All Chapters of Love's Final Diagnosis: Chapter 21 - Chapter 30

Sa sandaling humakbang papasok si Lucien, marahas na sumara ang pinto ng silid, na pumutol sa paningin ng mga tao sa labas. Sa paanan ng kama ay nakalapag ang isang suitcase—kay Amara. Nakaluhod siya sa tabi nito, mabilis na kinakalkal ang kanyang mga gamit. Nail clippers, tissues, isang baso, ang kanyang notebook... lahat ay nandoon. Pero bakit wala ang trench coat? Malinaw sa kanyang alaala na inilagay niya iyon sa pinaka-ilalim na bahagi, nakabalot pa nga sa isang moisture-proof bag. Hindi na siya nag-abalang lumingon nang marinig ang mga hakbang sa kanyang likuran. “Hindi ba namamanhid ang mga binti mo sa tagal mong nakaluhod diyan?” boses ni Lucien, kaswal at tila walang pakialam. Nag-angat sa wakas ng tingin si Amara, nakakunot ang noo. “Pinakialaman mo ba ang gamit ko? Bakit may nawawalang gamit dito?” Pinaglalaruan ni Lucien ang isang bagay sa kanyang kamay, ang tono ay patag. “Ano bang napakahalaga niyan? Ni hindi mo man lang hinanap ang nawawala nating wedding ring.”

Sino ang taong "napakaraming sinasabi"? Ang tinutukoy ni Lucien ay ang bersyon ni Amara na nawawalan ng kontrol tuwing hihilahin niya ito sa loob ng kotse—naninipa, sumisigaw, at kung minsan ay umiiyak hanggang sa mawalan ng hininga, na tila wala nang natitira pang mapagkapitan. Pero ngayong gabi, hindi iyon ibinigay ni Amara sa kanya. Batid na ni Amara ang pang-uuyam nito. Pinilit niya ang isang bahagyang ngiti, bagaman wala nang buhay ang kanyang mga mata. “Magdidiborsyo na rin naman tayo. Wala na akong dapat pang sabihin.” May kung ano sa mga salitang iyon na nagpatigas sa ekspresyon ni Lucien. Hinigpitan nito ang hawak sa manibela hanggang sa mamuti ang kanyang mga kasukasuan. Sa isang sandali, tila ba napatigil maging ang kanyang paghinga. Nang walang babala, itinigil niya ang kotse sa gilid ng kalsada at pinatay ang makina. Hindi siya nagtitiwala sa sarili na magpatuloy sa pagmamaneho sa ganoong kalagayan—marami na siyang nakitang aksidente dahil sa mga doktor na nagmamada

Pagkaraan ng ilang sandali, tumayo si Lucien para maligo at gumawa ng isang tawag sa telepono. “Uncle Raymond, ipadala mo sa akin ang impormasyon tungkol sa may-ari ng license plate number na ipinacheck ko sa’yo noon. Ngayon na.” Si Uncle Raymond ang general manager ng Del Castillo Group at isa sa pinakapinagkakatiwalaang assistant ni Chairman Del Castillo. Halos napanood na niyang lumaki si Lucien, at palaging malapit ang kanilang relasyon. Nang matanggap ang tawag, agad niyang ipinadala ang file nang walang pag-aantala. Tutal, nitong mga nakaraang taon ay bihirang bumalik si Lucien sa kumpanya. Sa halip, mas nakatuon ito sa pagpapatakbo ng sarili niyang pribadong ospital, namumuhay sa paraang tila hiwalay sa mundo—halos walang ambisyon. Kaya naman tuwing ginagamit nito ang koneksyon ng pamilya Del Castillo, hinding-hindi ito para sa maliliit na bagay lamang. Sulyap ni Lucien sa projection screen at natigilan siya nang makita ang larawang nakalakip sa file: Theo Aragon. Saka niya

Kung hindi niya naranasan ang paglambing ni Lucien noon, marahil ay natanggap na niya ang lahat nang maluwag sa loob. Ang nakakalungkot… minsan na nitong ipinaranas sa kanya ang ganoong klaseng pag-aalaga. At siya ang unang humabol dito. Sabi ng lahat, si Lucien ay mailap at seryoso. Bilang tagapagmana ng isang mayaman at maimpluwensyang pamilya, hindi mabilang na mga babae ang sumubok na mapalapit dito—pero ni hindi niya binalingan ang mga ito ng tingin. Ngunit hindi naniwala si Amara. Siya mismo ang nag-add dito sa social media at nag-aya rito na manood ng sine. Sa loob lamang ng isang buwan, pormal nang kinilala ni Lucien ang kanilang relasyon. Parang napakadali lang, halos hindi kapani-paniwala. Siguro totoo nga ang sabi nila—kapag babae ang humabol sa lalaki, mas mabilis ang takbo ng mga bagay. At doon nagsimula ang kanilang pagde-date. Walang nag-akala na ang seryoso at malamig na si Lucien Kael Del Castillo ay magiging... mapagparaya sa kanya. Hinayaan siya nitong magi

Bumakat ang limang daliri sa pisngi ni Amara. Likas na humakbang pasulong si Lucien—pero natigil siya nang mapadako ang tingin kay Lysandra na nanghihinang nakasandal sa kanya. Nanikip ang kanyang lalamunan. Sa huli, wala siyang sinabi. Agad na isiniksik ni Lysandra ang sarili sa mga bisig ni Lucien, hawak ang dibdib na tila siya ang dehado. Ngunit sa anggulong tanging si Amara lang ang nakakakita, nagpakita ito ng isang mapang-uyam at matagumpay na ngiti. “Wala ka talagang hiya! Lysandra, ano ba talagang balak mo?!” Nang makitang sinalo ni Amara ang sampal para sa kanya, napa-angat ng manggas si Alyssa at akmang susugod para ibalik iyon nang sampung beses, pero mabilis siyang pinigilan ni Amara. Ayaw na niyang lumaki pa ito. Alam na ng lahat—ang ugnayan nina Lucien at Lysandra ay matagal nang isang lantad na lihim. Wala nang saysay na makipagtalo pa rito. Wala siyang pakialam kung masira ang sarili niyang reputasyon, pero tumatanggi siyang idamay ang kaibigan sa gulo. Nang hin