LOGINเส้นแสงสีส้มฉายฉาบท้องนภาสาดอาบไล้ไปยังพระตำหนักทิศตะวันออก สะท้อนป้ายพระตำหนัก ‘ธาราราม’ ให้กระจ่างตา จนองค์บุษบะราชันต้องหยุดอาชาไนยลงข้างพระตำหนัก“ช่างงดงามเสียจริง” สุรเสียงเข้มตรัสขึ้นอย่างแผ่วเบาสายพระเนตรทอดไปยังเบื้องหลังของพระตำหนัก ทิวทัศน์ของป่าเขา ทำให้องค์ปิ่นเกล้าบุษบะสำราญพระหทัยยิ่งนัก“เสด็จพี่เพคะ ทรงเสด็จมาหาใครรึเพคะ” เสียงแหลมเล็กดังทะลุขัดพระอารมณ์ลุ่มหลงขององค์บุษบะราชันพระขนงเข้มมุ่นเข้าหากันอย่างมิพอพระทัย ผู้ใดช่างกล้าขัดพระอารมณ์สำราญข้า กูจักบั่นหัวมันให้ขาดเสียองค์บุษบะราชันหันขวับไปทางต้นเสียง เพียงชั่วยามเดียวทรงเห็นอิสตรีงามตา ห่มผ้าสะพักสีสันฉูดฉาดอยู่ข้างพระตำหนักธาราราม“อ้าว พระสนมทิศตะวันออกหรอกรึ” องค์บุษบะราชันตรัสพลางสาวพระบาทเข้าไปใกล้พระนางในทันที“เพ...” ไม่ทันตรัสจบดี พระเจ้าบุษบะทรงตระกองรัดวรองค์เล็กอย่างลุ่มหลง“เจ้าพี่เพคะ ประเดี๋ยวผู้ใดมาเห็นเข้ามันจะมิงามเอาได้นะเพคะ” สุรเสียงหวานตรัสอย่างสุขุมพลางพยายามแกะหัตถ์หนาออกอย่างมีมารยา“จักเป็นอันใดไปเล่า ในเมื่อข้าปรารถนาในตัวน้องหญิงนัก” ว่าแล้ว พระหัตถ์หนาเชยคางมนขึ้นพลางโน้มพักตร์คมค
ดวงพักตร์งามตา ตวัดกลับมาแล้วบริภาษเสียงดังสนั่นหอวิหารสูงไวรูช“นางแสง เจ้าไปอยู่ที่ใดมา ไปให้พ้นหน้าข้า!” สุรเสียงหวานแหลมแผดดังลั่น พลางหมุนวรองค์กลับไปทอดเนตรภาพที่บาดลึกลงไปในพระหทัยของพระนาง“เพคะ…พระสนม” นางแสงลนลานรีบคลานเข่าออกไปแต่ก็มิวายได้ยินบางสิ่ง“คอยดูนะนังอาโป…ข้าจักคอยดูน้ำหน้าเจ้าวันที่ต้องสิ้นชีพด้วยน้ำมือของข้า พระมเหสี ฮะฮ่า ๆ” พระสนมปราพินีตรัสพลางสรวลลั่นคับหอวิหารไวรูช‘แสง’ ชะงักงันราวรูปปั้น นางข้าหลวงข้างกายรู้ดีว่าพระสนม ปราพินี ผู้ปรารถนาเป็นพระอัครมเหสีทรงร้ายกาจเพียงใด แต่ด้วยความรักและภักดี นางจึงถวายการรับใช้พระสนมผู้มีจิตพยาบาทต่อพระมเหสีมิขาดตกบกพร่อง“แสง นั่นเจ้าจักไปที่ใด” พระสนมทอดพระเนตรเห็นนางแสงที่ยืนนิ่งราวรูปปั้นตรัสถามด้วยสุรเสียงห้วนจัดกว่าเดิม“ก็…พระสนมทรงไล่หม่อมฉันไปนี่เพคะ” นางแสงเอ่ยทูลด้วยแววตาซ่อนเร้นบางสิ่ง“เจ้านี่โง่เง่าเป็นเต่าล้านปีเสียจริง มา ไปกับข้า” รองพระบาทยาวสาวออกนำหน้านางข้าหลวงคนสนิทที่เทิดทูนหวงแหนนางยิ่งกว่าชีวิต“เพคะ พระสนมปราพินี” เพียงเท่านั้นนางข้าหลวงผิวเข้มจัดเดินตามพระนางไปด้วยความหวาดระแวงภายในวิหารหอไว
