All Chapters of ขังร้ายล่ามรัก: Chapter 11 - Chapter 15

“อือ...” แค่เรนรู้สึกตัวก็รู้สึกหน่วง ๆ ตื้อๆ เวียนหัวและคลื่นไส้ตามลำดับ แผ่นหลังเย็นวูบวาบจากแอร์ที่เปิดไว้เย็นเฉียบ เรนปรือตาขึ้นมาค่อย ๆ ปรับโฟกัสภาพตรงหน้า แล้วก็เห็นว่าเขานอนขดตัวอยู่ที่พื้น ในสภาพถอดเสื้อ อาจเป็นไปได้ว่าพื้นมันเย็นทำให้หนาวจนตื่นขึ้นมาเอง “มาอยู่นี่ได้ไงวะ” เขายังมึน ๆ กับสิ่งที่เห็น ก่อนหน้านั้นยังจำได้ว่าตัวเองยังยืนชงเหล้าอยู่เลย ตัดมาอีกทีก็นอนอยู่ที่พื้นแล้ว แต่เป็นพื้นที่ไหนก็ไม่รู้ ไม่คุ้นเลย เรนรีบสำรวจรอบตัวแล้วก็ต้องตกใจเมื่อเห็นว่าแอรอนห่มผ้าหลับสบายอยู่บนเตียง แอรอนน่าจะหลับสนิท อย่างไรก็ตาม เรนก็มั่นใจว่าเขากำลังตกอยู่ในอันตราย ต้องรีบออกจากที่นี่โดยด่วน อย่างน้อยก็ออกจากห้องนี้ให้ได้ก่อน ร่างเล็กจึงลนลานสวมเสื้อกลับด้านไม่รู้ตัว ความเมาที่ยังไม่สร่างดีทำให้เขาเดินกะปลกกะเปลี้ยจนกระแทกประตูห้อง ทำเสียงโครมครามไม่ได้ตั้งใจ แต่ที่หนักกว่านั้นคือไม่ว่าจะเปิดประตูยังไงก็เปิดไม่ออก เหมือนมันถูกล็อกเอาไว้จากอะไรสักอย่าง “ถ้าไม่ได้สแกนนิ้ว ก็ออกไม่ได้” “คะ...คุณ!” อุตส่าห์พยายามทำทุกอย่างให้เงียบที่สุด แต่ก็ทำให้แอรอนตื่นจนได้ บุคคลตรงหน้าคือบุค

“บ้าเอ๊ย!” กว่าจะหลุดพ้นจากไอ้คนโรคจิตนั่นมาได้ก็รุ่งสาง ปากของเรนบวมเจ่อเหมือนไปฉีดฟิลเลอร์มา เขาใช้แขนเสื้อถูปากตัวเองไม่หยุดหย่อนราวกับต้องการให้มันสะอาดไร้มลทิน ทั้งที่จริงก็แค่คิดไปเองว่ารู้สึกเหมือนมีอะไรติดอยู่ แอรอนยอมปล่อยเขาออกจากห้องแล้วกลับไปนอน ส่วนเรนแทบจะเหาะออกจากที่นั่นพร้อมกับเสื้อผ้าที่เหม็นสาป แล้วเขาก็เพิ่งจะรู้เดี๋ยวนี้เองว่ามันคือเพนต์เฮาส์ส่วนตัวของแอรอน ที่ดูแล้วทั่วทั้งชั้นน่าจะเป็นของเขาทั้งหมด นอกจากจะใหญ่โตมโหฬาร มีวิวทิวทัศน์แบบพาโนรามา ระบบรักษาความปลอดภัยยังดีเยี่ยม ไม่ต้องมีคนมาคอยล้อมหน้าล้อมหลังเหมือนที่เขาเห็นพ่อกับพี่ชายบุญธรรมทำมาตลอด นี่เรากำลังเจอกับอะไรอยู่วะ เรนเฝ้าถามตัวเองมาตลอดนับตั้งแต่ได้เจอกับแอรอน ดูเหมือนว่าเขาจะหนีเสือปะจระเข้เข้าแล้ว จะมาหาฉันอีกก็ยินดีต้อนรับ เป็นข้อความจากคนแปลกหน้าที่เรนพอจะรู้อยู่แล้วว่าใครส่งมา ไปก็โง่แล้ว เรนสบถกับตัวเองไปแบบนั้นเพราะเขาตั้งใจไว้แล้วว่าวันนี้จะหางานใหม่ทำ ยังไงก็ไม่คิดจะไปพัวพันกับคนพวกนี้ แต่แล้วผู้จัดการร้านก็โทรมาตาม “เรน วันนี้ขึ้นชั้นสองเลยนะ แต่เข้าร้านแล้วมาหาผมก่อน มีคนฝากข