ลำนำรักเคียงใจ [NC30+]

ลำนำรักเคียงใจ [NC30+]

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-04-23
Oleh:  ณ ธาราOngoing
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
20Bab
3Dibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

เฉินเม่ยเหนียง นางเป็นบุตรสาวคนเดียวเจ้าเมืองเฟยลี่ เมืองหน้าด่านสำคัญก่อนเข้าสู่เมืองหลวงทางทิศเหนือ นางเป็นหญิงสาวงดงามราวหยาดน้ำค้างสะอาด และบริสุทธิ์ นางจึงเป็นที่หมายปองของเหล่าบุรุษ นางกลับเลี่ยงที่จะดูตัวทุกครั้ง แต่นางต้องมาแต่งงานกับบุรุษผู้ทรงอำนาจในกองทัพ และราชสำนักของแคว้นซู่

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทที่ 1 คืนเข้าหอ

In a grand, elegantly furnished office, a tall man in his late fifties paced slowly, his expression pensive. His subtle jawline and salt-and-pepper hair, paired with a fair complexion, gave him an air of dignified authority. A sharp knock at the door made him pause, glancing up as a younger man in his late thirties entered.

“Good afternoon, sir. Viren’s flight will be landing in an hour. I’ve sent the car to pick him up,” the assistant reported before respectfully excusing himself.

This was Mr Rai Bahadur Singh, president of one of India’s largest enterprises, a company with ventures spanning nearly every industry. His only son, Viren, had gone to New York for his higher studies and had rarely returned, often staying abroad even during family occasions. Today, he was coming back only because his father had insisted.

Another knock sounded. “Come in,” Rai Bahadur said.

A young woman in her mid-twenties entered, dressed in smart, professional attire. Her chestnut hair was tied into a neat bun, accentuating her fair complexion and large, intelligent eyes. This was Priya, Rai Bahadur’s capable assistant.

“Good afternoon, sir,” she greeted him. “I came to check if you’d like me to arrange your lunch.”

Rai Bahadur smiled slightly. “Thank you, Priya. I’ll have lunch with Viren today. Reschedule my afternoon appointments for tomorrow and ask Raghav to prepare my car. I’ll be heading home soon.”

“Understood, sir. I’ll see to it right away.” She jotted down the instructions. “May I take my leave?”

“Yes, you may.”

With a nod, Priya left the room, her presence adding a touch of calm efficiency to the office.

A short while later, Priya returned to inform Rai Bahadur that his car was ready. As he made his way home, his mind wandered to thoughts of his son. Would Viren ever embrace his place in the family business or settle down?

The car glided through the gates of a sprawling mansion surrounded by lush gardens and a grand fountain at the centre of a well-kept drive. The mansion’s intricately carved gates, reminiscent of a palace, opened to reveal a scene of quiet opulence.

Upon entering, Rai Bahadur was greeted by his butler. “Good afternoon, sir. Viren has arrived and is freshening up.”

Rai Bahadur nodded. “Thank you. I’ll do the same and join him for lunch.”

Half an hour later, father and son met in the dining room. Viren respectfully touched his father’s feet, and after brief pleasantries, they sat down to a meal carefully prepared with Viren’s favourite dishes—dal makhani, paneer butter masala, steamed rice, and butter roti. They ate mostly in silence, each man’s thoughts his own. Afterwards, Viren excused himself, citing jet lag and the toll of the time difference.

Late in the evening, Viren awoke, feeling disoriented. Remembering he was home, he straightened up, recalling that his father might be expecting him downstairs. As he entered the living room, he found Rai Bahadur waiting, a warm expression softening his typically stern features.

“Good evening, son. Did you rest well? Tea or something stronger?”

“Just tea, please. Stephen, could you ask Maria Aunty to make me some ginger tea?” Viren asked the butler, who nodded and left to relay the order.

“How’s work in New York?” Rai Bahadur asked, studying his son’s face closely.

“It’s good, Dad. I’ve started making a few investments on Wall Street, nothing major—just enough to test the waters,” Viren replied, trying to gauge his father’s reaction.

“That’s excellent. I’m proud of you,” Rai Bahadur said. “But remember, it’s your hard-earned money—you don’t need to explain anything to me.”

Just then, another voice chimed in, and both men turned. “Good evening, everyone,” greeted an older man, Rai Bahadur’s friend and doctor.

