Todos los capítulos de ขังร้ายล่ามรัก: Capítulo 31 - Capítulo 40

[2 สัปดาห์ผ่านไป]“โอ๊ย! เบื่อโว้ย!”ทุกครั้งหลังจากส่งเมลินดาเข้านอน เรนจะออกมายืนสบถอยู่ริมระเบียงแบบนี้ตลอด นับตั้งแต่เขาย้ายมาอยู่ที่เพนต์เฮาส์ของแอรอน แม้จะชั่วคราวแต่ชีวิตก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากที่เมื่อก่อนต้องทำงานแทบไม่มีเวลาให้ตัวเอง แต่ตอนนี้กลับมีเวลาเหลือเฟือจนไม่รู้จะทำอะไรอีกคนที่เพิ่งจะขยับแขนได้คล่องจากอาการบาดเจ็บที่หัวไหล่ขยับตัวลุกขึ้นมองไปยังเบื้องหน้า วิวทิวทัศน์ยามค่ำคืนตรงระเบียงที่สามารถมองไปได้ไกลสุดลูกหูลูกตาพร้อมกับลมพัดเอื่อยทำให้รู้สึกผ่อนคลายไม่น้อย เรนปฏิเสธไม่ได้เลยว่าต่อให้เครียดแค่ไหนแต่สภาพแวดล้อมที่เงียบสงบและสบายตาก็ทำให้สุขภาพจิตดีขึ้นจริงๆข่าวคราวของจินไตย์ยังคงร้อนระอุเป็นที่พูดถึงในทุกสื่อ แต่เรื่องเดียวที่ยังทำให้เรนยังคงเป็นกังวลก็คือจินไตย์ยังไม่ถูกจับกุมและหนีหายเข้ากลีบเมฆไปแล้ว ทำให้เขายังต้องหลบซ่อนตัวไปด้วยเพื่อความปลอดภัยของตัวเอง....!!!เมื่อตั้งใจว่าจะกลับเข้าครัวเพื่อหาอะไรกิน เขาก็ต้องรีบจ้ำอ้าวให้เร็วขึ้นเพราะความผิดปกติของเจ้าตัวเล็กที่เดินงัวเงียออกมานอกห้อง แต่จู่ ๆ ก็ออกตัววิ่งทำท่าเหมือนกำลังหนีจากอะไรบางอย่าง“น้องเม

“พี่เรนคะ พี่เรน!”คนที่นอนคว่ำหน้าอยู่บนโซฟาปรือตาตื่นขึ้นมามองไปทางเด็กตัวน้อยที่ตอนนี้ยื่นมือมาแตะแก้มของเขา เมลินดาสวมเสื้อผ้าชุดใหม่ หน้าตาสะอาดสะอ้านแม้แต่ผมก็ได้รับรวบมัดไว้อย่างเรียบร้อย คงจะเป็นฝีมือของคริสที่จัดการให้ ต่างจากเรนที่เหมือนเพิ่งผ่านสมรภูมิรบมาหมาดๆ“เรน ผมเอาเสื้อผ้าชุดใหม่มาให้คุณกับน้องด้วย อาหารก็อยู่ในครัว ถ้ามีอะไรขาดเหลือก็โทรบอกผมได้เลย เดี๋ยวจะเอามาเพิ่มให้ทีหลัง”“ขอบ...คร้าบ”ยังไม่ทันจะตื่นเต็มตาคริสก็บอกลาเจ้าตัวเล็กแล้วก็ออกไปแล้ว มีก็แต่เมลินดาที่กระโดดขึ้นโซฟามานั่งข้างเรน“หนูรอไม่ไหวเลยกินข้าวกับพี่คริสแล้วค่ะ ไก่ทอดอร่อยมากเลย แล้วก็มีเค้กด้วย”“เก่งจังเลย”เขายีกลุ่มผมเส้นบางของเจ้าตัวเล็กอย่างเอ็นดู อย่างน้อยเมลินดาก็ไม่ได้ร้องงอแงหาแม่เหมือนตอนแรก จนป่านนี้เขายังนึกไม่ออกเลยว่าจะบอกความจริงกับเด็กยังไง แล้วถ้าเกิดว่าวันหนึ่งเจอพ่อแม่ที่แท้จริงของเด็กขึ้นมา เมลินดาจะรับความจริงได้มากน้อยแค่ไหน ต่อให้ใครจะบอกว่าเด็กลืมง่าย แต่ 4 ขวบก็ใช่จะไม่รับรู้ เด็กก็คือเด็ก มีหัวใจเหมือนกัน“ทำไมพี่เรนตื่นแล้วไม่บอกหนูล่ะ ทำไมมานอนตรงนี้ไม่พาหนูมาด้วย พี

