บทที่ 3 มัดใจแม่ผัว

เม่ยเหนียง หว่านเอ๋อร์และสาวใช้อีกสองคนก้าวเดินมายังเรือนเหมยฮวา หว่านเอ๋อร์และสาวใช้ถาดที่ถ้วยน้ำชาดอกท้อร้อนๆ ที่ปิดฝาไว้ และขนมดอกพุดตานสีม่วงขาวที่นางได้ทำไว้ก่อนรุ่งสาง นางเห็นว่าเฉินเหลียงเตี่ยของนางและม่านเหยาแม่ของนางนั่งอยู่ด้วย ทำให้นางเผยรอยยิ้มที่เห็นพวกเขาอยู่กันพร้อมหน้าเช่นนี้

“ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะตื่นเช้าเช่นนี้” เยว่เหิงเหนียงชินของเหวินเจิ้นเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม เม่ยเหนียงนั่งลงคุกเข่าต่อหน้าของเยว่เหิง ส่งถ้วยน้ำชาให้เยว่เหิง เยว่เหิงจึงรับเอาไว้ และค่อยๆ ดื่มช้าๆ เม่ยเหนียงส่งถ้วยน้ำชาให้เตี่ยและเหนียงชินของนางตามลำดับ

“ข้าเห็นว่าเหมิงฟูเหรินและเตี่ยและเหนียงชินตื่นแล้ว ข้าจึงนำชามาคารวะเจ้าค่ะ” เม่ยเหนียงเอ่ยบอกเยว่เหิงด้วยรอยยิ้ม เยว่เหิงเผยรอยยิ้มให้เม่ยเหนียงหลังจากที่กินขนมดอกพุดตานไปหนึ่งคำ

“ขนมดอกพุดตาน เจ้าทำได้ออกมาอร่อยยิ่งนัก ข้าไม่ได้กินขนมดอกพุดตานที่อร่อยเช่นนี้มานานมากแล้ว” เยว่เหิงเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงชื่นชมทำให้เตี่ยและเหนียงชินของนางเผยรอยยิ้ม

“ถ้าเหมิงฟูเหรินชอบ ข้าจะทำมาให้ท่านทานบ่อยๆ” เม่ยเหนียงเอ่ยบอกเช่นนี้

“ต่อไปนี้ เจ้าก็เรียกข้าว่าเหนียงชินเช่นเดียวกับเจิ้นเอ๋อร์เถิด” เยว่เหิงเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม มองเม่นเหนียวด้วยความเอ็นดูราวกับว่านางคือลูกสาวคนหนึ่ง

“เจ้าค่ะ เหนียงชิน”

เหวินเจิ้นใช้มือหนาคลำตั่งเตียงที่หญิงสาวนอนเคียงข้างเมื่อคืนวาน แต่กลับว่าเปล่าเขาจึงลืมตาขึ้นโดยทันที มองไปยังฝั่งที่นางนอนหลับข้างกาย ไม่มีนางอยู่ จึงมองรอบห้องไม่มีใครอยู่เช่นกัน เขาจึงลุกขึ้นจากเตียงนำเสื้อผ้าที่อยู่ข้างเตียงมาสวมใส่ และก้าวเดินออกมาจากห้องนอน เห็นว่ามีตงฟาง และฉู่เจี้ยน ทหารคนสนิทของเขา

“อรุณสวัสดิ์นายท่าน” ฉู่เจี้ยนเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม เมื่อเห็นว่าเหวินเจิ้นสวมใส่ชุดผาวอยู่

“พวกเจ้าเห็นเม่ยเหนียงหรือไม่” เหวินเจิ้นเอ่ยถาม ขณะที่มองโดยรอบบ้านไม่พบนาง

“ก่อนที่นายท่านจะเดินออกมาก่อนครึ่งยาม นายหญิงไปคารวะเยว่ฟูเหริน ก่อนที่นายท่านจะเดินออกมาไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม เห็นว่านายหญิงพึ่งออกไปจากจวน กับหว่านเอ๋อร์สาวใช้ของนายหญิง” ตงฟางเอ่ยบอกละเอียดยิบ

“นางไปไหน ไปกับหว่านเอ๋อร์เพียงสองคนหรือ” เหวินเจิ้นเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“นายหญิงขออนุญาตเยว่ฟูเหริน เยว่ฟูเหรินก็ให้นางไปกับหว่านเอ๋อร์เพียงสองคน” ฉู่เจี้ยนเอ่ยบอกด้วยความสงสัย เพราะดูสีหน้าของเหวินเจิ้นที่ดูมีกังวล

“ทำไมพวกเจ้าไม่ตามนางไป” เหวินเจิ้นเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงดุดัน

“นายน้อยข้าถามนายหญิงแล้ว ว่าให้พวกข้าตามไปไหม นายหญิงบอกว่า ไม่ต้อง พวกข้าเลยไม่ได้ตามไป” ตงฟางเอ่ยบอกด้วยความงวยงง