ลำนำรักเคียงใจ [NC30+]

ลำนำรักเคียงใจ [NC30+]

last updateLast Updated : 2026-04-23
By:  ณ ธาราCompleted
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
10
1 rating. 1 review
20Chapters
852views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เฉินเม่ยเหนียง นางเป็นบุตรสาวคนเดียวเจ้าเมืองเฟยลี่ เมืองหน้าด่านสำคัญก่อนเข้าสู่เมืองหลวงทางทิศเหนือ นางเป็นหญิงสาวงดงามราวหยาดน้ำค้างสะอาด และบริสุทธิ์ นางจึงเป็นที่หมายปองของเหล่าบุรุษ นางกลับเลี่ยงที่จะดูตัวทุกครั้ง แต่นางต้องมาแต่งงานกับบุรุษผู้ทรงอำนาจในกองทัพ และราชสำนักของแคว้นซู่

View More

Chapter 1

บทที่ 1 คืนเข้าหอ

虹見市の夜は、神崎家のために明かりが灯されている。

パーティー会場はまばゆい光に包まれ、多くの招待客で賑わっている。

その中で、|神崎澪《かんざき みお》だけが、一人壁際に佇んでいた。

手の中で固く握り締めたグラスへ視線を落とすと、揺れる琥珀色の酒面には、時間をかけて整えたにもかかわらず、誰一人として気づいてくれない自分の化粧が映っていた。

まるで、自分だけが場違いな存在だった。

トレイを手に忙しく行き交う使用人たちでさえ、彼女の目の前で遠慮なく声を潜めて噂話をしている。

「本物のお嬢様だなんて笑わせるわ。イブニングドレス一つ着こなせないなんて、やっぱり貧乏育ちね」

澪はドレスの裾をぎゅっと握り締めた。

指先が白くなるほど力が入る。

神崎家へ来て、もう二年。

父・|昴《すばる》の叱責も、母・|深雪《みゆき》の冷たい態度も、使用人たちの蔑むような視線も、今ではもう慣れっこだった。

後からやって来た余所者なのだから、疎まれるのも当然なのだ。

それでも、彼女には|綾音《あやね》がいた。

血のつながりはなくても、いつも優しく包み込んでくれる姉だった。

この誕生日パーティーも、綾音が自ら企画してくれたものだった。

あの日、綾音は澪の腕を優しく取り、微笑みながらこう言ってくれたのだ。

「澪、この家に来てもう二年になるのに、ちゃんとお祝いしてあげられなかったでしょう。今年は、お姉ちゃんが素敵なパーティーを開いてあげるね」

澪はその言葉を信じた。

そして、ほんの少しだけ期待してしまった。

自分がいい子でいれば、いつか両親も笑顔を向けてくれるのではないか、と。

「澪、こんなところにいたのね」

背後から、柔らかな声が響く。

振り返ると、そこには完璧なまでに美しい綾音が立っていた。

ダイヤモンドを散りばめた高級オートクチュールドレスをまとい、左腕には深雪、右には昴。

まるで、その三人こそが本当の家族であるかのようだった。

澪はそっと足元へ目を落とす。

レンタルしたドレスは身体に合わずぶかぶかで、裾からはほつれた糸が覗いていた。

「お父様、お母様……」

「なんだ、ちゃんと口は利けるんだな」

昴の視線は冷え切ったまま、澪を射抜く。

「神崎家へ来て二年にもなるのに、挨拶一つまともにできんのか」

「お父様、澪を責めないであげて」

綾音が甘く穏やかな声で間に入る。

「澪は小さい頃から田舎で育ったんですもの。マナーのレッスンについていけないのも仕方ありませんわ」

そう言うと、綾音は一歩前へ踏み出した。

次の瞬間――

澪が反応する間もなく、足元に強い衝撃が走った。

綾音のヒールが、床に引きずっていた澪のドレスの裾をしっかりと踏みつけたのだ。

勢いよく身体が前へ投げ出される。

ドン――。

膝が大理石の床へ激しく叩きつけられた。

安物のドレスは無残にも大きく裂け、片脚がそのまま会場中の招待客の前へ晒されてしまう。

