All Chapters of Love's Final Diagnosis: Chapter 11 - Chapter 20

Alas-onse ng gabi sa tapat ng Velvet Lotus Club.Nang matapos ang kanyang shift, lumabas si Amara kasama ang iba pang mga waitress. Dahil hindi naman kalayuan ang kanyang hotel, nagpasya siyang lakarin na lamang ito.Habang binabagtas ang parking lot, hindi niya napigilang lumingon sa paligid—ngunit walang pamilyar na sasakyan doon.Isang mapait at mapang-uyam na ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi.Dahil lamang sa kaswal na nabanggit ni Lucien kanina na… “I’m not busy today. I’ll go home with you later”…ay nag-expect pa siya na baka susunduin siya ni Lucien. Sa huli, wala pala itong halaga kundi isang sariling ilusyon.Ganoon pa rin… umaasa sa isang salita lang mula sa kanya.Tumalikod na siya para umalis.Eksakto namang kumislap ang hazard lights ng isang sports car nang dalawang beses.“Amara, dito!”Natigilan si Amara sa gulat. “Theo? Nandito ka pa?”Ibinaba ni Theo ang bintana at ngumiti nang nakatutuwa. “Siyempre. Hinintay kita. Bumalik pa nga ako para kumuha ng isang bagay—

Eksaktong bumalot ang nakasasakal na katahimikan sa silid nang biglang basagin ng isang ringtone ang lahat.Mabilis na inilabas ni Lysandra ang kanyang phone. Isang video call.Sa isang iglap, inayos niya ang kanyang sarili; sumilay ang isang malambot na ngiti sa kanyang mga labi habang sumasagot. “Nagel, what is it? Nakikinig ka ba sa nurse? O sadyang miss mo lang si Mommy?”Ang bata.Bahagyang gumaan ang tensyon sa loob ng silid, kahit paano. Muling hinawakan ang kani-kaniyang mga kubyertos, nagpatuloy ang pagkain pati na ang mga bulungan—ngunit wala nang kasing-kumportable gaya ng kanina. Nakatitig ang mga mata, nakatalas ang mga pandinig; bawat isa ay tila nag-aabang.Lalong lumambot ang boses ni Lysandra habang kinakausap ang bata sa screen. “Hinahanap mo si Daddy?”Sa isang saglit, nawalan ng ningning ang kanyang mga mata. Sinulyapan niya si Lucien na nasa kanyang tabi, bago pilit na ngumiti. “Daddy’s hindi maganda ang mood right ngayon… maybe next time, okay?”Iyon lang ang kai

“Lucein?”Maingat siyang tinawag ni Lysandra, ang boses nito ay mahina, tila nanunubok. Pero sa sandaling makita niyang nagdilim ang ekspresyon ni Lucien, agad siyang natahimik.Iniabot ni Amara ang panulat, pagkatapos ay sinulyapan si Lysandra na nakatayo roon at naghihintay nang may pagkabalisa. Isang tipid at tila nanunuya na ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi.“Sige na, Lucien,” magaan niyang sabi. “Your Mrs. Del Castillo is getting impatient.”Ang mga salita ay tumama na parang isang sampal sa hangin.Humingpit ang hawak ni Lucien sa kasunduan. Sa isang sandali, akala ng lahat ay pupunitin niya ito. Pero sa halip, dahan-dahang lumuwag ang kanyang mga daliri.Kinuha niya ang panulat—at lumagda.Maayos. Malinis. Tapos na.Isang malalim na buntong-hininga ang nakawala sa dibdib ni Amara bago pa niya ito mapigilan. Ginhawa—matalas at biglaan.Ngumiti siya nang magalang. “Kung may kailangan pa kayo, feel free to call me later.”Pagkatapos ng lahat, malaki-laki rin ang kinita niya m

Matapos ang press conference, hindi agad umalis si Theo. Hinatid niya muna si Amara sa hotel para kunin ang mga gamit nito, bago tinulungang lumipat sa isang lugar sa labas ng sentro—mga maliliit na two-story villas na nakatago sa isang tahimik na residential area.Kanina sa tanghalian, ipinakita na niya ang mga larawan ng yunit. Simple lang ang espasyo pero malinis, kaya agad na pumayag si Amara. Wala siyang gaanong luho; basta makatwiran ang renta, sapat na iyon.“Ang nakababata kong kapatid ang pumili ng lugar na ’to,” paliwanag ni Theo habang tumutulong sa pagpasok ng mga gamit. “She insisted on buying a loft-type unit noong uso pa ang mga ’to. Pero matapos ang ilang sandali, nainip siyang tumira mag-isa at bumalik sa campus. Ngayon, pumupunta lang siya rito tuwing holidays… o kapag nag-away kami.”May himig ng pagkapasensyosong ngiti sa kanyang boses.Natawa nang bahagya si Amara. “Theo, thank you for helping me move everything.”Hindi nagtagal ang lalaki. Matapos paalalahanan ang

Dahil hindi uminom ng gamot sa sikmura noong gabing iyon, mas gumaan ang pakiramdam ni Amara. Mas naging malinaw ang kanyang isip habang nagbabalik-aral, at mas payapa ang kanyang tulog kaysa sa mga nakalipas na araw.Kinaumagahan, pagkatapos mag-almusal, nag-log in siya sa kanyang unang online class sa tamang oras—ngunit hindi inaasahang hindi siya makapagtutok. Ang kanyang mga iniisip ay laging lumilipad kung saan-saan.Nang matapos ang klase, mabilis niyang nakuha ang mga dokumentong inihanda niya kagabi at umalis. Sa takot na mahuli, nag-taxi na siya nang direkta patungo sa Civil Affairs Bureau.Pagkarating doon, agad siyang nag-message kay Lucien, tinatanong kung nakaalis na ba ito at anong oras ito darating.Walang sagot.Nagpadala siya ng isa pang mensahe. Pagkatapos ay isa pa.Magtatanghali na at nagsisialisan na ang mga staff ng Civil Affairs Bureau para mag-lunch, pero wala pa ring bakas ng lalaki. Wala pa ring paramdam.Dahil wala nang magawa, tinawagan siya ni Amara. Hindi