“Uncle, how are you?” Viren asked with a smile, though his brow creased slightly. “Is everything alright with Dad? I don’t often see you here in the evening.”

The doctor nodded but looked at Rai Bahadur with a hint of concern. “Yes, Viren, everything’s fine for now. But your father’s last cardiac episode left his heart a bit weaker, and his blood pressure is unpredictable. Loneliness and stress aren’t helping.” He paused, his tone softening. “Why don’t you consider staying for a while? Perhaps even think about settling down.”

Viren sighed, shifting uncomfortably. “Uncle, marriage isn’t exactly in my plans right now. As for staying… I’ll give it some thought.”

The doctor looked at him knowingly but didn’t press further. “As you wish. Vikram, I’ll see you at the clinic next week.” He nodded at Rai Bahadur, and the two older men exchanged a look of understanding before the doctor took his leave.

After seeing his father and the doctor off, Viren retired early, exhausted from travel and the emotional weight of the evening.

The Next Morning

“Stephen, is Viren awake?” Rai Bahadur inquired as he entered the dining room.

“Yes, sir. He was in the gym when I last checked.”

A moment later, Viren entered. “Good morning, Dad.”

“Good morning, son. Sit down and have some breakfast. Will you join me at the office today?”

Viren nodded. “Yes, I thought I’d come with you. It’s still evening in New York, so my work can wait for now.”

Rai Bahadur’s face lit up. “That’s wonderful. You know, it might be time for you to take a more permanent role here. I’m also thinking about finding you a good match—unless, of course, there’s someone in New York?”

“Dad…” Viren sighed. “There’s no one, and honestly, I’m not ready for marriage.”

“But why?” Rai Bahadur pressed, his tone gentle yet insistent. “Don’t you want someone to come home to at the end of a long day, someone to share your life with? Love isn’t just something out of a story, son. When you meet the right person, you’ll find peace.”

Viren offered a weak smile, sensing the depth of his father’s longing. “I’ll think about it, Dad,” he said, wanting to end the conversation for now.

Viren’s Thoughts

Returning to his room, Viren couldn’t shake his father’s words. Dad brought me here to push me towards marriage, to settle down for his peace of mind. He reflected on what the doctor had said about his father’s health, his mind troubled. I want to fulfil his wishes, but marriage? Love? Those are illusions—things that look good in books, but not in real life.

A knock on the door interrupted his thoughts. “Come in,” he called.

A man in his thirties entered, carrying a folder. “Good morning, sir. The boss asked you to join him for the afternoon meeting. Here are the details.”

“Tell him I’ll be ready,” Viren replied. “Thank you.”