辺りから息を呑む音が上がり、必死に笑いをこらえる気配があちこちで漏れた。

「澪……急に立ち上がるから、ぶつかっちゃったじゃない」

綾音の声音には、絶妙な困惑と、まるで自分が被害者であるかのような響きが滲んでいた。

「綾音、大丈夫?」

深雪は慌てて綾音の腕を支えると、一転して澪を鋭く睨みつける。

「なんてはしたないの!神崎家の人間として恥ずかしくないの!」

昴も忌々しげに手を振った。

「さっさと失せろ。これ以上ここで恥を晒すな」

「……はい」

澪は俯いたまま、這うように立ち上がる。

裂けたドレスを必死に押さえながら、ふらつく足取りでその場を後にした。

控室の鏡に映る自分の姿を、澪はじっと見つめていた。

乱れた髪。

涙で滲んだアイメイク。

そして、大きく裂けたドレス。

悔しさで唇を強く噛み締めると、こらえていた涙がまた視界を滲ませた。

それでも、彼女は綾音を恨まなかった。

姉は自分を嫌っているわけではない。

ただ、自分が現れたことで両親の愛情を奪われることを恐れているだけなのだと、そう信じていた。

そもそも――

ここにいること自体が、自分の間違いだったのだ。

神崎家へ戻れば人生は変わる。

そう信じていた。

けれど、この二年間、この家が一度でも本当の意味で自分を受け入れてくれたことなど、一度もなかった。

「泣いているのか?」

冷え切った声が背後から降ってくる。

澪が勢いよく振り返ると、そこには非の打ちどころのない端正な顔立ちがあった。

「修……」

恋人の|九条修《くじょう しゅう》が、仕立ての良いスーツを隙なく着こなし、控室の入口に立っていた。

どこか奔放さを感じさせる短髪。

百八十五センチの長身。

その圧倒的な存在感が、澪へ静かな威圧感を落としていた。

「修……いつからそこに?」

澪は慌てて手の甲で涙を拭った。

しかし、そのせいでメイクは余計に崩れてしまう。

これ以上こんな姿を見られたくなくて、彼女は慌てて俯いた。

「もう十分くらい前からだ。お前は隅に閉じこもったままで、俺のほうを一度も見ようとしなかったな」

修は眉をひそめ、いつものぶっきらぼうな口調で言うと、腕に掛けていたトレンチコートを広げ、彼女に拒む暇すら与えず肩へ掛けた。

コートの丈はちょうどよく、裂けたドレスをきれいに隠してくれる。

ふわりと漂う白檀の香りが、まるで彼自身に抱き締められているような安心感を与えた。

澪は溺れる者が流木にしがみつくように、無意識のうちに襟元をぎゅっと握り締める。

ドクン――と胸が大きく鳴った。

誰一人、自分の存在など気にも留めないこの家で。

修だけが、彼女にとって唯一息をつける場所だった。

「修……」

名前を呼びかけたものの、その先の言葉は喉の奥で消えた。

今日、彼は何か言葉をくれるのだろうか。

あるいは、誕生日プレゼントを。

……けれど、そんなことを尋ねる勇気はなかった。

こんな惨めな自分に、彼から贈り物を受け取る資格などあるはずがない。

恋人としてそばにいてくれるだけでも、自分には過ぎた奇跡なのだから。

それでも――

ほんの少しでも、何かがあれば。

どれほど救われるだろう。

言葉を飲み込む澪を見つめ、修の喉仏がわずかに動いた。

本能に突き動かされるように指先を伸ばし、彼女の涙を拭おうとする。

しかし、その瞬間。

澪は反射的に一歩後ろへ下がり、その手を避けてしまった。

修の瞳から、すっと光が消えていく。

付き合い始めて、もうすぐ二年。

それでも澪は、一度たりとも彼に身体へ触れさせようとはしなかった。

彼が手を伸ばすたび、彼女は決まって無意識に身を引いてしまう。

――やはり、綾音の言っていた通りなのだろうか……。

修は苛立ちを押し殺すように、心の中で小さく舌打ちした。

だが、今はその理由を問い詰める気にはなれない。

紳士らしい距離を保ったまま、淡々と告げる。

「用がないなら戻るぞ。この誕生祭は、主役のお前がいなければ始められないからな」

意味深な言葉だけを残し、修は最後に澪をじっと見つめると、そのまま背を向けて立ち去った。

その言葉の本当の意味を、澪はほどなくして思い知ることになる。

この時の彼女は、まだ夢にも思っていなかった。

