Lahat ng Kabanata ng ขังร้ายล่ามรัก: Kabanata 51 - Kabanata 58

ในห้องแล็บลับที่ตั้งอยู่ชั้นใต้ดินของคราวด์ไนต์คลับ ทีมไอทีระดับพระกาฬของแอรอนที่ถูกจ้างมาด้วยเงินเดือนเจ็ดหลักนั่งเรียงรายหน้าจอมอนิเตอร์ขนาดยักษ์ หนึ่งในทีมเสียบแฟลชไดร์ฟเข้ากับเครื่องคอมพิวเตอร์ที่ถูกดัดแปลงมาเพื่อตรวจสอบมัลแวร์ [1] โดยเฉพาะ“นายครับ...อย่างที่คาดไว้” หัวหน้าทีมไอทีเอ่ยขึ้นพลางชี้ไปที่บรรทัดคำสั่งสีแดงที่วิ่งพล่านบนหน้าจอ “มันมีรูทคิท [2] ซ่อนอยู่ใต้ไฟล์รายชื่อปลอม ๆ พวกนี้ ทันทีที่เราเปิดมันในระบบหลัก มันจะเริ่มจำลองตัวเองเป็นไฟล์ระบบ แฮกเกอร์สามารถเข้าควบคุมระบบคอมพิวเตอร์ของเราได้จากระยะไกล เราตรวจจับไอพีแอดเดรสพบว่ามันอยู่แถวชายแดนนี่เอง...โปรแกรมเฉพาะแบบนี้ต้องใช้ทุนในการพัฒนาค่อนข้างมาก คนที่จะทำได้ต้องมีทั้งทุนและคนที่มีฝีมือ แต่ตั้งโปรแกรมมาเพื่อจงใจดูดข้อมูลและปลอมแปลงหลักฐานเพื่อทำลายนายโดยเฉพาะ คนที่จะทำอะไรแบบนี้ได้ ผมรู้จักอยู่คนนึง มันคือลูกพี่ลูกน้องของไอ้ฟรานซ์ ผมว่าพวกมันชัวร์ครับ”“จัดการได้มั้ย”“ไม่มีปัญหาครับ เรามีโปรแกรมดักจับฟังก์ชันเรียกกลับของพวกมัน ตราบใดที่เราไม่เชื่อมต่อเข้าเน็ตเวิร์กหลัก มัลแวร์จะยังไม่ทำงาน และฝั่งมันก็จะยังไม่รู้ว่าเร

อาคารที่ถูกทิ้งร้างมานานเต็มไปด้วยฝุ่นและหยากไย่ มีทั้งกลิ่นอับและอากาศร้อนอบอ้าว แต่กลับเป็นที่ที่ฟรานซ์กับพรรคพวกเลือกใช้เพื่อกบดานมาตลอด เขามีรายชื่อติดโผในกลุ่มนักค้ายารายใหญ่ที่กำลังถูกตามล่าตัวจากตำรวจและต้องหนีมาตั้งหลักเพื่อหาทางออก แสงจันทร์รำไรที่ลอดผ่านรอยแตกของผนังคอนกรีตไม่ได้ช่วยให้ความมืดมิดจางหายไป ฟรานซ์ยืนกอดอกมองดูผลงานของลูกน้องด้วยสายตาวาวโรจน์เรนถูกลากลงจากรถตู้สีดำสนิทไร้ป้ายทะเบียน ร่างกายที่เพิ่งจะดีขี้นแต่ไม่เต็มร้อยเมื่อถูกดึงกระชากไปมาก็แทบไม่มีแรงทรงตัว เขาถูกผลักล้มลงบนพื้นคอนกรีตที่สกปรก ฝุ่นละอองฟุ้งกระจายเข้าตาและจมูกจนเขาไอโขลกออกมาอย่างน่าเวทนา“ปล่อยกู พวกมึงเป็นใคร” เสียงของเรนแผ่วเบาและสั่นพร่า เขาพยายามจะคลานหนีแต่กลับถูกลูกน้องของฟรานซ์กระชากผมจนแทบหงายหลัง“หึ! ก่อนหน้ามึงยังเรียกชื่อกูถูกอยู่เลยไอ้เด็กเมื่อวานซืน” ฟรานซ์กับเรนเคยเจอหน้ากันเพียงครั้งเดียวเมื่อตอนงานฉลองที่จินไตย์ได้เข้าปาร์ตี้ลิสต์ จริงๆ แล้วฟรานซ์คือชื่อในวงการยาเสพติดเท่านั้น แท้ที่จริงไม่มีใครรู้ว่าตัวตนของเขาเป็นใครกันแน่“คนโสโครกอย่างพวกมึงใครจะไปจำวะ”“หุบปาก! ถ้ามึงไม่

