All Chapters of MY EX | แฟนเก่า!!: Chapter 21 - Chapter 30

"อ้วกเหรอ? " ได้ยินแบบนั้นฉันก็โล่งอกไปที นึกว่าพวกเราสองคนไปถึงขั้นไหนต่อไหนกันแล้ว แต่ก็นะ...ถึงจะไม่ได้มีอะไรเกินเลย แต่ว่า... "เอ่อ...คือว่า" ฉันขยับปากพูดพร้อมกับดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างของตัวเองเอาไว้อย่างแนบแน่น ซึ่งพอดึงผ้าห่มออกนั้นฉันถึงได้รู้ว่าที่จริงแล้วดินไม่ได้นอนแก้ผ้าอยู่กับฉันทั้งคืน แต่บนร่างเขามีกางเกงแนวสปอร์ตที่ฉันจำได้ดีว่ามันเป็นตัวเดียวกับที่ฉันให้เขาเปลี่ยนในคืนที่ฝนตก เขาก็แค่เปลือยท่อนบนเท่านั้น บอกตามตรงว่าฉันไม่กล้ามองแผงอกที่มีแต่มัดกล้าม แล้วก็หน้าท้องที่มีแต่ซิกแพ็กนั่นหรอก สาบานเลยว่าฉันไม่กล้ามองจริงๆ แถมตอนนี้ยังรู้สึกร้อนวูบวาบที่ข้างแก้มยังไงไม่รู้บอกไม่ถูก... "ต่อไปห้ามเมาอีก" แต่กลับเป็นดินที่พูดแทรกฉันขึ้นมาซะก่อน ทำให้ฉันนั้นเงยหน้ามองเขาโดยอัติโนมัติ "หื้ม? " "ก็ถ้าเมาแล้วเป็นอย่างเมื่อคืนอีก คราวหน้าจะไม่จบแค่จูบ ต่อให้อ้วกใส่อีกก็จะไม่ยอมปล่อยแล้ว" ดินพูดพร้อมมองมาที่ฉันด้วยสายตากรุ้มกริ่ม ซึ่งน้ำเสียงที่เขาพูดออกมานั้นมันไม่มีตรงไหนที่แสดงว่าเขากำลังล้อเล่นอยู่เลย อึก... ฉันลอบกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ มันจะไม่จบแค่จูบอย่า

"โอเค เพลงเข้าใจค่ะ เข้าใจทุกอย่าง" เพลงมองมาที่ผมด้วยสายตาที่ตัดพ้อ ก่อนที่เธอจะสะบัดหน้าแล้วเดินออกจากห้องของผมไป ให้ตายเถอะ นี่มันเรื่องบ้าอะไรนักหนา พอเจอเหตุการณ์เเบบนี้เข้าไปผมยิ่งปวดหัวเข้าไปใหญ่ หลังจากที่เพลงออกไปผมก็เอาแต่จ้องกระปุกยาแก้ปวดที่หนึ่งหยิบติดมือมาด้วย ตอนที่เธอช่วยพาผมเข้ามาส่งถึงในห้องผมว่าผมเองก็แปลกใจพอแล้วนะ นี่เธอยังจะเดินไปหยิบวิตามินที่ผมต้องกินเป็นประจำทุกวันมาให้อีก เธอทำเหมือนเมื่อก่อนตอนที่เรายังอยู่ด้วยกันและใช่ ของทุกอย่างที่อยู่ในห้องของผม ผมชอบเก็บมันไว้ตรงที่ที่หนึ่งชอบเก็บ ไม่ว่าจะเป็นพวกยาต่างๆที่เธอชอบเอาไปเก็บไว้บนลิ้นชักบนสุดของโต๊ะข้างเตียง เสื้อผ้าของผมที่เธอชอบแขวนเป็นสัดเป็นส่วนดูเป็นระเบียบเรียบร้อย ทุกวันนี้...ผมก็ยังทำมันเหมือนกับตอนที่เธออยู่ สงสัยอยู่กันมานานจนผมซึมซับความเจ้าระเบียบของหนึ่งมาด้วยล่ะมั้ง แต่มันก็แค่เคยไง เคยคบ เคยรักกัน เคยอยู่ด้วยกัน เคยมีความทรงจำดีๆร่วมกัน ผ่านเรื่องทุกข์ใจ สุขใจมาด้วยกันก็เยอะ ทำไมตอนนั้นผมถึงคิดไม่ได้ก็ไม่เข้าใจตัวเอง จะมานึกเสียดายตอนนี้...ก็ไม่มีทางได้หนึ่งคืน ก็เห็นๆกันอยู่ว่าเธอ