The man nodded and left, leaving Viren alone with his thoughts, the weight of expectation heavier than ever.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
20 Bab
บทที่ 1 คืนเข้าหอ
จวนหลังใหญ่ตบแต่งโคมไฟสีแดงงดงามโดยตลอดสามวันมานี้ เพราะเป็นวันที่แม่ทัพใหญ่ของใต้หล้า มีตำแหน่งเป็นต้าซื่อหม่าได้เพียงสามเดือน หลังจากเขาเสร็จศึกแคว้วเว่ย ต้าหวางนามว่าจิ้นเหอแคว้นหยางเป่ย ต้าหวางนามว่า 'จิ้นเหอ' เรียกตัวเขากลับเพื่อประทานสมรสให้เขากับบุตรสาวเจ้าเมืองเฟยลี่ ซึ่งเป็นสหายของเตี่ยของเขา ด้วยมีการหมั่นหมายตั้งแต่เขายังยังไม่ได้เกิด ข้าจึงจำต้องแต่งงานกับนางผู้นี้ (ต้าซื่อหม่า แปลว่า เสนาบดี)เขาก้าวเดินไปในห้องกว้างทอดสายตามองหญิงสาวผู้หนึ่งมีพัดนกยูงปิดใบหน้างดงามที่ซ้อนหลังพัดนกยูงเล่มนี้ บนหัวของนางประดับด้วยเครื่องหัวมากชิ้นทำมาจากทองคำ พลอย หยกขาว อีกทั้งนางยังสวมชุดสีแดงชาดปักด้วยไหมทองคำลายดอกเหมย ล้วนเป็นของพระราชทานจากหวางโฮ่วเฉินเสี้ยว เพราะนางมีศักดิ์เป็นหลานของหวางโฮ่ว และเป็นหลานที่ใกล้ชิดที่สุด อีกทั้งเตี่ยของนางและเตี่ยของเขาก็มีการหมั่นหมายตั้งแต่พวกเขาทั้งสองคนยังไม่เกิด เนื่องด้วยพวกเขาเป็นสหายร่วมสาบานและร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่มาหลายสิบปีเหวินเจิ้นนั่งข้างๆ นาง นางรู้สึกตื่นกลัวภายในใจ ตั้งแต่หกธรรมเนียมที่เหนียงชินของเขาปฏิบัติกับสกุลเฉินโดยไม่ขาดตกบ
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-04-23
Baca selengkapnya
บทที่ 2 อย่าเกร็ง [NC25+] 🔥 🔥 🔥
“ทำเถิดเจ้าค่ะ” นางเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา นอนลงบนหมอนยาวรองคอที่อยู่บนเตียงทรงกลมที่นางทอดกายนอนอยู่ เขาค่อยๆ ดึงผ้าคาดเอวขนาดใหญ่ลายกล้วยไม้ออกจากเอวของนาง ทำให้กระโปรงนางหลุดออกจากกัน เขาเลื่อนกระโปรงของนาง นางยกก้นขึ้นเล็กน้อย ทำให้เขาเลื่อนได้สะดวกยิ่งขึ้นเหวินเจิ้นทอดสายตามองเรือนร่างขาวผ่องอวบอิ่ม ใบหน้างดงามราวกับดวงจันทร์วันเพ็ญ คิ้วโก่งดุจคันศร จมูกนิด ริมฝีปากบางเป็นกระจับได้รูป มองมายังอกของนางใหญ่โตเกินตัว หน้าท้องแบนราบ เรียวขาของนางเล็ก อีกทั้งกลีบร่องอวบอูมถึงจะมีขนดกดำปกคลุมก็ตามที แต่เรือนร่างของนางติดตราตรึงใจของเขายิ่งนัก เขามองมายังใบหน้าของนางที่มีท่าทีเขินอายอย่างมาก เขาเผยรอยยิ้มก้มลงบรรจงจูบที่ริมฝีปากบางสีชาดที่แต่งเติม นางรู้สึกได้ว่าเขางับริมฝีปากของนาง นางรู้สึกตื่นกลัวจึงเผยริมฝีปากออก เขาสอดลิ้นเข้าไปในโพรงปากของนาง ทำให้นางรู้สึกตื่นตระหนก เพราะไม่เคยถูกใครจูบเช่นนี้มาก่อน เขารู้สึกได้ว่านางกำลังหายใจไม่ทัน อาจเป็นเพราะครั้งแรกของนาง เขาจึงรีบถอนริมฝีปากออก มองใบหน้าของที่ที่กำลังหอบกระเส่าตามที่เขาคลาดนางหายใจไม่ทัน เขาจูบที่พวงแก้มของนางเหมือนเป