แสงอรุณเบิกขอบฟ้า ดวงตะวันสาดรัศมีส่องลงมายังผืนน้ำกว้างใหญ่ เส้นแสงสีทองสว่างสะท้อนให้เห็นหมู่มัจฉาที่แหวกว่ายกันอย่างขวักไขว่ บ้างมีลวดลายสีสันแปลกตา…ตามขอบสระมีหินสีขาวแซมกรวดเรียงร้อยต่อกันเชื่อมต่อล้อมรอบสระบัวขนาดใหญ่ ก้านดอกนวาระพลิ้วไหวไปมาตามแรงวาโยราวกับภุมรีเริงระบำอย่างสราญใจ เอนไปทางซ้ายทีเอนทางขวาที อ่อนไหว…ราวมีชีวิตปราสาทสูงตระหง่านตั้งเสียดขอบนภา ปลายยอดพระราชวัง สุคันธชาติสะท้อนวิบวับ กับเปลวอาทิตย์วิจิตร รัศมีเปลวลากเลื้อยลงมาเรื่อย ๆ จนถึงบานพระทวารหน้าบานพระทวารมีเสนาอำมาตย์ต่างยืนอออยู่เป็นจำนวนมาก บ้างก็แต่งกายด้วยอาภรณ์หลากสีสันท้องพระโรงพระราชวังสุคันธชาติ“นับแต่นี้สืบต่อไป พระสนมอาโปสิยะจักเป็นมเหสีของเรา เราจักประทานพระนามใหม่แก่มเหสีเราว่า อาโปสุริยะกาญจนีอัครมเหสี” องค์บุษบะราชัน ปิ่นเกล้าธาษตรีตรัสด้วยสุรเสียงกังวานดังไปทั่วท้องพระโรง“เป็นพระมหากรุณาธิคุณเพคะ” พระสนมเอกอาโปสิยะตรัสด้วย สุรเสียงหวานล้ำพลางทอดเนตรมองเครื่องศิราภรณ์แห่งราชวงศ์ ท่ามกลางความชื่นชมของเหล่าชาวบ้าน“นี่ยังน้อยไปกับสิ่งที่เจ้าทำให้ข้า...พระมเหสี” สุรเสียงขององค์ปิ่นเกล้าธาษตร
ลานประหารพระสนมทิศเหนือถูกนำองค์มาที่ลานประหาร สภาพของนางทำเอาพระสนมทั้งสามทิศตกพระทัยโดยเฉพาะพระสนมวายิกาถึงกับทรุดองค์ลงร่ำไห้ ทันที“ไหนเจ้าบอกว่าผีพระมเหสีคันธาฤรามีจริง ไหนละออกมาฆ่าข้าเลยสิไงนางอาโปสิยะ เจ้าสินะที่ถูกสิง” องค์บุษบะราชันตรัสอย่างเย้ยหยันพลางทอดเนตรจ้องมองทุกคน...“บัดนี้วิญญาณพระมเหสีได้ออกไปจากกายาของหม่อมฉันแล้วเพคะ” เสียงแหบพร่าของนางกราบทูลอย่างนอบน้อม...“หึ ที่แท้เจ้าก็หึงหวงจนขาดพระสติ แล้วทำร้ายพระมเหสีปัทมาริกาต่างหาก อาโปสิยะนางคนริษยา” ท้ายประโยคองค์บุษบะราชันตรัสด้วยสุรเสียงกร้าวพลางทอดพระเนตรใบหน้าหวานที่บัดนี้หยาบกร้านอย่างรังเกียจ จนวิญญาณพระมเหสีคันธาฤราอดสงสารมิได้“หึ เจ้าคิดว่าข้ามิมีจริงหรือเพคะองค์บุษบะราชัน” ฉับพลันพระมเหสีปัทมาริกาก็ปรากฎกายขึ้นด้านหลังแล้วปักกริชลงตรงพระพาหาขององค์บุษบะราชันทันที..."