待ち焦がれていたはずの誕生日プレゼントが、自分を標的にした最悪の――「公開処刑」になることなど。

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

เพชรพราย
เพชรพราย
สนุกกกมากค่ะะ
2026-05-18 20:56:44
0
0
20 Chapters
บทที่ 1 คืนเข้าหอ
จวนหลังใหญ่ตบแต่งโคมไฟสีแดงงดงามโดยตลอดสามวันมานี้ เพราะเป็นวันที่แม่ทัพใหญ่ของใต้หล้า มีตำแหน่งเป็นต้าซื่อหม่าได้เพียงสามเดือน หลังจากเขาเสร็จศึกแคว้วเว่ย ต้าหวางนามว่าจิ้นเหอแคว้นหยางเป่ย ต้าหวางนามว่า 'จิ้นเหอ' เรียกตัวเขากลับเพื่อประทานสมรสให้เขากับบุตรสาวเจ้าเมืองเฟยลี่ ซึ่งเป็นสหายของเตี่ยของเขา ด้วยมีการหมั่นหมายตั้งแต่เขายังยังไม่ได้เกิด ข้าจึงจำต้องแต่งงานกับนางผู้นี้ (ต้าซื่อหม่า แปลว่า เสนาบดี)เขาก้าวเดินไปในห้องกว้างทอดสายตามองหญิงสาวผู้หนึ่งมีพัดนกยูงปิดใบหน้างดงามที่ซ้อนหลังพัดนกยูงเล่มนี้ บนหัวของนางประดับด้วยเครื่องหัวมากชิ้นทำมาจากทองคำ พลอย หยกขาว อีกทั้งนางยังสวมชุดสีแดงชาดปักด้วยไหมทองคำลายดอกเหมย ล้วนเป็นของพระราชทานจากหวางโฮ่วเฉินเสี้ยว เพราะนางมีศักดิ์เป็นหลานของหวางโฮ่ว และเป็นหลานที่ใกล้ชิดที่สุด อีกทั้งเตี่ยของนางและเตี่ยของเขาก็มีการหมั่นหมายตั้งแต่พวกเขาทั้งสองคนยังไม่เกิด เนื่องด้วยพวกเขาเป็นสหายร่วมสาบานและร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่มาหลายสิบปีเหวินเจิ้นนั่งข้างๆ นาง นางรู้สึกตื่นกลัวภายในใจ ตั้งแต่หกธรรมเนียมที่เหนียงชินของเขาปฏิบัติกับสกุลเฉินโดยไม่ขาดตกบ
Read more
บทที่ 2 อย่าเกร็ง [NC25+] 🔥 🔥 🔥
“ทำเถิดเจ้าค่ะ” นางเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา นอนลงบนหมอนยาวรองคอที่อยู่บนเตียงทรงกลมที่นางทอดกายนอนอยู่ เขาค่อยๆ ดึงผ้าคาดเอวขนาดใหญ่ลายกล้วยไม้ออกจากเอวของนาง ทำให้กระโปรงนางหลุดออกจากกัน เขาเลื่อนกระโปรงของนาง นางยกก้นขึ้นเล็กน้อย ทำให้เขาเลื่อนได้สะดวกยิ่งขึ้นเหวินเจิ้นทอดสายตามองเรือนร่างขาวผ่องอวบอิ่ม ใบหน้างดงามราวกับดวงจันทร์วันเพ็ญ คิ้วโก่งดุจคันศร จมูกนิด ริมฝีปากบางเป็นกระจับได้รูป มองมายังอกของนางใหญ่โตเกินตัว หน้าท้องแบนราบ เรียวขาของนางเล็ก อีกทั้งกลีบร่องอวบอูมถึงจะมีขนดกดำปกคลุมก็ตามที แต่เรือนร่างของนางติดตราตรึงใจของเขายิ่งนัก