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-04-23
Baca selengkapnya
บทที่ 3 มัดใจแม่ผัว
เม่ยเหนียง หว่านเอ๋อร์และสาวใช้อีกสองคนก้าวเดินมายังเรือนเหมยฮวา หว่านเอ๋อร์และสาวใช้ถาดที่ถ้วยน้ำชาดอกท้อร้อนๆ ที่ปิดฝาไว้ และขนมดอกพุดตานสีม่วงขาวที่นางได้ทำไว้ก่อนรุ่งสาง นางเห็นว่าเฉินเหลียงเตี่ยของนางและม่านเหยาแม่ของนางนั่งอยู่ด้วย ทำให้นางเผยรอยยิ้มที่เห็นพวกเขาอยู่กันพร้อมหน้าเช่นนี้ “ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะตื่นเช้าเช่นนี้” เยว่เหิงเหนียงชินของเหวินเจิ้นเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม เม่ยเหนียงนั่งลงคุกเข่าต่อหน้าของเยว่เหิง ส่งถ้วยน้ำชาให้เยว่เหิง เยว่เหิงจึงรับเอาไว้ และค่อยๆ ดื่มช้าๆ เม่ยเหนียงส่งถ้วยน้ำชาให้เตี่ยและเหนียงชินของนางตามลำดับ “ข้าเห็นว่าเหมิงฟูเหรินและเตี่ยและเหนียงชินตื่นแล้ว ข้าจึงนำชามาคารวะเจ้าค่ะ” เม่ยเหนียงเอ่ยบอกเยว่เหิงด้วยรอยยิ้ม เยว่เหิงเผยรอยยิ้มให้เม่ยเหนียงหลังจากที่กินขนมดอกพุดตานไปหนึ่งคำ “ขนมดอกพุดตาน เจ้าทำได้ออกมาอร่อยยิ่งนัก ข้าไม่ได้กินขนมดอกพุดตานที่อร่อยเช่นนี้มานานมากแล้ว” เยว่เหิงเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงชื่นชมทำให้เตี่ยและเหนียงชินของนางเผยรอยยิ้ม “ถ้าเหมิงฟูเหรินชอบ ข้าจะทำมาให้ท่านทานบ่อยๆ” เม่ยเหนียงเอ่ยบอกเช่นนี้ “ต่อไปนี้ เจ้าก็เรียกข้าว่าเหนี
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-04-23
Baca selengkapnya
บทที่ 4 ไปไม่บอก
ทันใดนั้นทหารหลวงก้าวเดินเข้ามาตรงหน้าประตูจวน แล้วก้มคารวะโดยทันที “ใต้เท้าเหวิน ต้าหวางเรียกเข้าเฝ้าด่วนขอรับ” ทหารผู้นี้เอ่ยบอกเช่นนี้ “กลับไปทูลต้าหวางขอเพลาหนึ่งชั่วยาม ข้าจะไปเข้าเฝ้าพระองค์” เหวินเจิ้นเอ่ยบอกเช่นนี้ เขามองไปยังหน้าจวนอีกครั้ง เห็นว่าเฉินเม่ยเหนียงก้าวเดินเข้ามาในจวนพร้อมกับหว่านเอ๋อร์สาวใช้ของนาง ในมือของหว่านเอ๋อร์มีตะกร้าใส่ปลาจะละเม็ดสองตัว และหัวไชเท้าสองอัน “เจ้าออกไปตลาด ทำไมไม่เรียกข้าไปด้วย” เหวินเจิ้นเอ่ยถามเม่ยเหนียง “ข้าเห็นว่าท่านยังหลับอยู่ จึงไม่อยากรบกวนการนอนของท่าน” เม่ยเหนียงเอ่ยบอกเช่นนี้ “วันหลังถ้าเจ้าอยากไปตลาดให้ทหารในจวนไปกับเจ้าด้วย เพื่อความปลอดภัย” เหวินเจิ้นเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ได้เจ้าค่ะ” เม่ยเหนียงเอ่ยบอก “เดี๋ยวข้าจะเข้าวังไปเข้าเฝ้าต้าหวาง เย็นๆ ข้าถึงจะกลับ” เหวินเจิ้นเอ่ยบอก “เจ้าค่ะ” นางเอ่ยบอกเช่นนี้ เขาจึงก้าวเดินกลับไปยังเรือนกลางอีกครั้ง เพื่อเข้าไปแต่งตัวเข้าวังเหวินเจิ้นก้าวเดินออกจากท้องพระโรงพร้อมกับตงฟางและฉู่เจี้ยนเช่นทุกครั้งที่เขาออกจากจวน และยังมีทหารเกาะดำคอยติดตามอีกประมาณสิบคน ทุกคนล้วนฝึกฝนเป็น
