MY EX | แฟนเก่า!! のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

"หึ...กลัวมันรู้รึไงว่าฉันเป็นอะไรกับเธอ" ก้องพูด ส่วนฉันไม่ได้มีท่าทีตกใจอะไรกับคำพูดของเขาหรอก แต่ดินเนี่ยสิ...เขาโอบไหล่ของฉันเอาไว้แน่นมาก ฉันได้ยินเสียงเขาขบเคี้ยวเขี้ยวฟันอย่างพยายามจะข่มกลั้นอารมณ์บางอย่างของตัวเองเอาไว้ "ทำไมฉันต้องกลัว" ฉันโต้ตอบก้องออกไปทั้งที่ไม่อยากจะพูดกับเขาสักเท่าไหร่ พวกเราสองคนจบกันไม่ค่อยดี ฉันตัดใจจากเขาได้นานแล้ว ไม่ว่าเขาจะพูดยังไงฉันก็ไม่มีทางหวั่นไหว แต่ที่ฉันชวนดินกลับเพราะฉันไม่อยากเจอหน้าเขา เข้าใจไหมว่าคนมันเกลียดไปแล้ว แม้แต่หน้าเขาฉันก็ไม่อยากจะมอง "ไม่กลัว แล้วเธอจะรีบกลับทำไม ไง...ไม่คิดจะแนะนำฉันกับผู้ชายคนใหม่ของเธอหน่อยเหรอ เผื่อจะได้ทำความรู้จักกันเอาไว้" ก้องยืดตัวขึ้นจนเต็มความสูงพร้อมกับสาวเท้าเข้ามาหาฉันกับดินก่อนที่จะยื่นมือมาตรงหน้าดินหวังจะให้ดินยืนมือไปสัมผัสกับฝ่ามือแกร่งของเขา ผู้ชายคนใหม่ของฉันงั้นเหรอ... "ไม่จำเป็นหรอกครับ ผมไม่ค่อยสะดวกที่จะรู้จักกับของเก่าๆ" ดินหยุดพูดพร้อมกับมองไปที่ก้องด้วยสายตาครมกริบ ก่อนที่เขาจะพูดประโยคที่ทำให้ก้องแสดงอาการหัวร้อนออกมา "กลัวจะอดล่อหน้าไม่ไหว มือยิ่งไวอยู่ด้วย" "ไอ้เหี้

"อย่าดุนักสิ" เขาว่า "มันน่ารัก..." "เดี๋ยวอดใจไม่ไหว" "!!! " ฉันนิ่งไปทันทีที่ดินพูดออกมาแบบนั้น อะไรคืออดใจไม่ไหว? แถมสายตาของเขามันยังไม่ค่อยน่าไว้ใจซะด้วย บวกกับฉันเพิ่งรู้เขาว่าดื่มมา มันเลยค่อนข้างเกร็งนิดหน่อย "อย่ามาพูดจาทะลึ่งนะ! พูดอีกทีออกไปนั่งรอฝนหยุดข้างนอกเลย" ฉันอดที่จะถลึงตาใส่เขาไม่ได้ ส่วนฟีดแบ็คที่ได้กลับมานั้นคือรอยยิ้มที่แสนมีเสน่ห์ของดินนั่นแหละ เขาอ่อยฉัน เขายิ้มอ่อยฉัน! ฉันไม่ใช่สาวๆใสๆที่จะตกหลุมพรางเขาหรอกนะ! ไอ้สายตาแล้วก็รอยยิ้มแบบนั้นน่ะฉันเคยเจอมาเยอะแล้ว เขาควรเก็บไว้อ่อยผู้หญิงคนอื่นดีกว่า เพราะร้อยทั้งร้อยผู้ชายที่ทรงดีแบบดิน แค่ยิ้มก็คงจะตกสาวๆได้ไม่ยาก "ก็บอกว่าอย่าดุไง เลิกทำหน้าตาน่ารักสักที" เขาไม่พูดเปล่าแถมยังสาวเท้ายาวๆของตัวเองเดินมาหาฉันอีกต่างหาก ปัง!! กริ้ก!! ส่วนฉันก็รีบหมุนตัวเข้ามาเปิดห้อง ปิดประตูแล้วก็ไม่ลืมที่จะล็อกมันอย่างแน่นหนาด้วย ให้ตายเถอะ ฉันไม่ได้เจอเหตุการณ์อะไรแบบนี้มานานเท่าไหร่แล้วนะ... Me : ตกลงจะเปลี่ยนชุดมั้ย ฉันเลือกที่จะส่งไลน์ไปหาดินพลางเดินมาค้นชุดกีฬาที่เค

