Todos los capítulos de ขังร้ายล่ามรัก: Capítulo 21 - Capítulo 30

“ผมมารับเมลินดา น้องอยู่ที่ไหนครับ”เรนมาตามหาเมลินดาตามที่วิจิตราได้เคยบอกไว้ โบสถ์ที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากที่พักของเขามีอยู่ด้วยกัน 3 แห่ง และนี่ก็เป็นแห่งสุดท้ายแล้วที่เขานึกออกคนดูแลโบสถ์มองเขาหัวจรดเท้าไม่ใช่เพราะหยามเหยียด แต่อาจเป็นเพราะเสื้อผ้าของเรนมีรอยเลือดเปื้อนอยู่หลายแห่ง ดูไม่น่าไว้ใจ“ผมขอทราบชื่อกับนามสกุลของคุณได้มั้ย”“คณาภัทร อนัยเรช”“อนัยเรช?” อีกฝ่ายพำพึมเกี่ยวกับนามสกุลพร้อมกับขมวดคิ้วมองเขาให้เต็มตาอีกรอบ “ถ้าอย่างนั้นคุณรออยู่ตรงนี้ก่อนนะครับ ผมจะไปถามคุณพ่อท่านให้ พอดีช่วงนี้ที่นี่รับเด็กในอุปถัมภ์เพิ่มอีกหลายคน ผมเลยไม่แน่ใจ”เรนพยักหน้าตอบรับ เขายังคงมองไปรอบทิศด้วยความหวาดระแวง ถ้าหากเป็นไปตามที่คิด เมื่อพบกับเมลินดาแล้ว เขาจะพาเธอหนีไปให้ไกล ตามหาพ่อแม่ที่แท้จริงแล้วส่งเธอคืนให้ จากนั้นเขาจะหนีไปใช้ชีวิตอย่างสงบสุขที่ไหนสักที่หายไปนานพอสมควร ชายคนนั้นก็กลับมาสีหน้าไม่ได้บ่งบอกอารมณ์อะไรมากนักนอกจากคิ้วที่ยังขมวดอยู่“คุณเป็นอะไรกับน้องเมลินดาครับ ผมขอดูบัตรประชาชนหน่อยได้มั้ย”“ผมลืมเอามาด้วยน่ะครับ แต่ผมเป็นพี่ชายน้อง ให้น้องมาเจอผมเธอก็จำได้เอง” ที่จร

“นี่มึงยังคิดว่ากูทำงานให้ไอ้จินไตย์อยู่อีกเหรอวะ” สิงห์ยกเท้าออกจากขาของเซนต์ แผลที่ถูกเย็บตอนนี้มีเลือดซึมออกมาอีกครั้งพร้อมกับสายตาอาฆาตของเพื่อนเก่า“ก็เหมือนที่มึงยังโง่คิดว่ากูเป็นพวกของมันไงล่ะ”จะตายห่าอยู่แล้วก็ยังเถียงคำไม่ตกฟากสิงห์ได้แต่กัดฟันกรอด พูดจาค่อนแคะอีกฝ่ายอยู่ในใจ ถ้าไม่ใช่ไอ้เซนต์ล่ะก็เขาคงจะจัดการอะไรได้ดีกว่านี้“นายกูให้โอกาสมึงแล้วนะ คว้ามันไว้ดีกว่า ก่อนที่มึงจะไม่มีโอกาสอีก”“นายมึงก็ยกให้มึงจัดการแล้วไง ก็ทำสิ ใครมัดมือมึงไว้ล่ะ”“อย่าคิดว่ากูไม่กล้า”“เอาสิวะ ไอ้ขี้ขลาด”“ไอ้เซนต์!”“พี่สิงห์ นายให้มาตาม”ท่ามกลางความตึงเครียดที่ไม่มีใครรู้ความสัมพันธ์ของพวกเขา สิงห์สั่งให้คนจัดการแบกเซนต์ขึ้นไปซับเลือดบนเตียง ส่วนเขารีบสาวเท้าออกไปด้านนอกกลัวจะพลั้งมือทำอะไรไปมากกว่านั้น“ครับนาย”สิงห์เดินมาหยุดที่แอรอนที่เพิ่งวางหูกับคนในสายไปเรียบร้อยแล้ว แอรอนไม่ใช่คนแสดงออกทางสีหน้า ดังนั้นหลายครั้งแม้แต่สิงห์ก็เดาไม่ออกว่านายของเขาคิดอะไรอยู่“เอกสารนั่นถึงมือคุณบารมีแล้ว”“ถึงแล้ว? ถึงคุณบารมีโดยตรงเลยอย่างนั้นเหรอครับ” สิงห์จำได้ว่าเอกสารที่เซนต์ถืออยู่มันหายไ