ภายในห้อง ICU ของโรงพยาบาลชั้นนำ กลิ่นยาฆ่าเชื้อและเสียงจังหวะการทำงานของเครื่องช่วยหายใจดังประสานกันอย่างสม่ำเสมอ ร่างของเรนนอนนิ่งสนิทอยู่บนเตียงสีขาวสะอาด ใบหน้าที่เคยดื้อรั้นบัดนี้ซีดเซียวจนเกือบเป็นสีเดียวกับหมอน สายระโยงระยางและรอยเข็มที่ต้นแขนจากการถูกฉีดยาเสพติดเกินขนาดคือตราบาปที่ย้ำเตือนแอรอนทุกครั้งที่มองเรนเกือบตายก็เพราะเขาแอรอนนั่งอยู่ข้างเตียง มือหนากุมมือที่ผอมบางและเย็นเฉียบของเรนไว้แน่น เขาไม่สนว่าเสื้อสูทราคาแพงจะยับยู่ยี่ หรือใบหน้าของเขาจะดูอิดโรยเพียงใดจากการไม่ได้พักผ่อนมาตลอดครึ่งเดือน“14 วันแล้วนะเรน..." แอรอนกระซิบ เสียงของเขาแหบพร่า “นายนี่มันดื้อจริงๆ ขนาดฉันสั่งให้ตื่น นายยังกล้าขัดคำสั่งฉันอีก”สายตาของแอรอนทอดมองเครื่องวัดสัญญาณชีพที่แสดงเส้นกราฟการหายใจที่ผิดปกติเป็นระยะ ปอดของเรนเสียหายอย่างหนักจากการผลกระทบที่ต่อเนื่องมาจากในอดีตและฤทธิ์ยาที่กดประสาทจนระบบหายใจเกือบหยุดทำงานในคืนนั้นในขณะที่กลางวันแอรอนคือชายหนุ่มที่นั่งเฝ้าเรนด้วยความหวัง แต่กลางคืนเขาคือมัจจุราชที่ไล่ล่ากวาดล้างซากเดนที่เหลือของจินไตย์กับพรรคพวกอย่างไม่ปรานีโกดังร้างที่ห้องเก็บ

“เรน! กูนึกว่าจะไม่ได้เจอมึงอีกแล้วนะ ไอ้หนวดนั่นมันชอบประชดกู ถามกี่ที่ก็ไม่ได้คำตอบอะไร โคตรกวนตีน” เซนต์เอ่ยเสียงใส ในสายตาของเรน เซนต์ดูดีขึ้นมากเทียบกับที่แยกจากกันคราวก่อน “ที่นี่ปลอดภัยมาก หมอก็มาดูอาการให้กูทุกวันจนหายดีแล้ว ต้องขอบคุณคุณบารมีที่ช่วยพวกเราไว้”ในขณะที่เรนกำลังคุยกับเซนต์ บารมี นายตำรวจตงฉินที่เป็นพันธมิตรกับแอรอนมาตลอดก็เดินเข้ามาในห้อง เรนรีบเดินเข้าไปหาเขาพร้อมพนมมือไหว้ด้วยความซาบซึ้ง“คุณบารมีครับ ขอบคุณมากนะครับที่ช่วยจัดการเรื่องเซฟเฮาส์และคอยดูแลพี่เซนต์กับคุณลุง ถ้าไม่มีคุณ แอรอนก็คงทำอะไรลำบากกว่านี้”บารมีชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะในลำคอ เขาเหลือบมองแอรอนที่ยืนกอดอกนิ่งอยู่มุมห้อง ก่อนจะหันมามองเรนด้วยสายตาจริงจัง“เข้าใจผิดแล้วล่ะเรน” บารมีเอ่ยขึ้นพลางตบบ่าเรนเบาๆ “ผมเป็นแค่คนช่วยอำนวยความสะดวกเท่านั้นแหละ คนที่จัดการหาที่ซ่อนที่ปลอดภัยที่สุด จ้างทีมอารักขานอกเครื่องแบบ 24 ชั่วโมง และออกค่ารักษาพยาบาลทั้งหมดให้เพื่อนของคุณ คือแอรอนต่างหาก”เรนอึ้งจนพูดไม่ออก “แต่วันนั้น เขาบอกผมว่าเขาทำเพราะต้องช่วยคุณ”“เขาก็พูดไปงั้นแหละ เพราะกลัวว่าถ้านายรู้ว่า