“มาหาถึงที่นี่ เป็นห่วงเค้าล่ะสิ” ฉันนิ่งทันทีเมื่อคนที่คาดว่าป่วยพูดออกมาหน้าตายก่อนที่เขาจะปิดเปลือกตาลงอย่างอ่อนล้า “...” “อ้าว นิ่ง” ฉันทำได้เพียงเผยอปากเมื่อดินพูดออกมาอีกหนึ่งประโยค กว่าจะรู้ตัวว่าถูกเจ้าของดวงตาครมกริบสีดำสนิทมองก็ยืนนิ่งไปหลายวินาที เขามองมาตั้งแต่เมื่อไหร่ เมื่อกี้ยังหลับตาอยู่เลยไม่ใช่? ฉันปรายตามองดินที่กำลังมองมาที่ฉันพร้อมกับขมวดคิ้วไปด้วย ไม่ดีเลยแบบนี้ ทำไมฉันต้องอยู่กับเขาสองต่อสองแบบนี้ทุกทีเลย “ลุกขึ้นกินโจ๊กก่อน ได้กินยา” ฉันบอกเขาพลางกวาดสายตามองไปรอบๆห้อง ฉันหยุดค้างสายตาไว้ตรงห้องครัวที่อยู่ทางขวามือ ไม่ต้องให้เจ้าของห้องอนุญาต ฉันรีบพาตัวเองมาค้นชามสำหรับใส่โจ๊กพร้อมกับแก้วน้ำ1ใบ บนหลังตู้เย็นมีเหยือกน้ำวางอยู่ ฉันเลยคว้ามันติดมือมาด้วย “คล่องแคล่ว” เจ้าของน้ำเสียงแหบพร่าเอ่ยขึ้นหลังจากที่ฉันวางภาชนะที่ถือวิสาสะไปหยิบมาลงบนโต๊ะ “เหมือนอยู่ด้วยกัน” นี่ขนาดไม่สบายนะ สกิลการหยอดของดินยังคงแอดวานซ์เหมือนเดิม ฉันว่าเขามากกว่านะที่คล่องแคล่ว คล่องแคล่วเรื่องการจีบหญิงเนี่ย ดูช่ำชอง ดูเป็นผู้ชายนักรักซะเหลือเกินพ่อคุณ “จะกินไม่ก

"ดินควรทำ หรือไม่ควร?" ใบหน้าคมคายโน้มลงมาเรื่อยๆจนปลายจมูกของเราสองคนเสียดสีกันเบาๆ ฉันเอนหลังหลบสัมผัสอ่อนไหวนั้นอย่างแนบเนียนจนตอนนี้แผ่นหลังสัมผัสเข้ากับหัวเตียงขนาดคิงไซส์ ฉันบอกแล้วว่าฉันมันไม่ใช่ผู้หญิงใสๆ ฉันเคยผ่านการมีแฟน ผ่านการลึกซึ้งกับคนๆนึงมาแล้ว เรื่องแบบนี้ ที่เขาถาม ทำไมฉันจะไม่รู้ล่ะ ฉันไม่ได้ใสจนถึงขนาดไม่เข้าใจเรื่องที่ดินถามหรอกนะ เขากำลังหนั่งเชิงฉันอยู่ "ไม่ควร" ฉันตอบดินออกไปแล้วจ้องเขากลับ ถ้าฉันยิ่งหลบสายตาของเขา เขาก็จะยิ่งจ้องฉันไม่เลิก ซึ่งฉันไม่อยากให้มันเป็นแบบนั้น "โอเค ไม่ควร" ดวงตาคมหลุบมองริมฝีปากฉันอย่างนึกเสียดายอีกครั้งก่อนที่จะถอยห่างออกไป ฉันลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่กลับต้องเบิกตาโพลงเมื่อดินนั้นโถมร่างลงมาในขณะที่ฉันยังไม่ทันได้ตั้งตัว ริมฝีปากที่อ่อนนุ่มของเขาสัมผัสกับริมฝีปากของฉันอย่างแผ่วเบา แต่กลับสัมผัสได้ถึงความเร่าร้อน เพื่อไม่ให้ร่างกายของเราสองคนบดเบียดกันไปมากกว่านี้ ฉันเลยยกฝ่ามือดันแผ่นอกที่กรุ่นร้อนเอาไว้ ทุบอกแกร่งหนึ่งทีริมฝีปากก็โดนบดเบียดหนักมากกว่าเดิม ครั้นทุบลงไปสองทีเขาก็เอื้อมฝ่ามือขึ้นมาบีบคางฉันเบา

"โอเค ฉันเข้าใจแล้ว" ก้องพึมพำออกมาแล้วเดินผ่านร่างฉันไปทันที เมื่อกี้นี้ฉันไม่ทันได้เห็นหรอกว่าเขาแสดงสีหน้าแบบไหน แต่ก็พอจะเดาได้อยู่แหละ คนอย่างเขาจะไปรู้สึกอะไรได้ คนที่มีผู้หญิงวนอยู่รอบตัวตลอดเวลาแบบเขาไม่มีทางหรอกที่อยากจะกลับมาหาฉันอย่างที่ปากพูด ที่เขาคิดจะกลับมาหาฉันเพราะเขาหวงก้างล่ะสิ เขาก็น่าจะรู้ตัวมั้ยว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์ เลิกกันไปตั้งเกือบปี จะกลับมาร้องขออะไร ฉันไม่มีอะไรให้เขาทั้งนั้นแหละ แม้แต่เยื่อใย...ฉันก็...ตัดมันไปหมดแล้ว "ไปนานเว่อร์ นึกว่าหายไปกับผู้ซะและ" ทันทีที่กลับมานั่งที่โต๊ะ แก้มก็เอ่ยแซวฉันทันที "ผู้ไหน?" ฉันถามแก้ม ส่วนเพื่อนรักของฉันน่ะเหรอ สนใจฉันที่ไหนล่ะ ตอนนี้เธอกำลังมองนักร้องบนเวทีด้วยสายตาหวานเยิ้มเลยล่ะ "หล่ออ่ะ หล่อมากจริงๆ" เพื่อนฉันนี่บ้าผู้ชายไม่เปลี่ยนจริงๆ เห็นคนหล่อไม่ได้เลย "น้อยๆหน่อยไอ้แก้ม คนนี้ฉันเจอก่อน ฉันจอง" ผิงว่า "ไม่ได้ ฉันเห็นเค้าตั้งแต่เดินออกจากห้องพักนักดนตรีแล้วป่ะ โอ้ย! แกมาเขกหัวฉันทำไม" แก้มตะโกนแข่งกับเสียงเพลงบนเวทีทันทีที่โดนผิงเขกมะเหงกเข้าให้ "ให้มันน้อยๆหน่อย" ผิงพูดพร้อม