เขามองมายังใบหน้าของนางที่มีท่าทีเขินอายอย่างมาก เขาเผยรอยยิ้มก้มลงบรรจงจูบที่ริมฝีปากบางสีชาดที่แต่งเติม นางรู้สึกได้ว่าเขางับริมฝีปากของนาง นางรู้สึกตื่นกลัวจึงเผยริมฝีปากออก เขาสอดลิ้นเข้าไปในโพรงปากของนาง ทำให้นางรู้สึกตื่นตระหนก เพราะไม่เคยถูกใครจูบเช่นนี้มาก่อน เขารู้สึกได้ว่านางกำลังหายใจไม่ทัน อาจเป็นเพราะครั้งแรกของนาง เขาจึงรีบถอนริมฝีปากออก มองใบหน้าของที่ที่กำลังหอบกระเส่าตามที่เขาคลาดนางหายใจไม่ทัน เขาจูบที่พวงแก้มของนางเหมือนเป
Read more
บทที่ 3 มัดใจแม่ผัว
เม่ยเหนียง หว่านเอ๋อร์และสาวใช้อีกสองคนก้าวเดินมายังเรือนเหมยฮวา หว่านเอ๋อร์และสาวใช้ถาดที่ถ้วยน้ำชาดอกท้อร้อนๆ ที่ปิดฝาไว้ และขนมดอกพุดตานสีม่วงขาวที่นางได้ทำไว้ก่อนรุ่งสาง นางเห็นว่าเฉินเหลียงเตี่ยของนางและม่านเหยาแม่ของนางนั่งอยู่ด้วย ทำให้นางเผยรอยยิ้มที่เห็นพวกเขาอยู่กันพร้อมหน้าเช่นนี้ “ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะตื่นเช้าเช่นนี้” เยว่เหิงเหนียงชินของเหวินเจิ้นเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม เม่ยเหนียงนั่งลงคุกเข่าต่อหน้าของเยว่เหิง ส่งถ้วยน้ำชาให้เยว่เหิง เยว่เหิงจึงรับเอาไว้ และค่อยๆ ดื่มช้าๆ เม่ยเหนียงส่งถ้วยน้ำชาให้เตี่ยและเหนียงชินของนางตามลำดับ “ข้าเห็นว่าเหมิงฟูเหรินและเตี่ยและเหนียงชินตื่นแล้ว ข้าจึงนำชามาคารวะเจ้าค่ะ” เม่ยเหนียงเอ่ยบอกเยว่เหิงด้วยรอยยิ้ม เยว่เหิงเผยรอยยิ้มให้เม่ยเหนียงหลังจากที่กินขนมดอกพุดตานไปหนึ่งคำ “ขนมดอกพุดตาน เจ้าทำได้ออกมาอร่อยยิ่งนัก ข้าไม่ได้กินขนมดอกพุดตานที่อร่อยเช่นนี้มานานมากแล้ว” เยว่เหิงเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงชื่นชมทำให้เตี่ยและเหนียงชินของนางเผยรอยยิ้ม “ถ้าเหมิงฟูเหรินชอบ ข้าจะทำมาให้ท่านทานบ่อยๆ” เม่ยเหนียงเอ่ยบอกเช่นนี้ “ต่อไปนี้ เจ้าก็เรียกข้าว่าเหนี
Read more
บทที่ 4 ไปไม่บอก