"ดิน..." ฉันอุทานออกไปอย่างแผ่วเบาหลังจากที่เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าห้องแล้วพบว่าดินกำลังนั่งพิงอยู่ตรงหน้าประตู เขามาที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่? ทันทีที่ได้ยินเสียงฉัน เขาก็เงยหน้ามองพร้อมกับลุกขึ้นแล้วโผเข้าหาฉันทันที "มา...อื้อออ!!!" ฉันกำลังจะเอ่ยปากถาม แต่ริมฝีปากกรุ่นร้อนกลับทาบทับลงมาซะก่อน แถมเขายังเป็นฝ่ายดันให้แผ่นหลังฉันสัมผัสกับผนังปูนที่เย็นเฉียบอีกต่างหาก ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก อยู่ดีๆฉันก็ถูกจูบ แต่จูบของดินนั้น...ฉันรู้สึกเหมือนว่ากำลังโดนเขาโกรธอยู่ยังไงอย่างนั้นแหละ "อึก..." ฉันร้องท้วงออกไปหลังจากที่ดินไม่ยอมเว้นช่องว่างให้ฉันได้หยุดหายใจเลยแม้แต่น้อย "เป็น...อะ...ไร..." ฉันเอ่ยถามเขาออกไปด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก "เปิดห้องสิ" เขาไม่ตอบคำถามฉัน แต่กลับเอ่ยสั่งให้ฉันเปิดห้องแทน ก่อนที่เขาจะละสายตาจากฉันแล้วหันไปมองตรงโถงทางเดินที่มีร่างสูงของก้องยืนห่างออกไปประมาณ 5 เมตร "เปิดห้อง เดี๋ยวนี้!" เขาหันมาสั่งฉันอีกครั้งเพราะเห็นว่าฉันยังคงนิ่งอยู่ ดวงตาเขาจ้องมาที่ฉันอย่างหงุดหงิด ก่อนที่จะเป็นฝ่ายดึงกระเป๋าสะพายไปจากมือฉันแล้วเป็นฝ่ายค้นหาคีย์การ์ดมาเปิดด้วยตัว

"ดินจะทำให้แม่มองหนึ่งใหม่ให้ได้ เชื่อใจดินนะ" ดินพูดพร้อมดึงฉันเข้าไปกอดเอาไว้ราวกับว่ากลัวฉันจะหายไปไหน "ทำไมแม่ดินถึงไม่ชอบหนึ่ง" ฉันถามดินทั้งที่ยังอยู่ในอ้อมกอดของเขา ได้ยินเสียงเขาถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วงหนึ่งที ก่อนที่จะเป็นฝ่ายผละออก "ดินก็ไม่รู้หรอก ท่านอาจจะแอบเข้ามาในบริษัทแล้วเห็นเราจู๋จี๋กันก็ได้" เขาพูดติดตลกนะ แต่น้ำเสียงไม่เป็นอย่างนั้นเลย ถึงเขาจะยิ้มน้อยๆ แต่สายตาของเขาไม่ได้บ่งบอกเลยว่าเขากำลังยิ้มอยู่ ปกติผู้ชายคนนี้จะยิ้มแบบจริงใจ แต่ตอนนี้มันไม่ใช่ เหมือนเขากำลังกังวลอะไรบางอย่างอยู่ ซึ่งเรื่องนั้นน่าจะเป็นเรื่องของฉัน ฉันไม่รู้หรอกว่าฉันเผลอไปทำอะไรให้แม่ของดินไม่พอใจตอนไหนเข้า ท่านถึงได้ไม่ชอบฉันตั้งแต่ยังไม่เคยเจอกันแบบนี้ ทำเอาฉันรู้สึกหวาดๆหากวันไหนมีโอกาสได้เจอท่านจริงๆขึ้นมา ถ้าถึงวันนั้น ฉันคงทำตัวไม่ถูก "แล้ววันนี้...ต้องกลับบ้านรึเปล่า" ฉันถามเขา ช่วงนี้พวกเราไม่ค่อยมีเวลาอยู่ด้วยกันสักเท่าไหร่เลย ต่างกับช่วงแรกๆที่ยังอยู่ในสถานะอื่น ฉันว่าตอนนั้นเราสองคนทำงานด้วยกัน ไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยกว่าตอนนี้ซะอีก ไม่รู้สิ...ยิ่งพวกเราสอง

วันต่อมา "ไม่เจอกันนานเลยนะ" ทันทีที่ฉันก้าวเท้าเข้ามาในบ้าน เสียงทุ้มของใครบางคนก็ดังขึ้น พอกวาดสายตามองไปรอบๆบ้านก็พบว่าเขายืนพิงอยู่ตรงประตูครัว มือข้างหนึ่งถือเหล้านอกยี่ห้อดัง ส่วนอีกข้างก็ถือแก้วทรงสูงใบหนึ่งที่มีเหล้าอยู่ในนั้นครึ่งแก้ว ฉันไม่ได้อยากจะดูถูกเขานะ แต่ด้วยสถานภาพทางการเงินของทางบ้านฉัน บวกกับเขาคือคนที่ไม่มีงานทำ ทำไมถึงยังกล้าดื่มเหล้าที่ราคาแพงขนาดนั้นได้ หรือว่าเขายังทำตัวเหมือนเดิม "แม่อยู่ไหน" ฉันเอ่ยถามเขาออกไปเสียงห้วนจัด ฉันไม่จำเป็นต้องพูดจาดีกับเขา เพราะเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นในอดีตมันทำให้ฉันหวาดกลัวที่จะเข้าใกล้และพูดคุยกับคนคนนี้ "แม่ไปตลาดกับพ่อ ทำไม? กลัว?" เขาพูดพลางสาวเท้ายาวๆเข้ามาจนเกือบประชิดตัวฉัน ดีที่ฉันไหวตัวทันแล้วขยับถอยออกมาได้ทันควัน "ไม่ได้กลัว แค่ไม่อยากอยู่ใกล้" ฉันแสดงสีหน้าแล้วพูดออกไปอย่างไม่ค่อยพอใจ รู้สึกถึงความอันตรายที่กำลังจะคลืบคลานเข้ามาแต่ก็ทำเป็นนิ่งไว้ ไม่อยากให้เขารู้ว่าฉันกำลังกลัว อีกอย่างนี่ก็กลางวันแสกๆ แถมประตูหน้าบ้านก็เปิดโล่ง เขาคงไม่กล้าทำเรื่องอะไรแบบนั้นกับฉันอีก "แต่พี่อยากอยู่ใกล้หนึ่งนะ" เขาพูดพลา