บทที่ 5 แอบหลงรัก

ทันใดนั้นหญิงสาวใบหน้างดงามสวมใส่ชุดสีชมพูสดใส พร้อมด้วยข้าหลวงสี่คนที่ก้าวเดินมา ทำให้ผู้คนร่วงรู้ว่าหญิงผู้นี้คือกงจู่ ฉู่เจี้ยนและตงฟางถวายบังคมโดยทันที

“เหวินเจิ้น” หญิงสาวผู้นี้เอ่ยบอกด้วยรอยยิ้มที่อ่อนหวานยิ่งนัก

“จิ้นเล่อกงจู่” เหวินเจิ้นเอ่ยบอกน้ำเสียงเรียบ คำพูดของเขาเหมือนตัดเยื่อใย นางมีสีหน้าที่ดูถอดสีอย่างเห็นได้ชัด แต่ทว่าอยากจะพูดคุยกับเขาจึงเปลี่ยนเรื่อง (กงจู่ แปลว่า องค์หญิง)

“ได้ข่าวว่าท่านแต่งฟูเหรินเข้าจวนสกุลเหวิน” จิ้นเล่อเอ่ยถามเช่นนี้

“ใช่ ส่วนข้าก็ยินดีกับกงจู่ด้วยที่ท่านกำลังหมั่นหมายกับบุตรเจ้าเมืองฉางซี” เขาเอ่ยบอกเช่นนี้

“เหวินเจิ้น” นางเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“ข้าคงต้องขอตัวก่อน ป่านนี้เหนียงเหนียงคงรอข้าทานข้าวแล้ว” เขาเอ่ยบอก ก้าวเดินจากไปจากตรงนี้พร้อมกับองครักษ์ ขณะที่จิ้นเล่อกำลังจะเอื้อนเอ่ยพูดคุยกับเขาอีกครั้ง แต่เขากลับไม่สายตามองนางแม้แต่น้อย

จิ้นเล่อแอบหลงรักเหวินเจิ้นมาเนิ่นนาน นางเห็นเหวินเจิ้นตั้งแต่ยังเล็ก เพราะเตี่ยของเขาเป็นสหายกับต้าหวางสำนักเดียวกันร่วมกันสร้างแคว้น อีกทั้งเตี่ยของเขาพาเหวินเจิ้นมาในวังหลวงในงานพิธีต่างๆ ทำให้นางได้เจอเหวินเจิ้นตั้งแต่ยังเล็ก นางเห็นเขาที่โดดเด่นกว่าใคร อาจเป็นเพราะเหวินเจิ้นเป็นบุรุษรูปงามตั้งแต่เยาว์วัย

เหวินเจิ้นชอบอยู่กับตำราการสงคราม และชอบกระบี่เป็นที่สุด เขายังได้ติดตามเตี่ยของเขาตั้งแต่อายุได้แปดขวบ ไปทำศึกหัวเมือง จนเป็นนักรบที่เก่งกล้าผู้คนยอมรับ ด้วยพิชิตชนเผ่า และเมืองน้อยใหญ่ รวมไปถึงแคว้นต่างๆ ต้องยอมสยบให้แก่เขา ทำให้นางหลงใหลในตัวเขาอยากครอบครอง ไม่ใช่นางอยากครอบครองเขาเท่านั้น หญิงสาวในเมืองหลวงก็อยากได้เขามาครอบครองเช่นกัน

แต่เมื่อเดือนก่อนมีการประกาศว่า ต้าหวางประทานสมรสให้กับเหวินเจิ้นกับบุตรสาวเจ้าเมืองเฟยลี่ นามว่าเฉินเม่ยเหนียง นางแทบใจสลายกลายเป็นผงธุลี กินไม่ได้นอนไม่หลับไปหลายราตรีเลยทีเดียว

สาวใช้สองคนช่วยเปลื้องชุดสีชมพูของเม่ยเหนียงนั่งในสระน้ำร้อนเป็นไอควันสีขาวคล้ายกลับหมอกสู้กับอากาศที่หนาเย็นจัดจนหิมะตกโปรยปราย สระน้ำของเรือนฮุ้ยเจินทำจากไม้ทรงสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่สามารถลงไปได้ถึงสามหรือสี่คน ที่จริงแล้วจวนหลังนี้เป็นจวนใหม่ที่ต้าหวางพระราชทานให้จึงดูใหญ่โตเหมือนตำหนักหลังหนึ่งในพระราชวังหลวง ทำให้ที่นี่ดูใหญ่โตยิ่งนัก ต่างจากบ้านของเหล่าขุนนาง เพราะเหวินเจิ้นเป็นที่ไว้ใจของต้าหวาง และต้าหวางเองก็รักเหวินเจิ้นเหมือนกับหวางเย่คนอื่นๆ (หวางเยว่ แปลว่า องค์ชาย)