جميع فصول : الفصل -الفصل 10

จวนหลังใหญ่ตบแต่งโคมไฟสีแดงงดงามโดยตลอดสามวันมานี้ เพราะเป็นวันที่แม่ทัพใหญ่ของใต้หล้า มีตำแหน่งเป็นต้าซื่อหม่าได้เพียงสามเดือน หลังจากเขาเสร็จศึกแคว้วเว่ย ต้าหวางนามว่าจิ้นเหอแคว้นหยางเป่ย ต้าหวางนามว่า 'จิ้นเหอ' เรียกตัวเขากลับเพื่อประทานสมรสให้เขากับบุตรสาวเจ้าเมืองเฟยลี่ ซึ่งเป็นสหายของเตี่ยของเขา ด้วยมีการหมั่นหมายตั้งแต่เขายังยังไม่ได้เกิด ข้าจึงจำต้องแต่งงานกับนางผู้นี้ (ต้าซื่อหม่า แปลว่า เสนาบดี)เขาก้าวเดินไปในห้องกว้างทอดสายตามองหญิงสาวผู้หนึ่งมีพัดนกยูงปิดใบหน้างดงามที่ซ้อนหลังพัดนกยูงเล่มนี้ บนหัวของนางประดับด้วยเครื่องหัวมากชิ้นทำมาจากทองคำ พลอย หยกขาว อีกทั้งนางยังสวมชุดสีแดงชาดปักด้วยไหมทองคำลายดอกเหมย ล้วนเป็นของพระราชทานจากหวางโฮ่วเฉินเสี้ยว เพราะนางมีศักดิ์เป็นหลานของหวางโฮ่ว และเป็นหลานที่ใกล้ชิดที่สุด อีกทั้งเตี่ยของนางและเตี่ยของเขาก็มีการหมั่นหมายตั้งแต่พวกเขาทั้งสองคนยังไม่เกิด เนื่องด้วยพวกเขาเป็นสหายร่วมสาบานและร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่มาหลายสิบปีเหวินเจิ้นนั่งข้างๆ นาง นางรู้สึกตื่นกลัวภายในใจ ตั้งแต่หกธรรมเนียมที่เหนียงชินของเขาปฏิบัติกับสกุลเฉินโดยไม่ขาดตกบ

เม่ยเหนียง หว่านเอ๋อร์และสาวใช้อีกสองคนก้าวเดินมายังเรือนเหมยฮวา หว่านเอ๋อร์และสาวใช้ถาดที่ถ้วยน้ำชาดอกท้อร้อนๆ ที่ปิดฝาไว้ และขนมดอกพุดตานสีม่วงขาวที่นางได้ทำไว้ก่อนรุ่งสาง นางเห็นว่าเฉินเหลียงเตี่ยของนางและม่านเหยาแม่ของนางนั่งอยู่ด้วย ทำให้นางเผยรอยยิ้มที่เห็นพวกเขาอยู่กันพร้อมหน้าเช่นนี้ “ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะตื่นเช้าเช่นนี้” เยว่เหิงเหนียงชินของเหวินเจิ้นเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม เม่ยเหนียงนั่งลงคุกเข่าต่อหน้าของเยว่เหิง ส่งถ้วยน้ำชาให้เยว่เหิง เยว่เหิงจึงรับเอาไว้ และค่อยๆ ดื่มช้าๆ เม่ยเหนียงส่งถ้วยน้ำชาให้เตี่ยและเหนียงชินของนางตามลำดับ “ข้าเห็นว่าเหมิงฟูเหรินและเตี่ยและเหนียงชินตื่นแล้ว ข้าจึงนำชามาคารวะเจ้าค่ะ” เม่ยเหนียงเอ่ยบอกเยว่เหิงด้วยรอยยิ้ม เยว่เหิงเผยรอยยิ้มให้เม่ยเหนียงหลังจากที่กินขนมดอกพุดตานไปหนึ่งคำ “ขนมดอกพุดตาน เจ้าทำได้ออกมาอร่อยยิ่งนัก ข้าไม่ได้กินขนมดอกพุดตานที่อร่อยเช่นนี้มานานมากแล้ว” เยว่เหิงเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงชื่นชมทำให้เตี่ยและเหนียงชินของนางเผยรอยยิ้ม “ถ้าเหมิงฟูเหรินชอบ ข้าจะทำมาให้ท่านทานบ่อยๆ” เม่ยเหนียงเอ่ยบอกเช่นนี้ “ต่อไปนี้ เจ้าก็เรียกข้าว่าเหนี