หลังจากเรนออกจากห้องไปก็เหลือเพียงคนที่เคยเป็นเพื่อนรักกันสองคนที่ไม่ยอมแม้แต่จะมองหน้ากันตั้งแต่เซนต์บาดเจ็บ เขาก็ถูกพาตัวมาที่นี่และได้รับการรักษาบาดแผลตามยถากรรม กว่าจะผ่านมาได้แทบตายเพราะถึงจะมีหมอแต่อุปกรณ์การรักษาไม่ครบครัน พอผ่านจุดนั้นมาได้ก็ดันมาโดนเหยียบแผลซ้ำจนแผลอักเสบไข้ขึ้นอีกการถูกทำร้ายทั้งร่างกายและจิตใจทำให้เซนต์ไม่สามารถมองสิงห์เหมือนเดิมได้อีกต่อไป จริงๆ เขามองอีกฝ่ายไม่เหมือนเดิมนานแล้ว“มึงหิวข้าวเหรอ” สิงห์มองจานข้าวไข่เจียวในมือแล้วก็นึกสงสัย เขาเข้าใจดีว่าเหตุการณ์มันวุ่นวายและฉุกละหุกจนหาเสบียงมาตุนไม่ทัน ของที่มีเลยได้แค่นี้ แต่ตอนนี้มันไม่ใช่เวลาอาหารหลักเลย ยกเว้นเสียแต่ว่าอีกฝ่ายน่าจะเพิ่งฟื้น“...” ไร้การตอบสนองจากอีกฝ่าย สิงห์ถอดหายใจอีกระลอก คราวนี้เขาขยับตัวไปนั่งหัวเตียง เอี้ยวตัวไปทางคนป่วย “แดกเองรึจะให้กูป้อนให้”“กูไม่แดก อุ๊บ.... ไอ้%@!~ แค่กๆ” ก็เล่นยัดใส่ปากไม่ทันได้ตั้งตัว เซนต์ที่อยู่ในท่านอนสำลักจนข้าวติดหลอดลม“โทษที ก็ไอ้เรนมันส่งให้ กูก็นึกว่ามึงหิว”“กูไม่หิว ไม่ต้องมายุ่งกับกู” เซนต์ปัดจานข้าวร่วงลงพื้น ทั้งโวยวายทั้งสำลักจนใบหน้าแดง

