Alle Kapitel von ขังร้ายล่ามรัก: Kapitel 11 – Kapitel 20

“อือ...” แค่เรนรู้สึกตัวก็รู้สึกหน่วง ๆ ตื้อๆ เวียนหัวและคลื่นไส้ตามลำดับ แผ่นหลังเย็นวูบวาบจากแอร์ที่เปิดไว้เย็นเฉียบ เรนปรือตาขึ้นมาค่อย ๆ ปรับโฟกัสภาพตรงหน้า แล้วก็เห็นว่าเขานอนขดตัวอยู่ที่พื้น ในสภาพถอดเสื้อ อาจเป็นไปได้ว่าพื้นมันเย็นทำให้หนาวจนตื่นขึ้นมาเอง “มาอยู่นี่ได้ไงวะ” เขายังมึน ๆ กับสิ่งที่เห็น ก่อนหน้านั้นยังจำได้ว่าตัวเองยังยืนชงเหล้าอยู่เลย ตัดมาอีกทีก็นอนอยู่ที่พื้นแล้ว แต่เป็นพื้นที่ไหนก็ไม่รู้ ไม่คุ้นเลย เรนรีบสำรวจรอบตัวแล้วก็ต้องตกใจเมื่อเห็นว่าแอรอนห่มผ้าหลับสบายอยู่บนเตียง แอรอนน่าจะหลับสนิท อย่างไรก็ตาม เรนก็มั่นใจว่าเขากำลังตกอยู่ในอันตราย ต้องรีบออกจากที่นี่โดยด่วน อย่างน้อยก็ออกจากห้องนี้ให้ได้ก่อน ร่างเล็กจึงลนลานสวมเสื้อกลับด้านไม่รู้ตัว ความเมาที่ยังไม่สร่างดีทำให้เขาเดินกะปลกกะเปลี้ยจนกระแทกประตูห้อง ทำเสียงโครมครามไม่ได้ตั้งใจ แต่ที่หนักกว่านั้นคือไม่ว่าจะเปิดประตูยังไงก็เปิดไม่ออก เหมือนมันถูกล็อกเอาไว้จากอะไรสักอย่าง “ถ้าไม่ได้สแกนนิ้ว ก็ออกไม่ได้” “คะ...คุณ!” อุตส่าห์พยายามทำทุกอย่างให้เงียบที่สุด แต่ก็ทำให้แอรอนตื่นจนได้ บุคคลตรงหน้าคือบุค

“บ้าเอ๊ย!” กว่าจะหลุดพ้นจากไอ้คนโรคจิตนั่นมาได้ก็รุ่งสาง ปากของเรนบวมเจ่อเหมือนไปฉีดฟิลเลอร์มา เขาใช้แขนเสื้อถูปากตัวเองไม่หยุดหย่อนราวกับต้องการให้มันสะอาดไร้มลทิน ทั้งที่จริงก็แค่คิดไปเองว่ารู้สึกเหมือนมีอะไรติดอยู่ แอรอนยอมปล่อยเขาออกจากห้องแล้วกลับไปนอน ส่วนเรนแทบจะเหาะออกจากที่นั่นพร้อมกับเสื้อผ้าที่เหม็นสาป แล้วเขาก็เพิ่งจะรู้เดี๋ยวนี้เองว่ามันคือเพนต์เฮาส์ส่วนตัวของแอรอน ที่ดูแล้วทั่วทั้งชั้นน่าจะเป็นของเขาทั้งหมด นอกจากจะใหญ่โตมโหฬาร มีวิวทิวทัศน์แบบพาโนรามา ระบบรักษาความปลอดภัยยังดีเยี่ยม ไม่ต้องมีคนมาคอยล้อมหน้าล้อมหลังเหมือนที่เขาเห็นพ่อกับพี่ชายบุญธรรมทำมาตลอด นี่เรากำลังเจอกับอะไรอยู่วะ เรนเฝ้าถามตัวเองมาตลอดนับตั้งแต่ได้เจอกับแอรอน ดูเหมือนว่าเขาจะหนีเสือปะจระเข้เข้าแล้ว จะมาหาฉันอีกก็ยินดีต้อนรับ เป็นข้อความจากคนแปลกหน้าที่เรนพอจะรู้อยู่แล้วว่าใครส่งมา ไปก็โง่แล้ว เรนสบถกับตัวเองไปแบบนั้นเพราะเขาตั้งใจไว้แล้วว่าวันนี้จะหางานใหม่ทำ ยังไงก็ไม่คิดจะไปพัวพันกับคนพวกนี้ แต่แล้วผู้จัดการร้านก็โทรมาตาม “เรน วันนี้ขึ้นชั้นสองเลยนะ แต่เข้าร้านแล้วมาหาผมก่อน มีคนฝากข

