جميع فصول : الفصل -الفصل 20

วันรุ่งขึ้นอากาศดีเหมาะกับการล่าสัตว์ เขาจึงพานางออกล่าสัตว์ในช่วงเช้า เขาได้เสือและกวางอย่างละหนึ่งตัว ส่วนนางได้กวางและกระต่ายอีกสองตัว เขาชื่นชมนางที่สามารถล่าสัตว์ได้ถึงสามตัว ทำให้นางนึกถึงสมัยก่อนที่ไปล่าสัตว์กับเฉินอวี้เกอเกอคนเดียวของนาง เขาพานางออกไปล่าสัตว์เป็นประจำและซื้อของเล่นของอร่อยมาฝากนางทุกครั้ง ตอนนี้ไปอยู่ประจำที่ชายแดน นานๆ ครั้งถึงจะได้พบเจอกัน “เจ้าคิดสิ่งในอยู่” เหวินเจิ้นเอ่ยถามนางที่ขี่ม้าข้างกัน เขามองนางที่เงียบไปนานโดยไม่พูดสิ่งใด“ข้าคิดถึงเฉินตงเกอเกอของข้า ตอนนี้เขาไปอยู่ชายแดนได้ห้าปีแล้ว นานๆ ครั้งเขาจะกลับบ้าน ไม่รู้ว่าเขาเป็นเช่นไรบ้าง” เม่ยเหนียงเอ่ยบอกเช่นนี้“เฉินตง เขาเป็นขุนนางตงฉิน เป็นที่โปรดปรานของต้าหวาง เขาชอบช่วยเหลือผู้คน เห็นว่าเขามีทักษะทางการแพทย์ด้วยไม่ใช่หรือ” เขาเอ่ยถาม“ใช่เขาเรียกรู้เรื่องยาได้เป็นอย่างดี เพราะเหนียงชินมีโรคปวดหัว เขาจึงอยากรักษานางให้หายขาด แต่ก็ไม่มียาแขนงใดที่รักษาได้หายขาดสักที นอกจากบรรเทาอาการไป” นางเอ่ยบอกด้วยความกังวลใจ และถอนหายใจออกมา“เหนียงเหนียง ข้าเชื่อว่านางต้องหาย ข้าให้หมอหลวงจางไปดูนางแล้ว หมอห

“อา...อา...อา...อืม...” นางร้องครางกระเส่าด้วยความเสียวเหมือนเขาเอาดุ้นสอดใส่ ถึงจะไม่เหมือนสักทีเดียว แต่นางก็สุขสมเช่นกัน“โอ้ว...อืม...” มือเรียวของนางกดหัวของเขาไว้ เขาสอดลิ้นเข้าไปในกลีบร่องราวกับหาสิ่งใดในนั้น แต่ปรากฏว่าน้ำกามขาวขุ่นของนางไหลทะลักออกมาให้เขาได้ดื่มกิน ทำให้เขารู้ว่านางเสร็จไปหนึ่งน้ำแล้ว เขาเงยใบหน้าขึ้นจูบที่ริมฝีปากบางที่หอบกระเส่า สอดนิ้วกลางและนิ้วนางสอดเข้าไปในกลีบร่องถี่ๆ นางร้องครางไม่เป็นศัพท์ อีกทั้งนางยกตัวขึ้นลอยเด่นเหนือตั่งเตียง “อร๊าย...อร๊าย...อ๊ะ...อ๊ะ...อร๊าย...” น้ำพวยพุ่งออกมาจากกลีบร่องทันทีเมื่อนิ้วกลางและนิ้วนางออกจากกลับร่อง เขาใช้มือเนาขยี้กลีบร่องให้น้ำพวยพุ่งออกมาให้สุด เขาจึงลุกขึ้นยืนถอดกางเกงออก นางทอดสายตามองดุ้นที่ยาวและใหญ่โตที่ทำให้นางเสียวและเจ็บปวดทุกครั้งที่เข้ามาในกลีบร่อง แต่มันก็ทำให้นางสุขหฤหรรษ์ทุกครั้ง “อ๊ะ...อ๊ะ...อ๊ะ...อ๊ะ...อร๊าย...” นางร้องครางกระเส่าช่างหวานบาดหูเขายิ่งนักมันยิ่งกระตุ้นอารมณ์เขาเป็นอย่างยิ่ง เขาใช้มือหนาคลึงกลีบร่องเบาๆ ที่มีน้ำกามขาวขุ่นไหลออกมาด้วย“อา...เหนียงเหนียง...” เขาร้องครางกระเส่า