ปัทมาริกาเจ้าทำเช่นนี้ได้เยี่ยงไร” สุรเสียงเข้มตรัสก่อนจะทอดพระเนตรมองใบหน้าของพระมเหสีคันธาฤราที่ซ้อนทับดวงพระพักตร์ของปัทมาริกา“ไม่เจ้ามิมีจริง” องค์บุษบะราชันตรัสก่อนจะทอดเนตรมองอย่างหวาดผวา“ข้ามีจริงเพคะ เสด็จพี่” สิ้นคำของพระมเหสี
“โอ้ย ปวดหลังสิ้นดี” พระมเหสีปัทมริกาตรัสก่อนจะพลิก วรองค์ไปอีกทาง พลันวรองค์เล็กต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อมีวัตถุเย็นขนาบอยู่ข้างกาย....“เจ้าพี่องค์บุษบะราชันรึเพคะ” สุรเสียงหวานตรัสก่อนจะเอื้อมพระหัตถ์ควานหาหมายจะจับพระหัตถ์ขององค์บุษบะราชันอย่างสิเน่หา“กรี๊ดๆ” พระมเหสีปัทมริกาตกพระทัยสุดขีด เมื่อมองเห็นอสรพิษร้ายที่หมายจะเอาชีวิตพระนาง“ช่วยด้วย ใครอยู่ตรงนั้นช่วยข้าด้วย” พระมเหสีปัทมริกาตรัสร้องเรียกให้นางกำนัลช่วย พระนางควานหาคบเพลิงแล้วขว้างใส่เจ้างูร้าย ฉับพลันเจ้างูร้ายก็กลับกลายร่างเป็นพระมเหสีคันธาฤรา ก่อนจะพุ่งตรงเข้าบีบพระศอนาง“นางอสรพิษ! ปัทมา เจ้าทำให้ข้าเป็นเยี่ยงนี้” สุรเสียงเหี้ยมเล็ดลอดออกมาจากผีร้าย“แค่กๆ ช่วยข้าด้วย” พระมเหสีองค์ใหม่พยายามสะบัดพระศอให้หลุดพ้นจากพระหัตถ์อันหยาบกร้านของพระพี่นาง“เจ้าจำข้าได้ไหม นางน้องอสรพิษ ปัทมา ข้าคนนี้คือมเหสีคันธาฤรา ผู้ซึ่งเป็นพระพี่นางของเจ้าแต่เจ้ากลับแย่งคนรักของข้าไปทำให้ข้ามิได้สยมพรร่วมกันกับเขา และยังทำให้ข้าได้ครองคู่กับองค์บุษบะราชัน ผู้ซึ่งมักมากในกามโลกีย์ มีนางสนมมิเว้นว่างห่างหายกายา” พระมเหสีคันธาฤรากรีดสุรเสียง
พระตำหนักพระสนมวายิกา พระสนมทิศตะวันตก“มาลาเจ้าว่าอะไรนะ น้องอาโปโดนทำกระไรนะ” พระสนม วายิกาตรัสถามพลางทอดพระเนตรดวงหน้าไม่สู้ดีของนางกำนัล มาลาจึงพยักหน้าให้แช่มช้อยเป็นผู้เล่าเหตุการณ์ทั้งหมดในทันที“อะไรนะ พระสนมผีเข้า ผีพระมเหสีคันธาฤรา” พระสนมวายิกาตรัสด้วยสุรเสียงตระหนก“ทูลพระสนมวายิกา เพลานี้พระสนมอาโปกำลังแย่เพคะพระสนมหาได้ทำไม่จริงๆ นะเพคะ ได้โปรดเถิดเพคะพระสนม หม่อมฉันกราบแล้วเพคะ” แช่มช้อยกล่าวพลางกราบลงแทบพระบาทสนมทิศตะวันตก“เราจะช่วย