เรนออกจากห้องทั้งที่ยังไม่รู้จุดหมายปลายทางว่าจะไปไหน ตอนนี้ไม่มีใครที่ไว้ใจได้นอกจากพี่เซนต์ รุ่นพี่โรงเรียนเดียวกันที่รู้เรื่องราวของเขาดีและคอยให้ความช่วยเหลือมาตลอดเรนมายังผับแห่งหนึ่งซึ่งเป็นผับที่เซนต์ทำงานอยู่ ถึงช่วงเลิกงานของเซนต์พอดี ตอนนี้ไม่มีลูกค้าหลงเหลืออยู่แล้ว เหลือพนักงานอยู่สองสามคนที่กำลังทยอยกลับ“มึงมาทำไรที่นี่วะ”“พี่เซนต์ ผมมีเรื่องจะขอร้องพี่หน่อย” ไม่พูดพร่ำทำเพลง เรนดึงแขนคู่สนทนาออกไปหลังร้าน กระซิบกระซาบกันอยู่ครู่เดียวเรนส่งอะไรบางอย่างใส่มือของเซนต์“ของสำคัญขนาดนี้มึงมาฝากไว้ที่กูเนี่ยนะ เวรแล้วไง กูจะรักษามันได้มั้ยวะเนี่ย”“ฝากไว้ก่อนนะพี่เซนต์ ถ้ามีโอกาสผมจะรีบมาเอาคืน”“อย่าพูดอะไรเป็นลางแบบนั้นสิวะ กูใจคอไม่ดี”“งั้นผมกลับก่อนนะพี่”“เห้ย! เดี๋ยวดิ กูจะเลิกงานอยู่แล้ว ไปหาข้าวต้มกินกัน กูเลี้ยงเอง”“พี่เซนต์ ผมยังไม่ได้นอนเลยพี่ ขอกลับไปนอนนะ ปวดหัว”“เออๆ งั้นเดี๋ยวกูไปส่งมึงเองก็ได้ ขอห้านาที” เซนต์อยู่เคลียร์งานปิดร้านแบบนี้เป็นประจำอยู่แล้ว เรนถึงมั่นใจว่าตัวเองจะมาไม่เสียเที่ยว ผู้จัดการหนุ่มปิดร้านก่อนจะเดินนำเรนไปยังลานจอดรถสำหรับมอเตอร์ไซ