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-04-23
Baca selengkapnya
บทที่ 5 แอบหลงรัก
ทันใดนั้นหญิงสาวใบหน้างดงามสวมใส่ชุดสีชมพูสดใส พร้อมด้วยข้าหลวงสี่คนที่ก้าวเดินมา ทำให้ผู้คนร่วงรู้ว่าหญิงผู้นี้คือกงจู่ ฉู่เจี้ยนและตงฟางถวายบังคมโดยทันที“เหวินเจิ้น” หญิงสาวผู้นี้เอ่ยบอกด้วยรอยยิ้มที่อ่อนหวานยิ่งนัก“จิ้นเล่อกงจู่” เหวินเจิ้นเอ่ยบอกน้ำเสียงเรียบ คำพูดของเขาเหมือนตัดเยื่อใย นางมีสีหน้าที่ดูถอดสีอย่างเห็นได้ชัด แต่ทว่าอยากจะพูดคุยกับเขาจึงเปลี่ยนเรื่อง (กงจู่ แปลว่า องค์หญิง)“ได้ข่าวว่าท่านแต่งฟูเหรินเข้าจวนสกุลเหวิน” จิ้นเล่อเอ่ยถามเช่นนี้“ใช่ ส่วนข้าก็ยินดีกับกงจู่ด้วยที่ท่านกำลังหมั่นหมายกับบุตรเจ้าเมืองฉางซี” เขาเอ่ยบอกเช่นนี้ “เหวินเจิ้น” นางเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“ข้าคงต้องขอตัวก่อน ป่านนี้เหนียงเหนียงคงรอข้าทานข้าวแล้ว” เขาเอ่ยบอก ก้าวเดินจากไปจากตรงนี้พร้อมกับองครักษ์ ขณะที่จิ้นเล่อกำลังจะเอื้อนเอ่ยพูดคุยกับเขาอีกครั้ง แต่เขากลับไม่สายตามองนางแม้แต่น้อยจิ้นเล่อแอบหลงรักเหวินเจิ้นมาเนิ่นนาน นางเห็นเหวินเจิ้นตั้งแต่ยังเล็ก เพราะเตี่ยของเขาเป็นสหายกับต้าหวางสำนักเดียวกันร่วมกันสร้างแคว้น อีกทั้งเตี่ยของเขาพาเหวินเจิ้นมาในวังหลวงในงานพิธีต่างๆ ทำให้นางได้
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-04-23
Baca selengkapnya
บทที่ 6 ส่วนหนึ่งในชีวิต [NC21+] 🔥 🔥
เม่ยเหนียงลืมตาขึ้นช้าๆ เมื่อรู้สึกได้ว่ามือหนากำลังนวดขมับทั้งสองข้างของนาง นางหันกลับมามองฟูจวินของนางที่เผยรอยยิ้มให้นาง อีกทั้งเขายังมีสายตาที่อ่อนโยนและสายตาที่ปรารถนาในตัวนางยิ่งนัก ทำให้นางรู้สึกเขินอายยิ่งนักที่เขาจ้องมองเช่นนี้ จึงหันหน้ากลับมาใช้มือเรียวปิดอกอวบอิ่มและกลีบร่องซึ่งไม่สามารถบดบังเรือนร่างของนางได้ ทั้งที่มีกลีบดอกกุหลาบแดงลอยอยู่ก็ตามที“จะปิดบังไปทำไม ข้าเองก็เห็นเรือนร่างเจ้าหมดทุกส่วนแล้ว และข้าก็จดจำทุกซอกทุกมุมได้อย่างแม่นยำ” เหวินเจิ้นเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงขบขันที่นางใช้มือเรียวปิดที่ทรวงอกและกลีบร่อง เขารู้สึกว่านางกำลังกระตุ้นอารมณ์ของเขาได้ดียิ่งนัก ที่หญิงอื่นทำไม่ได้เช่นนาง“ต้าซื่อหม่า ท่านออกไปก่อนเถิด ข้ายังอาบน้ำไม่เสร็จ” นางเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เขาอดไม่ได้ที่จะจูบพวงแก้มของนางที่แดงระเรื่อ ทำให้นางแข็งทื่อเป็นหิน เขาเผยรอยยิ้มออกมาทันที “วันที่ข้าอยากน้ำกับฟูเหริน” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงกระเส่าวาบหวาม เขาลุกขึ้นยืนก้าวลงมาในสระน้ำ นางเผลอหันไปมองเขาที่มีเรือนร่างเปลือยเปล่าเช่นเดียวกับนาง ทำให้นางรู้สึกหวาดกลัวกับดุ้นที่ใหญ่โตและยาวอย่างยิ่
