Todos los capítulos de นางร้ายเกิดใหม่หมายรักตัวประกอบ: Capítulo 21 - Capítulo 30

16 หวานชื่นใต้แสงเทียนเมื่อทหารก้าวออกไปจากหอหมื่นอักษรตามคำสั่งของเว่ยว่านคุนแล้ว ซ่งผิงซื่อก็ลอบออกจากพุ่มไม้ ย่องติดตามเข้าไปด้านใน ตั้งใจว่าจะไปหาที่หลบในห้องไหนสักห้องจนกว่าจะจบงานเลี้ยงทว่าขาทั้งสองข้างของนางก็ต้องชะงัก เมื่อได้ยินเสียงพลอดรักอย่างถึงพริกถึงขิงที่ดังออกมาจากห้องหนึ่งที่อยู่ใกล้ๆ และทันทีที่นางมองเข้าไปตรงรอยแยกของบานประตูที่เปิดอ้าไว้ นางก็ได้เห็นเงาร่างของชายหญิง คู่หนึ่งกำลังเริงรักกันอยู่บนพื้น ท่ามกลางกองหนังสือมากมายและนางก็ร้องออกมาอย่างตกใจ ทว่าเว่ยว่านคุนที่อยู่ในห้องอีกฝั่งหนึ่งกลับเดินออกมาเห็นเสียก่อน ชายหนุ่มรีบดึงหญิงสาวให้ตามมาที่ห้องของตน จากนั้นก็รีบผลักนางเข้าไปในนั้นและรีบปิดประตู พร้อมกับหันไปมองทางเว่ยว่านชางที่ก้าวออกมาจากห้องอีกฝั่ง ในสภาพที่สวมเสื้อผ้าไม่เรียบร้อยนัก และไม่ต้องบอกก็รู้ว่าก่อนหน้านี้เขาไปทำอะไรกับอันหลี่จิ้งในห้องนั้น“ท่านพี่ ท่านไปไหนมา ข้าตามหาท่านเสียทั่ว”เว่ยว่านชางละล่ำละลักถาม แต่ผู้เป็นพี่ชายก็เข้าใจดีว่าน้องชายมิได้มาตามหาเขา หากแต่กำลังมาหาใครบางคนที่เขาสั่งให้จัดเรียงหนังสืออยู่ในห้องนั้นมากกว่า“องค์รัชทายา

18 แลกเปลี่ยนอดีตอันขมขื่นเว่ยว่านคุนพานางมายังวัดเว่ยเจียงซิน อันเป็นวัดประจำแคว้น ซึ่งมีผู้คนนับหน้าถือตามาสักการะไม่น้อย ทว่าวันนี้กลับมีผู้คนบางตายิ่ง ซ้ำยังมีทหารองครักษ์กระจายตัวอยู่ตามจุดต่างๆ ให้เห็นซ่งผิงซื่อยามก้าวลงมาจากรถม้าโดยมีบุรุษผู้หนึ่งช่วยพยุงลงไป สร้างความแตกตื่นให้กับจั๋วชิงเป็นอันมาก เพียงแต่นางได้ส่ายหน้าเป็นเชิงห้ามไม่ให้พูดอะไร สาวใช้จึงก้มหน้ารับจั๋วชิงอยู่กับคุณหนูมานาน ดรุณีน้อยนางนี้แม้จะมีวัยเพียงสิบสามแต่ก็มีเหตุผลยิ่ง ดังนั้นการที่บนรถม้าคันนี้มีคนอื่นอยู่ด้วยก็ย่อมมีเหตุผลเช่นกัน“เอาไว้ข้าเล่าให้เจ้าฟังนะ แต่ตอนนี้เจ้ารู้ใช่หรือไม่ว่าต้องทำอย่างไร”“เจ้าค่ะ บ่าวไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งนั้นเจ้าค่ะ” สาวใช้ตอบอย่างชัดถ้อยชัดคำ ก่อนจะเดินทิ้งระยะห่างตามนายสาวของตนไปอย่างเงียบงัน โดยที่ตอนนี้มีบุรุษองอาจผู้หนึ่งเดินอยู่เคียงข้างหากให้จั๋วชิงมองด้วยสายตาของคนนอก คนคู่นี้ช่างเหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก อีกทั้งคุณหนูของนางก็ยังดูผ่อนคลายมากเมื่ออยู่กับคนผู้นั้นสุดท้ายหญิงสาวก็ได้แต่มองส่งนายของตนเข้าไปยังโถงสักการะด้วยรอยยิ้ม นางไม่ได้เห็นคุณหนูมีสีหน้าสดช