“เรน ไอ้ตัวดี นี่มึงคิดจะหักหลังกูเหรอ” แขกที่ไม่ได้รับเชิญผลักเรนติดกำแพงพร้อมกับบีบคอเขาไว้ เรนรู้ได้ในทันที่ว่านั่นคือจินไตย์ เพราะไม่มีใครอีกแล้วที่จะทำลายทุกอย่างที่เป็นเขาได้เท่ากับคนคนนี้ “คลาดสายตาหน่อยเดียวมึงไปหาเค้าถึงที่ อย่าบอกนะว่ามึงนอนกับมันแล้ว มิน่ามันถึงยอมให้มึงเข้าหาง่ายๆ”“พะ..พี่...ฟังเรนก่อน” เรนพยายามเอี้ยวตัวหลบ เขาขาดอากาศหายใจจนหน้าเริ่มเปลี่ยนสี จินไตย์จึงคลายมือออกเล็กน้อยขณะที่ใบหน้าแสดงความโกรธจนบิดเบี้ยว“มึงคิดว่ากูโง่เหรอ ตั้งแต่เมื่อไรวะ หา! มึงไปรู้จักไอ้แอรอนตั้งแต่เมื่อไร” จินไตย์เขย่าตัวของเรนไม่หยุด เสียงตะคอกดังไม่แผ่ว แน่นอนว่าเวลานี้ผู้คนเริ่มตื่นมาใช้ชีวิตกันแล้ว เพียงแต่ไม่มีใครคิดจะสนใจ“เรนกำลังคิดจะช่วยพี่ไง...แค่กๆ”“ช่วยเหรอ ช่วยบ้าอะไรของมึง มันคือคนที่เป็นศัตรูคู่แข่งของกูกับไอ้ฟรานซ์ แต่อยู่ดีๆ มึงก็ดันไปทอดสะพานให้มัน คิดจะแก้แค้นกูอยู่รึไง”เพี๊ยะ!ฝ่ามือตบลงบนแก้มนวลจนเรนหน้าหันเลือดกบปาก จินไตย์ดูจะเสียสติไปแล้วเมื่อคิดว่าตัวเองถูกหักหลัง“ผมไม่ได้ทำแบบนั้นนะ” ฝ่ามือสั่นเทายกขึ้นประคองใบหน้าด้านที่ถูกตบจนเลือดกบปาก“มึงยอมรับมา

“เฮ้ยอะไรวะ พวกมึงจับกูทำไม”กริ๊ก!“หุบปากถ้าไม่อยากตาย”แน่นอนว่าคำขู่กับปลายกระบอกปืนที่ชี้จ่ออยู่ตรงกลางหน้าผากของเซนต์มันทำให้เขาสงบลงในทันใดช่วงวัยรุ่ยเซนต์เคยตามพ่อไปที่สนามยิงปืนและเคยซ้อมอยู่บ่อยครั้ง ดูจากวิธีการถือและเล็งน่าจะเป็นพวกมือสมัครเล่นที่เพิ่งได้ถืออาวุธของจริงมากกว่า“พวกมึงต้องการอะไร”“เอกสารนั่นอยู่ที่ไหน”“พูดเรื่องอะไรวะ”ผลัวะ!เซนต์ถูกปืนกระบอกนั้นตบเข้าที่หน้าเต็มๆ ครู่เดียวก็รู้สึกชาหน้าไปครึ่งซีก“ของที่มึงถือติดมือมาด้วยอยู่ที่ไหน”“ของอะไร มึงเห็นกูถืออยู่ในมือมั้ยล่ะ”ผลัวะ!เขาถูกกระบอกปืนตบซ้ำที่จุดเดิม และครั้งนี้มันก็แรงมากพอที่ทำให้แผลปริจนเลือดซึมออกมาจากหางคิ้ว“กูจะถามอีกครั้งนะ มึงเอาเอกสารนั้นไปไว้ไหน ถ้ามึงให้คำตอบกูไม่ได้ กูก็คงต้องยิงมึงทิ้งตรงนี้”“พวกมึงเป็นใครวะ ใครส่งพวกมึงมา”“พวกกูเป็นใครไม่สำคัญหรอก แต่ที่แน่ๆ วันนี้มึงคงไม่รอด ถ้ารักตัวกลัวตาย ก็รีบบอกมาซะ”“แล้วถ้ากูไม่บอกล่ะ กูจะตายคนเดียว หรือว่าพาพวกมึงตายไปด้วย”“พวกกูจะตายได้ไงวะไอ้โง่”เซนต์ไม่ใช่พวกรักตัวกลัวตายอยู่แล้ว เขาถูกสอนให้ยึดมั่นในความถูกต้องและกล้าชนกับสิ่งที่