ทันใดนั้นทหารหลวงก้าวเดินเข้ามาตรงหน้าประตูจวน แล้วก้มคารวะโดยทันที “ใต้เท้าเหวิน ต้าหวางเรียกเข้าเฝ้าด่วนขอรับ” ทหารผู้นี้เอ่ยบอกเช่นนี้ “กลับไปทูลต้าหวางขอเพลาหนึ่งชั่วยาม ข้าจะไปเข้าเฝ้าพระองค์” เหวินเจิ้นเอ่ยบอกเช่นนี้ เขามองไปยังหน้าจวนอีกครั้ง เห็นว่าเฉินเม่ยเหนียงก้าวเดินเข้ามาในจวนพร้อมกับหว่านเอ๋อร์สาวใช้ของนาง ในมือของหว่านเอ๋อร์มีตะกร้าใส่ปลาจะละเม็ดสองตัว และหัวไชเท้าสองอัน “เจ้าออกไปตลาด ทำไมไม่เรียกข้าไปด้วย” เหวินเจิ้นเอ่ยถามเม่ยเหนียง “ข้าเห็นว่าท่านยังหลับอยู่ จึงไม่อยากรบกวนการนอนของท่าน” เม่ยเหนียงเอ่ยบอกเช่นนี้ “วันหลังถ้าเจ้าอยากไปตลาดให้ทหารในจวนไปกับเจ้าด้วย เพื่อความปลอดภัย” เหวินเจิ้นเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ได้เจ้าค่ะ” เม่ยเหนียงเอ่ยบอก “เดี๋ยวข้าจะเข้าวังไปเข้าเฝ้าต้าหวาง เย็นๆ ข้าถึงจะกลับ” เหวินเจิ้นเอ่ยบอก “เจ้าค่ะ” นางเอ่ยบอกเช่นนี้ เขาจึงก้าวเดินกลับไปยังเรือนกลางอีกครั้ง เพื่อเข้าไปแต่งตัวเข้าวังเหวินเจิ้นก้าวเดินออกจากท้องพระโรงพร้อมกับตงฟางและฉู่เจี้ยนเช่นทุกครั้งที่เขาออกจากจวน และยังมีทหารเกาะดำคอยติดตามอีกประมาณสิบคน ทุกคนล้วนฝึกฝนเป็น
Read more
บทที่ 5 แอบหลงรัก
ทันใดนั้นหญิงสาวใบหน้างดงามสวมใส่ชุดสีชมพูสดใส พร้อมด้วยข้าหลวงสี่คนที่ก้าวเดินมา ทำให้ผู้คนร่วงรู้ว่าหญิงผู้นี้คือกงจู่ ฉู่เจี้ยนและตงฟางถวายบังคมโดยทันที“เหวินเจิ้น” หญิงสาวผู้นี้เอ่ยบอกด้วยรอยยิ้มที่อ่อนหวานยิ่งนัก“จิ้นเล่อกงจู่” เหวินเจิ้นเอ่ยบอกน้ำเสียงเรียบ คำพูดของเขาเหมือนตัดเยื่อใย นางมีสีหน้าที่ดูถอดสีอย่างเห็นได้ชัด แต่ทว่าอยากจะพูดคุยกับเขาจึงเปลี่ยนเรื่อง (กงจู่ แปลว่า องค์หญิง)“ได้ข่าวว่าท่านแต่งฟูเหรินเข้าจวนสกุลเหวิน” จิ้นเล่อเอ่ยถามเช่นนี้“ใช่ ส่วนข้าก็ยินดีกับกงจู่ด้วยที่ท่านกำลังหมั่นหมายกับบุตรเจ้าเมืองฉางซี” เขาเอ่ยบอกเช่นนี้ “เหวินเจิ้น” นางเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“ข้าคงต้องขอตัวก่อน ป่านนี้เหนียงเหนียงคงรอข้าทานข้าวแล้ว” เขาเอ่ยบอก ก้าวเดินจากไปจากตรงนี้พร้อมกับองครักษ์ ขณะที่จิ้นเล่อกำลังจะเอื้อนเอ่ยพูดคุยกับเขาอีกครั้ง แต่เขากลับไม่สายตามองนางแม้แต่น้อยจิ้นเล่อแอบหลงรักเหวินเจิ้นมาเนิ่นนาน นางเห็นเหวินเจิ้นตั้งแต่ยังเล็ก เพราะเตี่ยของเขาเป็นสหายกับต้าหวางสำนักเดียวกันร่วมกันสร้างแคว้น อีกทั้งเตี่ยของเขาพาเหวินเจิ้นมาในวังหลวงในงานพิธีต่างๆ ทำให้นางได้
Read more