ทันใดนั้นหญิงสาวใบหน้างดงามสวมใส่ชุดสีชมพูสดใส พร้อมด้วยข้าหลวงสี่คนที่ก้าวเดินมา ทำให้ผู้คนร่วงรู้ว่าหญิงผู้นี้คือกงจู่ ฉู่เจี้ยนและตงฟางถวายบังคมโดยทันที“เหวินเจิ้น” หญิงสาวผู้นี้เอ่ยบอกด้วยรอยยิ้มที่อ่อนหวานยิ่งนัก“จิ้นเล่อกงจู่” เหวินเจิ้นเอ่ยบอกน้ำเสียงเรียบ คำพูดของเขาเหมือนตัดเยื่อใย นางมีสีหน้าที่ดูถอดสีอย่างเห็นได้ชัด แต่ทว่าอยากจะพูดคุยกับเขาจึงเปลี่ยนเรื่อง (กงจู่ แปลว่า องค์หญิง)“ได้ข่าวว่าท่านแต่งฟูเหรินเข้าจวนสกุลเหวิน” จิ้นเล่อเอ่ยถามเช่นนี้“ใช่ ส่วนข้าก็ยินดีกับกงจู่ด้วยที่ท่านกำลังหมั่นหมายกับบุตรเจ้าเมืองฉางซี” เขาเอ่ยบอกเช่นนี้ “เหวินเจิ้น” นางเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“ข้าคงต้องขอตัวก่อน ป่านนี้เหนียงเหนียงคงรอข้าทานข้าวแล้ว” เขาเอ่ยบอก ก้าวเดินจากไปจากตรงนี้พร้อมกับองครักษ์ ขณะที่จิ้นเล่อกำลังจะเอื้อนเอ่ยพูดคุยกับเขาอีกครั้ง แต่เขากลับไม่สายตามองนางแม้แต่น้อยจิ้นเล่อแอบหลงรักเหวินเจิ้นมาเนิ่นนาน นางเห็นเหวินเจิ้นตั้งแต่ยังเล็ก เพราะเตี่ยของเขาเป็นสหายกับต้าหวางสำนักเดียวกันร่วมกันสร้างแคว้น อีกทั้งเตี่ยของเขาพาเหวินเจิ้นมาในวังหลวงในงานพิธีต่างๆ ทำให้นางได้

นางเชิดใบหน้าขึ้นครางกระเส่าอยู่เช่นนั้น แต่เป็นเสียงกระเส่าที่ดังไพเราะราวกับเพลงบรรเลงฉิน ขณะที่เขาจับดุ้นสีกลีบร่องจนน้ำกามขาวขุ่นของนางหลั่งไหลออกมา ทำให้ดุ้นของเขาเปียกชื้น เขารู้อีกว่านางพร้อมแล้วที่เขาจะสอดใส่“อื้ม...อื้ม...อา...” นางร้องครางกระเส่าพร้อมกับเขา ขณะที่เขาสอดดุ้นใส่เข้ามาในกลีบร่องของนาง เขากลับรู้สึกเสียวกับครั้งแรกที่เขาสอดใส่เมื่อวาน เพราะนางบีบรัดดุ้นของเขาทั้งที่ยังเข้าไม่หมด“เหนียงเหนียง อย่าขมิบแรงสิ ข้ายังเข้าไม่หมดเลย อืม...โอ้ว...” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงกระเส่า กลีบร่องของนางคลายดุ้นของเขาออก เขาสอดเข้าไปทั้งหมดทำให้นางสะดุ้งด้วยความเจ็บปนเสียวเหมือนมีเข็มมาทิ่มแทง เพราะยังรู้สึกเจ็บที่กลีบร่องอยู่ แต่นางก็ไม่อยากขัดความสุขของเขา นางจึงปล่อยให้เขาสอดใส่เข้ามาในกลีบร่องเช่นนี้“เหนียงเหนียง...โอ้ว...โอ้ว...อา...” เขารู้สึกได้ถึงความแน่นในกลีบร่องยิ่งนัก ทั้งที่ครั้งนี้เป็นครั้งที่สองของนางแล้วนางยังคงแน่นเช่นนี้จนเขาอึดอัด แต่ยังคงสอดใส่อยู่ จนนางใช้เล็บจิกที่แผ่นหลังของเขาให้บรรเทาความหวาดเสียวอย่างลืมตัว แต่เขาไม่รู้สึกเจ็บแต่อย่างใด แต่ถ้าเป็นหญิง

เหวินเจิ้นอยู่ในวังจนค่ำมืดตลอดสามสี่วันมานี้ เพราะมีการหารือเรื่องการศึกกับแคว้นลี่ที่อยู่ทางตอนใต้ของแคว้นหยางเป่ย ตรงชายแดนระหว่างสองแคว้นมีการรบกันอยู่เนืองๆ ความจริงแล้วเหวินเจิ้นได้ตัดหัวขุนศึกของแคว้นลี่ไปสองคน เมื่อสามปีก่อน แต่พอสามปีให้หลังเริ่มหนักข้อขึ้น ส่งทหารมาโจมตีชายแดนแคว้นหยางเป่ยอยู่เนืองๆ ต้าหวางอยากเผด็จศึกให้ได้เร็ววัน เจิ้นเหวินขออาสาไปรบด้วยตัวเอง ต้าหวางเองก็คัดค้านโดยทันที เพราะเหวินเจิ้นแต่งงานยังไม่กี่วันแต่เมื่อเช้าในท้องพระโรงจิ้นซื่ออาสาทำศึก ไปพร้อมกับหลี่หมิง จิ้นเค่อไม่ปฏิเสธ และให้เคลื่อนทัพได้ทันที โดยที่เขาไม่ได้เอ่ยปากแม้แต่คำเดียว แต่เขาก็ดีใจที่ไท่จื่อได้เห็นสนามรบสักครั้ง เพราะต่อไปในภาคหน้าจิ้นซื้อต้องเป็นต้าหวาง การบริหารบ้านเมืองและกลยุทธ์ในการรบต้องรู้ทั้งหมด“อาเจิ้น ท่านกลับมาแล้วหรือ” เฉินเม่ยเหนียงเอ่ยถามเขาด้วยรอยยิ้ม เห็นว่าเขาก้าวเดินเข้ามาในห้องนอน สีหน้าของเขาราวกับคิดหนัก “เจ้ายังไม่นอนอีกหรือ” เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“ข้ายังไม่ง่วง ท่านอยากอาบน้ำร้อนหรือไม่ ข้าจะได้ให้สาวใช้เตรียมให้ท่าน” นางเอ่ยถามเช่นนี้“เช่นนั้นก็ดี”