Inupahan mo ang bahay na ito mula sa kapatid ni Troy na si Clara.”“Dapat naaalala mo si Clara, hindi ba? Paminsan-minsan lamang siya tumitira rito, kaya madalas na walang tao. Pauupahan niya ito sa iyo nang mas mura.”Sa totoo lang, ayaw ni William na banggitin sina Troy at C

Nagpatuloy si Shiena sa pagpapaliwanag para sa kanya: "Iyan ang ganda ng FPV. Kapag sinuot mo ang salamin, ikaw at ang langit na lang ang nasa mundo."Ang mga driver ng F1 ay nakaupo sa loob ng cockpit at kinokontrol ang kanilang mga sasakyan, habang ang FPV drone naman ay parang teknolohikal na bersiyon nito, kaya tinatawag ang sport na ito na F1 sa himpapawid.Naalala ni Shiena na noong una niyang laruin ang larong ito, sobrang saya niya na muntik na siyang maiyak.Dahil kapag isinuot mo ang FPV goggles, hindi ka na basta nakatingin mula sa lupa, kundi parang "nakaupo" ka mismo sa loob ng drone.Nararanasan mo ang saya ng pagliko at pagsisid mula sa pananaw na parang nasa loob ka ng cockpit.Hindi ba parang ganoon din ang pakiramdam kapag mabilis na lumiliko ang mga F1 car sa racing track?"Nanood ako ng isang pelikulang tinatawag na 'Pegasus' ilang araw na ang nakalipas, at maraming eksena roon ang talagang parang totoong-totoo. Parang halos katulad din nito ang pakiramdam!"Hinuba

Direktang gumuhit ng isang linya si Wilson sa papel na pinagpapasulatan.Sa totoo lang, sa mismong sandaling lumapit siya, likas na nanigas ang katawan ni William.Dahil mula pa noong bata siya, ayaw na niya ng pisikal na pakikipag-ugnayan.Kahit sinong lumapit sa kanya ay nagdudulot sa kanya ng hindi komportableng pakiramdam at pagkasuklam.Kahit isang nakatatanda na susubukang tapikin ang kanyang ulo, agad niya itong tatabigin. Kung susubukan naman ng isang malapit na kaklase na akbayan siya, likas siyang iiwas.Pero hindi siya umiwas nang lumapit ang kanyang kuya.Marahil ay dahil sa mahinahon at malinis na aura na nagmumula sa kanyang kuya kaya nakaramdam siya ng kapanatagan.Gayunpaman, hindi nagtagal ang maayos na relasyon nilang magkapatid.Napakadaling nasagutan ang problema nang walang kahirap-hirap na isulat ni Wilson ang isang grupo ng mga kumplikadong formula sa papel.Para lamang itong pagkain at pag-inom!Sa isang iglap, medyo hindi alam ni William ang gagawin.Kayang lu

Nakaupo si Wilson sa tapat niya, nakatiklop ang manggas habang nilalagyan ng pampalasa ang inihaw na isda!Nang makita ang mapait at puno ng sama ng loob na ekspresyon ng kanyang nakababatang kapatid, hindi niya napigilang asarin ito, “Sino ba ang may utang sa iyo?”Malungkot na sumagot si William, “Ikaw!”Medyo kakaiba ang tunog ng kanyang boses; ayaw niyang aminin ang kanyang pagkadismaya.Gayunpaman, nang harapin niya ang mga mata ng kanyang kapatid na parang nakikita ang lahat ng iniisip ng isang tao, matagal siyang nag-atubili bago tuluyang nagtaas ng ulo.“Kuya, parang iniisip ng lahat na ikaw na talaga ang magiging tagapagmana ng pamilya De la cruz!”Hindi inaasahan ni Wilson na iyon ang pag-uusapan niya, kaya nawala ang ngiti sa mukha nito at napalitan ng seryosong ekspresyon.“Kung ganoon, gusto mong maging tagapagmana?”“Hindi!” Agad na tumutol si William, at makikita sa kanyang mga mata ang katigasan ng ulo at kaunting pagkalito. “Wala akong pakialam sa walang kwentang komp

Noong araw na gumuho ang lagusan, marami pang ibang tao ang na-trap at malubhang nasugatan.Dahil isa itong malaking insidente, natural lamang na naging napakaabala ng ospital. Puno ang lahat ng silid at ward.Habang pumunta ang kanyang lola upang kumuha ng pagkain, si William, na nakasandal sa kanyang tungkod, ay pilay na nagtungo sa banyo.Nang malapit na niyang buksan ang pinto, narinig niya ang pag-uusap ng dalawang doktor.“...Ang batang lalaki na dinala rito kahapon, sabi nila, henyo raw sa physics, at hindi pa siya dalawampung taong gulang!”“Oo, iyon din ang narinig ko. Kung nagawa lang ng mga taong nasa paligid niya ang tamang first aid, o kung sampung minuto lamang siyang mas maagang nadala rito, maaari pa sana siyang nailigtas.”“Sayang. Gaya nga ng kasabihan, minsan talagang hindi natin matatakasan ang ating kapalaran.”Sumandal si William sa dingding. Nanghina ang kanyang mga binti at muntik nang m