บทที่ 6 ส่วนหนึ่งในชีวิต [NC21+] 🔥 🔥
เม่ยเหนียงลืมตาขึ้นช้าๆ เมื่อรู้สึกได้ว่ามือหนากำลังนวดขมับทั้งสองข้างของนาง นางหันกลับมามองฟูจวินของนางที่เผยรอยยิ้มให้นาง อีกทั้งเขายังมีสายตาที่อ่อนโยนและสายตาที่ปรารถนาในตัวนางยิ่งนัก ทำให้นางรู้สึกเขินอายยิ่งนักที่เขาจ้องมองเช่นนี้ จึงหันหน้ากลับมาใช้มือเรียวปิดอกอวบอิ่มและกลีบร่องซึ่งไม่สามารถบดบังเรือนร่างของนางได้ ทั้งที่มีกลีบดอกกุหลาบแดงลอยอยู่ก็ตามที“จะปิดบังไปทำไม ข้าเองก็เห็นเรือนร่างเจ้าหมดทุกส่วนแล้ว และข้าก็จดจำทุกซอกทุกมุมได้อย่างแม่นยำ” เหวินเจิ้นเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงขบขันที่นางใช้มือเรียวปิดที่ทรวงอกและกลีบร่อง เขารู้สึกว่านางกำลังกระตุ้นอารมณ์ของเขาได้ดียิ่งนัก ที่หญิงอื่นทำไม่ได้เช่นนาง“ต้าซื่อหม่า ท่านออกไปก่อนเถิด ข้ายังอาบน้ำไม่เสร็จ” นางเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เขาอดไม่ได้ที่จะจูบพวงแก้มของนางที่แดงระเรื่อ ทำให้นางแข็งทื่อเป็นหิน เขาเผยรอยยิ้มออกมาทันที “วันที่ข้าอยากน้ำกับฟูเหริน” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงกระเส่าวาบหวาม เขาลุกขึ้นยืนก้าวลงมาในสระน้ำ นางเผลอหันไปมองเขาที่มีเรือนร่างเปลือยเปล่าเช่นเดียวกับนาง ทำให้นางรู้สึกหวาดกลัวกับดุ้นที่ใหญ่โตและยาวอย่างยิ่
Read more
บทที่ 7 สองยก [NC25+] 🔥 🔥 🔥
นางเชิดใบหน้าขึ้นครางกระเส่าอยู่เช่นนั้น แต่เป็นเสียงกระเส่าที่ดังไพเราะราวกับเพลงบรรเลงฉิน ขณะที่เขาจับดุ้นสีกลีบร่องจนน้ำกามขาวขุ่นของนางหลั่งไหลออกมา ทำให้ดุ้นของเขาเปียกชื้น เขารู้อีกว่านางพร้อมแล้วที่เขาจะสอดใส่“อื้ม...อื้ม...อา...” นางร้องครางกระเส่าพร้อมกับเขา ขณะที่เขาสอดดุ้นใส่เข้ามาในกลีบร่องของนาง เขากลับรู้สึกเสียวกับครั้งแรกที่เขาสอดใส่เมื่อวาน เพราะนางบีบรัดดุ้นของเขาทั้งที่ยังเข้าไม่หมด“เหนียงเหนียง อย่าขมิบแรงสิ ข้ายังเข้าไม่หมดเลย อืม...โอ้ว...” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงกระเส่า กลีบร่องของนางคลายดุ้นของเขาออก เขาสอดเข้าไปทั้งหมดทำให้นางสะดุ้งด้วยความเจ็บปนเสียวเหมือนมีเข็มมาทิ่มแทง เพราะยังรู้สึกเจ็บที่กลีบร่องอยู่ แต่นางก็ไม่อยากขัดความสุขของเขา นางจึงปล่อยให้เขาสอดใส่เข้ามาในกลีบร่องเช่นนี้“เหนียงเหนียง...