Lahat ng Kabanata ng Love's Final Diagnosis: Kabanata 91 - Kabanata 96

Ang boses ni Lucien ay kasing lamig at kasing talas ng yelo.Nangangatog sa galit si Amara. Sa sandaling iyon, ang lalaking nakatayo sa kaniyang harapan ay tila walang kaibahan sa isang ul*l na aso.“Anong kalokohan ang sinasabi mo? Babae ang kaibigan ko!”Mas matangkad nang husto sa kaniya si Lucien. Kahit gaano pa pilitin ni Amara na abutin ito, hindi niya makuha ang kaniyang telepono pabalik.Hawak ang telepono sa isang kamay, ipinalupot nito ang isa pang bisig sa kaniyang baywang at walang kahirap-hirap siyang inihagis sa sofa.Ang biglaang pagkilos ay nagpaduwal at nagpahilo kay Amara.Bago pa siya makabawi, nadaganan at naipit na siya nito sa ilalim.Sa pagkakataong ito, hindi siya makawala.Hindi pinansin ang kaniyang pagpupumiglas, idiniin siya ni Lucien sa mga unan at agad na nag-initiate ng isang video call.Namula ang mga mata ni Amara sa matinding pagkabalisa.“Bakit mo ba siya idadamay dito?”Sinalubong ni Lucien ang kaniyang lumuluhang titig, ngunit ang galit sa mga mata

Sandaling natigilan si Amara matapos marinig ang balita.Hindi ba’t magkasama sina Lucien at Lysandra kagabi? Paano ito nagtamo ng pinsala?O... baka naman naging masyado silang abala sa isa’t isa kaya may nangyaring hindi maganda pagkatapos niyon?Ipinid niya ang mapait na isiping iyon.“Kung nasaktan siya, nasa ospital naman na siya, hindi ba?” walang emosyong sagot niya. “He can see a doctor there. Tsaka, may driver naman siya. I’m busy right now.”Bago pa man makapagsalita si Ethan ng isa pang salita, tinapos na ni Amara ang tawag.Sa loob ng examination room, tahimik na nakaupo si Lucien.Ang kaniyang pantalon ay may mga mantsa ng natuyong putik, ang isang manggas ay napunit, at may mga hibla pa ng tuyong damo na nakasabit sa kaniyang buhok.Matapos babaan ng telepono, bumalik si Ethan na halatang naiilang.Isang malamig na tawa ang pinakawalan ni Lucien habang kinukutya ang sarili.“Why did you even call her? As if she cares kung mabuhay man ako o mamatay.”Naramdaman ni Ethan n

Hindi nagtagal matapos siyang dalhin sa ospital, nagkamalay muli si Amara, na tila ba bigla siyang nagising mula sa isang mahaba at nakababahalang panaginip.Ang pamilyar na amoy ng disinfectant ay napuno ang hangin. Hindi niya na kailangan pang magtanong kung nasaan siya.“You're awake.”Isang batang nars ang nakatayo sa kaniyang tabi, habang tinatanggal ang IV needle matapos maubos ang huling patak ng gamot.Nakararamdam ng pagkahilo, likas na nag-angat ng kamay si Amara upang hawakan ang kaniyang noo at naramdaman ang makapal na gasa na nakabalot doon.“Nasuri ka na po namin,” banayad na paliwanag ng nars. “You suffered a mild concussion. Kahit nag-deploy ang airbag, tumama pa rin ang noo mo sa nasirang steering wheel. Ang sugat ay nangailangan ng ilang tahi.”Naglagay ang nars ng isang mainit na compress sa paligid ng IV line upang hindi masiyadong malamig ang pakiramdam ng gamot sa kaniyang ugat.“Salamat,” paos na bulong ni Amara.“You really scared us,” nakangiting sabi ng nars