หลังจากแถลงการณ์ของนายตำรวจใหญ่อย่างบารมีได้เปิดหลักฐานพร้อมเผยรายชื่อของนักการเมืองผู้มีส่วนเกี่ยวข้องกับการค้ามนุษย์โดยมีชื่อของสองพ่อลูกนามสกุลวินิชวาณิชย์ติดโผอยู่ด้วย นั่นทำให้พวกเขาตกที่นั่งลำบากทันที“จินไตย์ พ่อเตือนแกแล้วใช่มั้ยว่าทำอะไรให้มีสติ ตอนนี้ทุกอย่างกำลังจะพังเพราะแก” ธนินหัวเสียชี้หน้าด่าลูกชายที่เขาเฝ้าฟูมฟักมาตลอด อยากได้อะไรก็หาให้ทุกอย่าง ทำผิดก็ปิดหูปิดตาทำมองไม่เห็น แต่ตอนนี้ไม่อาจปล่อยผ่านได้อีกแล้ว“พังเพราะผมเหรอ ผมทำอะไร ไม่ใช่พ่อหรอกเหรอที่สั่งฆ่าปิดปากเมียตัวเองจนไอ้พวกตำรวจมันตามกลิ่นเจอ”“แกหยุดพูดเดี๋ยวนี้นะ นังวิจิตรามันทำตัวเอง ฉันอุตส่าห์เลี้ยงดูปูเสื่ออย่างดี ให้เงินให้ทุกอย่างที่มันอยากได้ มันยังคิดหักหลังฉัน นังเนรคุณ คิดจะปกป้องเด็กทั้งที่มันนั่นแหละเรียกร้องอยากได้เมลินดามาเลี้ยงเอง ส่งมันลงไปอยู่นรกกับผัวเก่าของมันน่ะดีแล้ว”“ผมบอกแล้วไงว่าให้ผมจัดการเองตั้งแต่แรกก็ไม่เชื่อ แล้วทำยังไงล่ะทีนี้ ตอนนี้หลักฐานอยู่ในมือไอ้บารมีหมดแล้ว เราต้องทำอะไรสักอย่างนะพ่อ พ่อรู้จักพวกรัฐมนตรีที่เคยขอรับเด็กไปเลี้ยงนี่ พวกเขาน่าจะช่วยเราได้”“หึ แกทำเสียแผน

“ไม่ ผมไม่ไปอยู่ที่นั่นเด็ดขาด” หลังจากที่ปลอบเมลินดาเรียบร้อยแล้ว ความหิวก็ทำให้เด็กน้อยลืมความกลัวในตอนแรกไปหมดสิ้น เธอขออนุญาตเรนกับคริสออกไปหาอะไรกินในห้องอาหารด้วยความเคยชิน ทำให้ตอนนี้เรนสามารถพูดคุยเรื่องคอขาดบาดตายได้โดยไม่ต้องกังวลกลัวว่าเด็กจะได้ยิน“แล้วคุณจะไปอยู่ที่ไหนล่ะครับ ตอนนี้พวกคุณยังอยู่ในอันตรายนะ” คริสแย้งเมื่อไม่ทันจะได้อธิบายอะไรเรนก็ปฏิเสธรอแล้ว“ผมก็กลับไปอยู่ที่ห้องของผมสิครับ ไหนคุณบอกว่าจินไตย์กำลังถูกตามล่าตัว ผมคิดว่าเขาไม่น่าจะกลับมาทำอะไรผมได้แล้ว”“คุณใช้ชีวิตประมาทเกินไปนะ”“ผมประมาทยังไง ในเมื่อผมไม่มีศัตรูที่ไหนอีก”“คุณอาจจะลืมไปแล้วว่าคุณมาจากตระกูลวินิชวาณิชย์นะเรน ตอนนี้พวกนักข่าวก็กำลังขุดคุ้ยประเด็นจะเล่นงานตระกูลนี้ แล้วพวกเขาก็รู้แล้วว่าคุณมีตัวตนและตามหาตัวคุณไม่ต่างกัน คุณบารมีก็เลยขอให้เราช่วยคุ้มครองคุณจนกว่าคดีจะตัดสินเพราะคุณคือพยานปากสำคัญที่จะปิดคดีของจินไตย์ได้”“แล้วคดีมันนานแค่ไหนล่ะครับกว่าจะสิ้นสุด”“อันนี้ผมก็ตอบไม่ได้ แต่น้อยมากที่จะเป็นหลักเดือน”“เป็นปี?”“ส่วนใหญ่ก็เป็นแบบนั้น โดยเฉพาะคดีที่ดังและใหญ่เกินขอบเขตของคดีค้ามน