โอ้ว...โอ้ว...อา...” เขารู้สึกได้ถึงความแน่นในกลีบร่องยิ่งนัก ทั้งที่ครั้งนี้เป็นครั้งที่สองของนางแล้วนางยังคงแน่นเช่นนี้จนเขาอึดอัด แต่ยังคงสอดใส่อยู่ จนนางใช้เล็บจิกที่แผ่นหลังของเขาให้บรรเทาความหวาดเสียวอย่างลืมตัว แต่เขาไม่รู้สึกเจ็บแต่อย่างใด แต่ถ้าเป็นหญิง
Read more
บทที่ 8 งานกร่อย
เจิ้นเหวินก้าวเดินมาในจวนเห็นว่าหว่านเอ๋อร์และบ่าวรับใช้ที่อยู่ในครัวเดินเข้าเดินออกกันอยู่หลายคน ทำให้เขารู้สึกแปลกใจนี่พึ่งจะยามเหม่าเอง ทำไมถึงเปิดครัวกันเช้าเช่นนี้ เขาจึงก้าวเดินไปในครัวเห็นว่าเฉินเม่ยเหนียงอยู่ในครัว นางอยู่ตรงหน้าเตาที่มีหม้อนึ่งวางไว้หลายชั้น บ่าวรับใช้เปิดฝาหม้อตามคำสั่งของนาง ควันจึงล่องลอยออกมาทันที นางใช้มือเรียวปัดไล่ควัน และกลิ่นของปลาและซีอิ๊วหอมยิ่งนัก (ยามเหม่า คือ เวลา 05.00-06.59 น.)“คุณหนูชิมไหมคะ” หว่านเอ๋อร์เอ่ยถามเม่ยเหนียงด้วยรอยยิ้ม ขณะที่บ่าวรับใช้วางจานบนโต๊ะตรงหน้าของนางถึงสองจาน ในจานมีปลาจะละเม็ด โดยมีน้ำซีอิ๊วปรุงแต่งด้วยน้ำตาลและน้ำเปล่า อีกทั้งยังมีเห็ดหอมอยู่หลายซีก นางใช้ขิงและต้นหอมที่หั่นเป็นฝอยๆ โรยบนตัวปลา แล้วปิดท้ายด้วยผักชี“เอาจานนี้ไปให้เรือนเหลียงฮวาของเหนียงชิน แล้วก็ผัดถั่วงอกด้วยนะ เหนียงชินกินข้าวเช้าทุกวัน เดี๋ยวนางจะรอนาน” เม่ยเหนียงเอ่ยบอกเช่นนี้“ขอรับ” บ่าวรับใช้เอ่ยบอก บ่าวรับใช้ฝาปิดจานเอาไว้ทั้งจานถั่วงอก และจานปลานึ่งซีอิ๊ว บ่าวรับใช้สองคนก้าวเดินออกไปทันที เมื่อพวกเขาเห็นเจิ้นเหวิน บ่าวรับใช้ทั้งสองก้มหัวให้เ
Read more
บทที่ 9 บอกรัก [NC25+] 🔥 🔥 🔥
เหวินเจิ้นอยู่ในวังจนค่ำมืดตลอดสามสี่วันมานี้ เพราะมีการหารือเรื่องการศึกกับแคว้นลี่ที่อยู่ทางตอนใต้ของแคว้นหยางเป่ย ตรงชายแดนระหว่างสองแคว้นมีการรบกันอยู่เนืองๆ ความจริงแล้วเหวินเจิ้นได้ตัดหัวขุนศึกของแคว้นลี่ไปสองคน เมื่อสามปีก่อน แต่พอสามปีให้หลังเริ่มหนักข้อขึ้น ส่งทหารมาโจมตีชายแดนแคว้นหยางเป่ยอยู่เนืองๆ ต้าหวางอยากเผด็จศึกให้ได้เร็ววัน เจิ้นเหวินขออาสาไปรบด้วยตัวเอง ต้าหวางเองก็คัดค้านโดยทันที