เหวินเจิ้นก้าวเดินเข้ามาในห้องนอน เห็นว่าเม่ยเหนียงสวมใส่ชุดผาวสีขาวเช่นทุกวัน นางนั่งอยู่บนตั่งเพียงลำพัง แต่ทว่าในห้องกว้างกลับมีเพียงแสงน้อยนิด นางหันไปมองเหวินเจิ้นด้วยรอยยิ้ม และลุกขึ้นยืนก้าวเดินมาหาเขา เขาเผยรอยยิ้มให้นางเช่นกัน“เหนียงเหนียง วันนี้ต้าหวางและหวางโฮ่วชื่นชมในความสามารถในการร่ายรำหงส์ร่อนรำแพน ข้าเองก็เคยเห็นเจ้าร่ายรำเป็นครั้งแรกทำให้ข้ารู้สึกประทับใจมาก พรุ่งนี้ข้าเลยขอลาประชุมเช้าเพื่อจะพาเจ้าไปท่องเที่ยว เราสองคนไม่ได้ไปท่องเที่ยวนานมากแล้ว” เขาเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม นางกลับหันกลับเดินไปสามก้าว เพราะนางกั้นน้ำตากลัวว่าจะไหลออกมา นางคิดว่าเหวินเจิ้นคงไม่รู้เรื่องตอนกลางวัน เพราะนางสั่งกำชับกับหว่านเอ๋อร์ว่านางจะบอกด้วยตัวเอง แต่พอเห็นใบหน้าของเขาที่ยิ้มแย้มมีความสุข นางกลับกลืนน้ำลายไม่เอื้อนเอ่ยบอกมา“เหล่าขุนนางในวังต่างอิจฉาข้าที่มีฟูเหรินที่งดงามมากความสามารถ เช่นเจ้า เจ้าไม่เพียงร่ายรำงดงาม เจ้าเองก็เป็นฟูเหรินที่เพียบพร้อมไปทุกสิ่งอย่าง ข้ารู้สึกโชคดีที่ได้เจ้าเป็นฟูเหริน” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงปีติยินดีที่เหล่าขุนนางและต้าหวางชมนาง แต่นางกลับรู้สึกเจ็บปวดที

หลังจากวันที่เกิดเรื่องเม่ยเหนียงตกน้ำและจิ้นเล่อโต้เถียงกับเจียวเหมยจนเป็นลม จิ้นเค่อปลดจิ้นเล่อเป็นสามัญชน ข้าวของที่นางได้รับในตำหนักให้คืนสู่ท้องพระคลังรวมไปถึงเครื่องประดับหลายชิ้นที่เลอค่าให้กลับคืนให้หมด จิ้นเค่อยังมีความกรุณาต่อนางอยู่บ้างให้มีสาวใช้สองคนคอยรับใช้ และไม่ให้ก้าวออกจากตำหนักจนกว่าจะสำนึกผิดที่กระทำ ถึงตอนนั้นจิ้นเค่อจะประทานอภัยโทษให้เองสองเดือนต่อมาเหวินเจิ้นขออาสาทำศึกกับแคว้นลี่ โดยมีจิ้นซื่อไท่จื่อติดตามไปทำศึกด้วย แต่เหวินเจิ้นไม่รู้ว่านางกำลังตั้งครรภ์ เพราะว่านางกลัวว่าเขาจะเป็นกังวล แต่เหวินเจิ้นมารู้อีกทีก็นี้แคว้นลี่สำเร็จแล้ว ทำให้เหวินเจิ้นดีใจเป็นที่สุด แต่เขารู้สึกเสียดายที่ไม่ได้อยู่เคียงข้างนางในเพลายากลำบาก จนนางคลอดแล้วได้สามวัน เขาจึงจะมาถึงเมืองหลวง เขาไม่ได้ไปรายงานศึกกับจิ้นเค่อ แต่ให้จิ้นซื่อรายงานเอง เพราะเขารีบกลับไปหาเม่ยเหนียงและลูกของเขา จิ้นเค่อก็ไม่ได้ว่าสิ่งใดเพราะรู้ว่าเหวินเจิ้นได้ลูกคนแรกกล่าวถึงการโจมตีแคว้นลี่ เหวินเจิ้นทะลวงกองทัพบุกเข้าเมืองหลวงแคว้นลี่ พร้อมกับจิ้นซื่อ จิ้นซื่อสามารถตัดหัวต้าหวางแคว้นลี่ได้สำเร็จ ตามแผนขอ

เฉินเม่ยเหนียงตื่นขึ้นมาในยามเย็น นางเผลอหลังไปตอนไหนไม่ทราบ มารู้ตัวอีกทีก็ใกล้ยามเซินแล้ว นางจึงลุกขึ้นจากตั่งเตียงเพื่อไปเตรียมอาหารเย็น เมื่อนางนั่งลงแล้ว นางกลับได้ยินเสียงของผาวเซียวดังเข้ามาในห้องนอนของนางและเหวินเจิ้น นางไม่ได้ยินเสียงผาวเซียวเช่นนี้นานแล้ว อีกทั้งเป็นเพลงพื้นบ้านของเมืองเฟยลี่ นางนำผ้าคลุมที่แขวนอยู่มาสวมใส่แล้วก้าวเดินออกไปนอกห้องโถง แล้วก้าวเดินไปตามเสียงผายเซียว ขณะที่นางก้าวเดินผ่านเหล่าองครักษ์พวกเขาก็คารวะนางเช่นทุกครั้ง (ยามเซิน คือ เวลา 15.00-16.59 น.) นางก้าวเดินมายังต้นท้อริมทะเลสาบจำลองในสวนข้างจวน แล้วมองขึ้นไปบนต้นท้อเห็นเหวินเจิ้นนอนทอดกายเป่าผายเซียวอยู่ ทำให้นางนึกสงสัยว่าทำไมเขาถึงขึ้นไปได้ทั้งที่ต้นท้อก็ไม่ได้เตี้ยแต่อย่างใด เขาเผ่าผายเซียวจนจบเพลง แล้วหันลงมามองเม่ยเหนียงที่อยู่ด้านล่างต้นท้อมองเขาขึ้นมา เขาจึงกระโดดลงมาจากต้นท้อ มายืนเผชิญหน้ากับนาง “ท่านขึ้นไปได้อย่างไร” นางเอ่ยถามด้วยความสงสัย “ข้าเองก็มีอาจารย์เคยสอนวิชาตัวเบา ไว้ใช้ในสนามรบเพลาข้าศึกบุกเข้ามาประชันชิดจะได้หลบทัน” เขาเอ่ยบอกนางด้วยรอยยิ้ม “เมื่อครู่ท่านเป่าเพล