“นั่นมึงจะไปไหนวะ”“พี่สิงห์? พี่มาได้ไงวะ”“กูก็มาหลายทีแล้วมั้ย ทำเป็นความจำสั้นนะมึง” สิงห์เดินมาพร้อมกับถุงใส่อาหาร สวนทางกับเรนที่กำลังพาเมลินดาเดินออกจากลิฟต์พอดี แล้วก็โดนลากลับเข้าลิฟต์ดังเดิม “จะไปไหน”“ผมจะกลับห้องไง พี่ไม่เห็นข่าวเหรอ จิน...” เรนยั้งปากทันแล้วเบาเสียงลงเพราะเขาไม่ต้องการเอ่ยชื่อนั้นให้เมลินดาได้ยิน“กลับเข้าข้างในก่อน”ราวกลับกลัวว่าเรนจะหายไป สิงห์กำคอเสื้อของเรนแน่นขณะที่แค่ปรายตามองไปทางเมลินดาที่กำลังจ้องเขาตาแป๋ว เด็กน้อยก็เริ่มเบ้ปากแล้ว แล้วก็ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้สิงห์ฉีกยิ้มทั้งที่ดูฝืนทำให้ดูน่ากลัวกว่าเดิม“พี่อย่ายิ้มแปลกได้ปะ เห็นแล้วหลอนว่ะ น้องเมอย่าไปมองนะ เดี๋ยวนอนไม่หลับ”แน่นอนว่าเมลินดาซุกหน้าลงกับบ่าของเรนเนื้อตัวสั่นเทา ดีที่ยังไม่ปล่อยโฮออกมา“อะไรวะ กูยิ้มให้ก็ผิด”“ยิ้มแบบธรรมชาติเป็นมั้ยล่ะ ไม่ใช่ยิงฟัน”“เอ้า! มึงอคติเองน่ะสิ นี่พวกมึงมีบุญนะที่เห็นกูยิ้มขนาดนี้”เรนถึงขั้นส่ายหัวเดินนำลิ่วออกจากลิฟต์ ถึงสิงห์จะไม่ใช่คนที่เขาอยากคุยด้วย แต่เป็นถึงลูกน้องคนสนิทที่เข้านอกออกในได้ก็คงต้องรู้อะไรบ้าง“น้องเมกินไอ้ติมไปก่อนนะ พี่เรนไปคุย