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-04-23
Baca selengkapnya
บทที่ 7 สองยก [NC25+] 🔥 🔥 🔥
นางเชิดใบหน้าขึ้นครางกระเส่าอยู่เช่นนั้น แต่เป็นเสียงกระเส่าที่ดังไพเราะราวกับเพลงบรรเลงฉิน ขณะที่เขาจับดุ้นสีกลีบร่องจนน้ำกามขาวขุ่นของนางหลั่งไหลออกมา ทำให้ดุ้นของเขาเปียกชื้น เขารู้อีกว่านางพร้อมแล้วที่เขาจะสอดใส่“อื้ม...อื้ม...อา...” นางร้องครางกระเส่าพร้อมกับเขา ขณะที่เขาสอดดุ้นใส่เข้ามาในกลีบร่องของนาง เขากลับรู้สึกเสียวกับครั้งแรกที่เขาสอดใส่เมื่อวาน เพราะนางบีบรัดดุ้นของเขาทั้งที่ยังเข้าไม่หมด“เหนียงเหนียง อย่าขมิบแรงสิ ข้ายังเข้าไม่หมดเลย อืม...โอ้ว...” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงกระเส่า กลีบร่องของนางคลายดุ้นของเขาออก เขาสอดเข้าไปทั้งหมดทำให้นางสะดุ้งด้วยความเจ็บปนเสียวเหมือนมีเข็มมาทิ่มแทง เพราะยังรู้สึกเจ็บที่กลีบร่องอยู่ แต่นางก็ไม่อยากขัดความสุขของเขา นางจึงปล่อยให้เขาสอดใส่เข้ามาในกลีบร่องเช่นนี้“เหนียงเหนียง...โอ้ว...โอ้ว...อา...” เขารู้สึกได้ถึงความแน่นในกลีบร่องยิ่งนัก ทั้งที่ครั้งนี้เป็นครั้งที่สองของนางแล้วนางยังคงแน่นเช่นนี้จนเขาอึดอัด แต่ยังคงสอดใส่อยู่ จนนางใช้เล็บจิกที่แผ่นหลังของเขาให้บรรเทาความหวาดเสียวอย่างลืมตัว แต่เขาไม่รู้สึกเจ็บแต่อย่างใด แต่ถ้าเป็นหญิง
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-04-23
Baca selengkapnya
บทที่ 8 งานกร่อย
เจิ้นเหวินก้าวเดินมาในจวนเห็นว่าหว่านเอ๋อร์และบ่าวรับใช้ที่อยู่ในครัวเดินเข้าเดินออกกันอยู่หลายคน ทำให้เขารู้สึกแปลกใจนี่พึ่งจะยามเหม่าเอง ทำไมถึงเปิดครัวกันเช้าเช่นนี้ เขาจึงก้าวเดินไปในครัวเห็นว่าเฉินเม่ยเหนียงอยู่ในครัว นางอยู่ตรงหน้าเตาที่มีหม้อนึ่งวางไว้หลายชั้น บ่าวรับใช้เปิดฝาหม้อตามคำสั่งของนาง ควันจึงล่องลอยออกมาทันที นางใช้มือเรียวปัดไล่ควัน และกลิ่นของปลาและซีอิ๊วหอมยิ่งนัก (ยามเหม่า คือ เวลา 05.00-06.59 น.)“คุณหนูชิมไหมคะ” หว่านเอ๋อร์เอ่ยถามเม่ยเหนียงด้วยรอยยิ้ม ขณะที่บ่าวรับใช้วางจานบนโต๊ะตรงหน้าของนางถึงสองจาน ในจานมีปลาจะละเม็ด โดยมีน้ำซีอิ๊วปรุงแต่งด้วยน้ำตาลและน้ำเปล่า อีกทั้งยังมีเห็ดหอมอยู่หลายซีก นางใช้ขิงและต้นหอมที่หั่นเป็นฝอยๆ โรยบนตัวปลา แล้วปิดท้ายด้วยผักชี“เอาจานนี้ไปให้เรือนเหลียงฮวาของเหนียงชิน แล้วก็ผัดถั่วงอกด้วยนะ เหนียงชินกินข้าวเช้าทุกวัน เดี๋ยวนางจะรอนาน” เม่ยเหนียงเอ่ยบอกเช่นนี้“ขอรับ” บ่าวรับใช้เอ่ยบอก บ่าวรับใช้ฝาปิดจานเอาไว้ทั้งจานถั่วงอก และจานปลานึ่งซีอิ๊ว บ่าวรับใช้สองคนก้าวเดินออกไปทันที เมื่อพวกเขาเห็นเจิ้นเหวิน บ่าวรับใช้ทั้งสองก้มหัวให้เ
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-04-23
Baca selengkapnya
บทที่ 9 บอกรัก [NC25+] 🔥 🔥 🔥