แต่จักทำเยี่ยงไรกันดีละ หากข้าเป็นเจ้าพี่ข้าก็คงหาเชื่อการนี้ไม่” พระสนมวายิกาตรัสด้วยสุรเสียงราบเรียบ“หากเพียง พระสนมไปทูลขอไว้ชีวิตพระสนมอาโปสิยะ พระสนมอาโปอาจรอดจากการถูกประหารครั้งนี้ก็เป็นได้นะเพคะ” แช่มช้อยนางกำนัลเอ่ยกราบทูลทั้งน้ำตา“อาจเป็นได้ เราจักลองดู” พระสนมวายิกาตรัสด้วยสุรเสียงเด็ดเดี่ยวทว่าแววพระเนตรกลับฉายความไม่มั่นในพระทัยมากนักพระตำหนักหลวง“เจ้าจักให้พี่ไว้ชีวิตอาโปสิยะงั้นหรือทั้งที่มันทำพระมเหสีข้าบาดเจ็บ แถมยังพูดจาเลอะเลือนไร้ซึ่งความเคารพในตัวข้า!” พระเจ้าบุษบะราชันทอดพระเนตรพระพักตร์คมขำดั่งกินรีของพระสนมวายิก
ข่าวการสวรรคตของพระมเหสีคันธาฤรา ออกมาจากคนในพระราชวัง บ้างก็ลือกันว่า พระสนมอาโปสิยะทรงใส่ไคร้ บ้างก็ลือถึงมเหสีอยากเป็นอมตะ ด้วยเหตุนี้เจ้าชายอัศวนุพัทธ์ องค์รัชทายาทจึ่งมาขอเข้าเฝ้าพระสนมอาโปสิยะพระตำหนักพระสนมทิศเหนือ“เจ้าชายอัศวนุพัทธ์ทรงเสด็จมาพบหม่อมฉันมีกระไรรึเพคะ” พระสนมอาโปสิยะที่ถูกมเ
ห้องบรรทมพระเจ้าบุษบะราชัน“เหตุใดข้าจึ่งนิมิตรเช่นนี้ ข้าขอให้ดวงพระวิญญาณเจ้าไปสู่สุคตินะพระมเหสี” องค์ราชันตรัสพลางทอดพระเนตรพระจุฑามณีอร่ามตา ก่อนล้มวรกายลงบรรทม“เจ้าพี่เพคะ” สุรเสียงหวานใสกระซิบข้างๆ กรรณพระเจ้าบุษบะราชันเป็นผลให้องค์ราชันลืมพระเนตรขึ้นพลางทอดเนตรเงาตะคุ่มตรงปลายพระบาท“เจ้าเ
ท่าน้ำตำหนักพระสนมทิศเหนือ“อสูระเจ้าแห่งสางพราย ข้าขอปลุกเจ้าขึ้นมาจากห้วงน้ำลึกโดยเทพธิดาแห่งวารี” สุรเสียงหวานแปรเปลี่ยนเป็นเหยียบเย็น ดวงเนตรหวานฉ่ำเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นกระด้างกร้าวฉับพลันเงาดำทะมึนก็พลันปรากฏกายขึ้นพลางถามด้วยเสียงทุ้มต่ำน่าสะพรึงว่า“ข้าแต่พระสนมธิดาแห่งวารี พระองค์ประสงค์
ด้วยพระอาการอ่อนเพลียทำให้พระสนมทิศเหนือสลบไปในห้วงนิทรา พระองค์สะดุ้งตื่นในยามวิกาล ก่อนจะหยัดวรองค์แล้วเอนลงอีกครา สายลมหวีดหวิวพัดผ่านร่างของพระสนมอาโปสิยะเป็นผลให้ วรองค์เล็กหยัดกายขึ้นมา พระสนมเอื้อมพระหัตถ์หมายจปลุกแช่มช้อยนางข้าหลวงคนสนิทแต่ฉับพลันมือปริศนาเย็นยะเยือพลันสัมผัสเข้าที่หัตถาพร