แกรก....ประสบการณ์ชีวิตสอนให้เรนระมัดระวังตัวแม้ในยามที่เขาหลับตา หูก็ยังคนคอยเงี่ยฟังเสียงรอบข้าง มันคือเสียงที่ดังอยู่เบื้องหลังของประตูหน้าห้องที่เขานอน ดังอยู่เพียงสองสามครั้งก็เงียบไปคืนนี้เป็นคืนที่เรนต้องนอนทรมานไม่น้อย นอกจากไข้ที่ไม่ยอมลดลงแล้ว เขายังคิดถึงน้องสาวตัวน้อยอย่างเมลินดาอย่างอดไม่ได้ เรนล็อกประตูจากทางด้านในตามปกติ เขาเพียงต้องการความสงบเพื่อให้ร่างกายได้พักผ่อน แต่เสียงเมื่อครู่ก็ทำให้เขายังตาค้างไม่กล้าหลับรออยู่สักพัก เมื่อไม่มีอะไรเกิดขึ้นเขาก็พรูลมออกจมูกอย่างโล่งใจ ขณะที่เคลิ้มกำลังได้ที่ ประตูที่เขาอุตส่าห์ล็อกเอาไว้ดิบดีก็ถูกสะเดาะออกอย่างง่ายดาย“เฮ้ย! ทำอะไรของคุณ” เรนตกใจรีบพูดจนเกือบกัดลิ้นตัวเอง เขารีบดึงหมอนขึ้นมากอดเอาไว้ เพราะรู้ตัวดีว่าวิ่งหนีตอนนี้ก็ไม่มีทางรอด“ก็นายไม่ยอมเปิด”“คุณก็เรียกผมดีๆ ก็ได้นี่ มาแอบสะเดาะกลอนประตูห้องคนอื่นได้ไง”“ฉันจะทำอะไรก็ได้ที่นี่”“ผมรู้ว่าผมเป็นแค่ผู้อาศัย แต่อย่างน้อยเวลานอนคุณก็ควรจะให้พื้นที่ส่วนตัวผมบ้าง ผมอยากพักผ่อน”“สองทุ่มไม่ใช่เวลานอนของนาย”“โถ่คุณ!” เรนอยากจะพ่นคำหยาบคายมากกว่านี้ แต่เขาก็ยั้งไว้

“เอ้านี่ เอาไปกรอกให้หน่อย ทางศูนย์อยากได้ข้อมูลของเด็ก นังหนูมันเคยกินยังไงนอนยังไง นิสัย ความชอบ คำถามสำคัญๆ ก็ตามนี้ มึงน่าจะเป็นคนที่จักเธอดีที่สุดแล้ว ช่วยพวกเขาหน่อย”ก่อนกลับเรนรับแบบฟอร์มสำหรับให้ข้อมูลเกี่ยวกับเมลินดามาชุดหนึ่ง สิงห์มาส่งเขายังเพนต์เฮาส์ได้ก่อนเวลาห้าทุ่มพอดิบพอดีนั่งกรอกเอกสารไป แค่บอกรายระเอียดเล็กๆ น้อยๆ เกี่ยวกับนิสัยและความชอบของเมลินดา หยาดน้ำใสก็เอ่อท่วมขอบตาจนทำให้เบลอมองอะไรไม่เห็น ที่ผ่านมาเรนมั่นใจว่าตัวเองเป็นคนเข้มแข็งมาตลอด เขาจำไม่ได้แล้วว่าเคยร้องไห้ครั้งล่าสุดตอนไหน เพราะเคยตั้งปฏิญาณกับตัวเองว่าจะไม่ทำตัวอ่อนแออีกไม่อย่างนั้นจะอยู่ไม่รอด“บ้าเอ๊ย!” เขาปาดน้ำตาพลางด่าตัวเองไปด้วย ใจก็อยากจะดื่มให้เมาไปให้จบๆ จะได้ไม่ต้องรับรู้อะไรอีก แต่ถ้าทำแบบนั้นแล้วเขากรอกข้อมูลอะไรมั่วซั่วขึ้นมาคงไม่เป็นผลดีกับเมลินดาแน่นอนหลายคำถามก็ทำให้เรนแน่นิ่งบ่อยครั้ง เพราะบางครั้งมันก็พาให้เขานึกย้อนกลับไปยังวันเก่าๆ ที่เคยใช้เวลาร่วมกันกับเจ้าตัวน้อย ผ่านคืนนี้ไปเขาก็คงกลายเป็นคนอื่นสำหรับเมลินดาโดยสมบูรณ์กว่าจะกรอกเสร็จก็เล่นเอาเหนื่อยใจ เรนไม่เคยตั้งใจกรอกเ