All Chapters of Love's Final Diagnosis: Chapter 81 - Chapter 90

Napakalaking hayop talaga ni Lucien!Paulit-ulit siyang isinumpa ni Amara sa kaniyang isipan.Bago sila makarating sa piging, ipinilit nitong kunin ang kaniyang telepono, kaya wala siyang pagkakataon na i-charge ito.Kung alam niya lang na malapit nang mamatay ang baterya, sana ay ang emergency services na lang ang tinawagan niya!Ang restroom na ito ay tila isang pribadong banyo—maliit at nakahiwalay. Sa normal na kalagayan, mararamdaman dito ang karangyaan at kumportableng disenyo.Ngunit ngayon, ito ay naging isang piitan.At sa loob ng piitang iyon, nakakulong siya kasama ang isang ahas na kasingtaba ng kaniyang pulso.“May tao ba riyan? Somebody help!”Desperadong pinagpapalo ni Amara ang pinto.Umugong ang tunog sa loob ng silid, ngunit walang anumang sagot mula sa labas.Ang pinto ng isang five-star hotel ay sadyang ginawa para magtagal. Kahit gaano pa siya kalakas sumuong dito, hindi man lang ito natitinag.Bigla, isang banayad na sitsit ang bumasag sa katahimikan.Ang ahas na

Marahil ay hindi kailanman naisip ni Lucien na darating ang araw na titingnan siya ni Amara gamit ang ganoong uri ng mga mata.Ganoon pa man, humakbang pa rin siya pasulong, may balak na tulungan itong tumayo.Ngunit mas pinili ni Amara na isandal ang kaniyang katawan sa pader para maging suporta kaysa ang hayaan itong lumapit sa kaniya.“Lucien, ano ba talaga ang sinusubukan mong gawin?” kaniyang paggigiit. “Did you bring me here ngayong gabi para lang mapahiya ako?”Kumunot ang noo ni Lucien.“Asawa kita, at asawa mo ako. Kung hindi kita isasama sa mga ganitong kaganapan, sino pa ba ang dapat kong isama?”“Asawa?”Nagpakawala ng isang mapang-uyam na tawa si Amara.“Ano ang karapatan mo sa titulong ‘yan kung ikaw mismo walang katapatan.”Ang mga huling salita ay lumanding na parang hampas ng martilyo, na nagpatahimik sa buong koridor.Nangliit ang mga balintataw ni Lucien.Sa isang maikling sandali, mukha siyang nasaktan nang pisikal dahil sa mga salitang iyon. Saka nawala ang lambot

Tinulungan siya ng nito, subalit hindi man lang siya nagkaroon ng pagkakataong magpasalamat nang maayos kagabi.Pagkaraan ng ilang sandali, nag-reply na rin sa wakas si Lucas.‘You're welcome. Maliit na bagay lang 'yon.’Sa lahat ng mga kaibigan ni Lucien, si Lucas lang ang tanging handang magsalita at ipagtanggol si Amara. Hindi katulad ni Raphael na may matalim na dila at madalang magpatawad ng sinuman, palaging mabait ang trato sa kanya ni Lucas.Iyon ang dahilan kung bakit hindi kailanman binura ni Amara ang contact information nito.Pinag-iisipan niya kung iimbitahan ba ito sa isang hapunan balang araw bilang pormal na pasasalamat nang biglang dumating ang isa pang mensahe.‘Actually, napansin ni Lucien na nawawala ka habang nagka-cut kami ng cake kagabi. Kahit hindi ako nagpunta, he would've found you soon enough.’Binasa ni Amara ang mensahe nang isang beses bago ni-lock ang kanyang telepono.May natuklasan siya kamakailan—marahil ay nagkaroon siya ng isang kakaibang kondisyon.

Nananatiling nakatayo si Lucien sa tabi ng kotse, nakalahad ang kaniyang kamay.“I know you won’t pursue it. Hayaan mo lang na makita ko ang dashcam footage. I’ll have Lyndon na ihatid ka roon pagkatapos.”Namuti ang mga buko ng daliri ni Lysandra dahil sa napakahigpit na pagkakahawak sa manibela. Matapos ang isang sandali ng pag-aalinlangan, pilit niyang tinanggal ang dashcam at iniabot ito sa kaniya.Inakala niya na may balak si Lucien na burahin ang recording.Sa halip, tuluyan nitong idinekwatro ang buong aparato at tinanggal ang koneksyon.Eksakto namang dumating si Lyndon at huminto sa malapit.“Ms. Valderama, please get in.”Nanatiling nakatayo roon si Lucien at pinanood ito habang sumasakay sa kotse at umaalis palayo. Matapos lamang itong maglaho sa kaniyang paningin ay saka siya tumalikod at muling umakyat sa itaas.The Hospital LoungePagbalik niya sa lounge, nadatnan niya si Amara na nakaupo nang tulala sa gilid ng kama.Nagdilim ang kaniyang ekspresyon habang naglalakad pa

Kumunot ang noo ni Lucien sa malupit na paghatol ng kaniyang guro at likas na ipinagtanggol ang kaniyang sarili.“Paano naman ako naging walang puso?” balik niyang tanong. “Haven’t I treated her well? Wala kayong ideya kung ano ang ginawa niya kagabi!”Malamig na nasingasing si Professor Jose. Kung nagkataong magkaharap sila sa halip na nag-uusap sa selpon, baka kanina niya pa hinila sa tainga si Lucien upang sermunan ito nang maayos.“Kung may natitira ka pang kahit katiting na konsensya, then take good care of her. Huwag mo itong kalilimutan na ikaw ang dahilan kung bakit siya nagbago nang ganiyan. Kahit hindi kayo kasal, you would still have a responsibility na alagaan siya sa natitirang bahagi ng kaniyang buhay.”Beep. Beep.Naputol ang tawag.Inihagis ni Lucien ang kaniyang selpon sa isang tabi at hinilot ang kaniyang sentido. Isang banayad na sakit ng ulo ang nagsisimula nang mabuo.Noong gabing iyon, bumalik siya sa kaniyang silid, ngunit tumangging dumating ang antok. Nanatili