เหวินเจิ้นอยู่ในวังจนค่ำมืดตลอดสามสี่วันมานี้ เพราะมีการหารือเรื่องการศึกกับแคว้นลี่ที่อยู่ทางตอนใต้ของแคว้นหยางเป่ย ตรงชายแดนระหว่างสองแคว้นมีการรบกันอยู่เนืองๆ ความจริงแล้วเหวินเจิ้นได้ตัดหัวขุนศึกของแคว้นลี่ไปสองคน เมื่อสามปีก่อน แต่พอสามปีให้หลังเริ่มหนักข้อขึ้น ส่งทหารมาโจมตีชายแดนแคว้นหยางเป่ยอยู่เนืองๆ ต้าหวางอยากเผด็จศึกให้ได้เร็ววัน เจิ้นเหวินขออาสาไปรบด้วยตัวเอง ต้าหวางเองก็คัดค้านโดยทันที เพราะเหวินเจิ้นแต่งงานยังไม่กี่วันแต่เมื่อเช้าในท้องพระโรงจิ้นซื่ออาสาทำศึก ไปพร้อมกับหลี่หมิง จิ้นเค่อไม่ปฏิเสธ และให้เคลื่อนทัพได้ทันที โดยที่เขาไม่ได้เอ่ยปากแม้แต่คำเดียว แต่เขาก็ดีใจที่ไท่จื่อได้เห็นสนามรบสักครั้ง เพราะต่อไปในภาคหน้าจิ้นซื้อต้องเป็นต้าหวาง การบริหารบ้านเมืองและกลยุทธ์ในการรบต้องรู้ทั้งหมด“อาเจิ้น ท่านกลับมาแล้วหรือ” เฉินเม่ยเหนียงเอ่ยถามเขาด้วยรอยยิ้ม เห็นว่าเขาก้าวเดินเข้ามาในห้องนอน สีหน้าของเขาราวกับคิดหนัก “เจ้ายังไม่นอนอีกหรือ” เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“ข้ายังไม่ง่วง ท่านอยากอาบน้ำร้อนหรือไม่ ข้าจะได้ให้สาวใช้เตรียมให้ท่าน” นางเอ่ยถามเช่นนี้“เช่นนั้นก็ดี”
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-04-23
Baca selengkapnya
บทที่ 10 คุ้มครอง
ชายฉกรรจ์หลายคนกำลังล้มหน้าล้อมหลังชายวัยกลางคนที่มีท่าทีหวาดกลัว เพราะก่อนหน้านั้นลูกน้องของเขาประมาณสิบคนก็ถูกชายฉกรรจ์นับสิบสังหารจนหมดสิ้น ในมือของเขานั้นทิ้งกระบี่โดยทันที“เผยเหิง ส่งตราประทับของไท่จื่อมาเดี๋ยวนี้ ไม่เช่นนั้นข้าจะสังหารเจ้าทันที” เสียงของชายฉกรรจ์ผู้หนึ่งดูท่าทีเป็นหัวหน้าเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงดุดัน“เจ้าอยากได้ก็ไปเอากับกวนฮกสิ” ชายวัยกลางคนเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงหวาดกลัว “เช่นนั้นเจ้าก็ตาย” เสียงของหัวหน้าชายฉกรรจ์เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงดันนำกระบี่เข้าแทงชายวัยกลางคน แต่ทว่ากระบี่นั้นหลุดมือ เพราะลูกธนูที่ยิงเขามา ทำให้ชายฉกรรจ์ทั้งหมดหันไปหาคนที่ยิงธนูใส่กลับไม่เห็นใคร เพราะความมืด แต่ทว่าเหวินเจิ้นกระโดดลงมาจากหลังเขาสังหารชายฉกรรจ์สองคนในคราเดียว ทำให้เหล่าชายฉกรรจ์ตั้งรับ แต่ทว่ากลับตั้งรับไม่ทันจึงโดนเหวินเจิ้นใช้กระบี่แทงทะลุร่างอีกสองคน แล้วดึงกระบี่ออกเขาจึงใช้หอกที่อยู่ในมือของชายฉกรรจ์ที่ตายไปแล้ว แทงไปยังชายฉกรรจ์ ทำให้ที่เหลือต่างวิ่งไปยังหลังของผู้เป็นนาย“ใครส่งเจ้ามา” เหวินเจิ้นเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงโหดเหี้ยมราวกับไม่ใช่มนุษย์ ทำให้ชายฉกรรจ์รู้สึกว่าเหมือนพญ
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-04-23
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status