เพราะเหวินเจิ้นแต่งงานยังไม่กี่วันแต่เมื่อเช้าในท้องพระโรงจิ้นซื่ออาสาทำศึก ไปพร้อมกับหลี่หมิง จิ้นเค่อไม่ปฏิเสธ และให้เคลื่อนทัพได้ทันที โดยที่เขาไม่ได้เอ่ยปากแม้แต่คำเดียว แต่เขาก็ดีใจที่ไท่จื่อได้เห็นสนามรบสักครั้ง เพราะต่อไปในภาคหน้าจิ้นซื้อต้องเป็นต้าหวาง การบริหารบ้านเมืองและกลยุทธ์ในการรบต้องรู้ทั้งหมด“อาเจิ้น ท่านกลับมาแล้วหรือ” เฉินเม่ยเหนียงเอ่ยถามเขาด้วยรอยยิ้ม เห็นว่าเขาก้าวเดินเข้ามาในห้องนอน สีหน้าของเขาราวกับคิดหนัก “เจ้ายังไม่นอนอีกหรือ” เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“ข้ายังไม่ง่วง ท่านอยากอาบน้ำร้อนหรือไม่ ข้าจะได้ให้สาวใช้เตรียมให้ท่าน” นางเอ่ยถามเช่นนี้“เช่นนั้นก็ดี”
Read more
บทที่ 10 คุ้มครอง
ชายฉกรรจ์หลายคนกำลังล้มหน้าล้อมหลังชายวัยกลางคนที่มีท่าทีหวาดกลัว เพราะก่อนหน้านั้นลูกน้องของเขาประมาณสิบคนก็ถูกชายฉกรรจ์นับสิบสังหารจนหมดสิ้น ในมือของเขานั้นทิ้งกระบี่โดยทันที“เผยเหิง ส่งตราประทับของไท่จื่อมาเดี๋ยวนี้ ไม่เช่นนั้นข้าจะสังหารเจ้าทันที” เสียงของชายฉกรรจ์ผู้หนึ่งดูท่าทีเป็นหัวหน้าเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงดุดัน“เจ้าอยากได้ก็ไปเอากับกวนฮกสิ” ชายวัยกลางคนเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงหวาดกลัว “เช่นนั้นเจ้าก็ตาย” เสียงของหัวหน้าชายฉกรรจ์เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงดันนำกระบี่เข้าแทงชายวัยกลางคน แต่ทว่ากระบี่นั้นหลุดมือ เพราะลูกธนูที่ยิงเขามา ทำให้ชายฉกรรจ์ทั้งหมดหันไปหาคนที่ยิงธนูใส่กลับไม่เห็นใคร เพราะความมืด แต่ทว่าเหวินเจิ้นกระโดดลงมาจากหลังเขาสังหารชายฉกรรจ์สองคนในคราเดียว ทำให้เหล่าชายฉกรรจ์ตั้งรับ แต่ทว่ากลับตั้งรับไม่ทันจึงโดนเหวินเจิ้นใช้กระบี่แทงทะลุร่างอีกสองคน แล้วดึงกระบี่ออกเขาจึงใช้หอกที่อยู่ในมือของชายฉกรรจ์ที่ตายไปแล้ว แทงไปยังชายฉกรรจ์ ทำให้ที่เหลือต่างวิ่งไปยังหลังของผู้เป็นนาย“ใครส่งเจ้ามา” เหวินเจิ้นเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงโหดเหี้ยมราวกับไม่ใช่มนุษย์ ทำให้ชายฉกรรจ์รู้สึกว่าเหมือนพญ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status