20 กล้ำกลืนฝืนทน ชีวิตของมนุษย์ย่อมพานพบเรื่องผิดหวังและเจ็บปวด อันหลี่จิ้งล้วนเข้าใจสัจธรรมเป็นอย่างดี แต่ใจของนางก็ไม่เคยยอมเชื่อฟัง และมักจะต้องเจ็บช้ำอยู่ร่ำไป แรกเริ่มที่ได้ก้าวเข้าสู่วังหลวง นางถูกบิดาพร่ำสอนว่าให้ทำอย่างไรก็ได้เพื่อเอาชนะใจบุรุษที่มากด้วยวาสนาให้มากที่สุด เนื่องจากยามนี้สกุลอันของนางมิได้มีอำนาจมากพอเช่นกาลก่อน นับตั้งแต่เปลี่ยนรัชสมัย การต่อสู้แย่งชิงอำนาจในวังมีมากขึ้น บรรดาขุนนางมักซื้อใจจักรพรรดิด้วยการส่งบุตรีเข้าวังหลวง กลายเป็นวิหคหลากสีที่แย่งชิงพื้นที่แห่งความโดดเด่นและโปรดปราน ทว่าด้วยความที่นางมีอายุยังน้อย จึงไม่อาจเป็นที่ต้องตา องค์จักรพรรดิ อันหมิงเหยาผู้เป็นบิดาจึงมองตัวเลือกระดับรองลงมา องค์จักรพรรดิมีโอรสหลายพระองค์ก็จริง แต่ที่ได้อยู่ใกล้ชิดก็มีเพียงองค์ชายรัชทายาทเว่ยว่านชาง โอรสที่เกิดจากฮองเฮากับองค์ชายใหญ่เว่ยว่านคุนโอรสที่เกิดจากลั่วกุ้ยเฟย อันหมิงเหยาได้ทราบข่าวลือที่ว่า องค์ชายใหญ่มีสิทธิ์ที่จะได้ครองบัลลังก์ต่อ หากเกิดเรื่องราวร้ายแรงใดๆ ขึ้นกับองค์รัชทายาท เนื่องด้วยมีคุณสม

22 ข้อตกลงระหว่างพ่อลูกซ่งผิงซื่อไม่รู้ว่าเว่ยว่านคุนกลับไปตั้งแต่ตอนไหน เพราะนางผล็อยหลับไปโดยไม่รู้ตัวในตอนที่เขายังคงนั่งอยู่ใกล้ๆ เมื่อตื่นขึ้นมาตอนเช้า อาการไข้ของนางก็หายไปแล้ว เหลือเพียงอาการเมื่อยขบทางร่างกายอีกเล็กน้อย หญิงสาวลุกขึ้นนั่งบนเตียงอย่างเกียจคร้าน และแล้วสายตาของนางก็ไปสะดุดกับขวดกระเบื้องเคลือบที่ถูกวางทับกระดาษเอาไว้ ต่อให้มองจากระยะนี้นางก็จำได้ว่าเป็นขวดยาที่เว่ยว่านคุนส่งให้นางเมื่อคืน แล้วนางไม่ยอมกิน จะให้ใครเห็นไม่ได้...ไม่งั้นตายแน่! หญิงสาวลนลานรีบก้าวเข้าไปหยิบ ตั้งใจเอามาซ่อน แต่พอมาอยู่ในมือก็รีบอ่านข้อความในจดหมายเสียก่อน และตัวอักษรที่ถูกเขียนอย่างมั่นคงของเขาก็ทำให้นางถึงกับอยากกรีดร้องด้วยความเขิน ไม่มีข้าคอยป้อนยาให้แล้ว แต่ก็อย่าลืมกินยานี้ทุกวันด้วยจะได้หายป่วยในเร็ววัน.. แม้ว่าเว่ยว่านคุนจะมิได้ลงชื่อ แต่หญิงสาวก็รู้ได้ว่ามันจะต้องเป็นเขาแน่ๆ นางล้มตัวลงดิ้นบนเตียงด้วยความเขิน พลางยกหมอนขึ้นมาปิดที่ใบหน้าอย่างเสียจริตไป ทำเอาจั๋วชิงที่ก้าวเข้ามาพร้อมอ่างล้างหน้าถึงกับอึ้ง “คุณหนูรู้

24 ห้วงบรรยากาศแสนหวานหลังจากวันนั้น ซ่งผิงซื่อก็เข้านอกออกในวังหลวงเป็นปกติ หากแต่สถานที่ที่นางมักจะแวะเวียนไปอยู่เป็นประจำคือหอหมื่นอักษร โดยอ้างกับคนอื่นๆ ว่าต้องการไปศึกษาประวัติศาสตร์ราชวงศ์ของแคว้นเว่ยเพิ่มเติม เผื่อว่าวันหน้าต้องมาใช้ชีวิตอยู่ที่นี่จะได้ไม่ต้องลำบากจนเกินไปที่จะต้องมาเริ่มต้นเรียนรู้กันใหม่ในตอนที่อายุมากขึ้นกว่านี้แล้วทั้งองค์จักรพรรดิ ฮองเฮา หรือแม้แต่บิดาของนาง ล้วนสนับสนุนในเรื่องนี้ อีกทั้งพวกเขายังกำชับให้องค์ชายใหญ่คอยดูแลว่าที่น้องสะใภ้เป็นพิเศษอีกด้วยส่วนทางด้านองค์รัชทายาท แม้จะรู้สึกหึงหวงและเป็นกังวลที่พี่ชายของเขาได้มีโอกาสใกล้ชิดกับว่าที่พระชายาของตน แต่ก็ไม่อาจขัดคำสั่งของบิดาได้ เขาจึงจำต้องปล่อยให้ซ่งผิงซื่อเข้านอกออกในหอหมื่นอักษรได้ตามใจ โดยช่วงแรกๆ เขาก็แอบสั่งการให้องครักษ์ลับคอยติดตามสอดส่องอยู่ตลอด แต่เมื่อไม่มีความผิดปกติใดๆ เป็นพิรุธก็เริ่มวางใจ จนไม่ได้สั่งให้ใครมาคอยสอดส่องอีกเมื่อไม่มีใครมาคอยสอดส่องแล้ว ทั้งเว่ยว่านคุนกับซ่งผิงซื่อก็สามารถเป็นตัวของตัวเองได้อย่างเต็มที่กว่าเดิม ซึ่งนั่นทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเขาค่อยๆ ถักทอจนแน่น