All Chapters of นางร้ายเกิดใหม่หมายรักตัวประกอบ: Chapter 31 - Chapter 40

27 วันวานเคลื่อนผ่านหลายเดือนที่ผ่านมา อันหมิงเหยารู้สึกได้ว่าเฉียนฟ่านหลิงดูแลเขาดีอย่างยิ่ง ในยามร่วมสวาท นางไม่เคยผลักไสเขาอย่างที่ผ่านมา และไม่ว่าเขาจะทุบตีนางด้วยความโหดร้ายเพียงใด สตรีนางนี้ก็ยังคงอดทนและแย้มยิ้มให้เขาอยู่เสมอ ที่ผ่านมาที่เขามักจะทุบตีหญิงสาวในขณะเริงรัก นอกจากจะเป็นเพราะความนิยมชมชอบส่วนตัวแล้ว เขายังทำเพื่อระบายความกลัดกลุ้มในใจอีกด้วย สตรีหลายคนมักไม่อาจทานทนกับความเลวร้ายนี้ มีแค่เพียงเฉียนฟ่านหลิงเท่านั้นที่ยินยอมอดทน ทำให้นางสามารถช่วงชิงความโปรดปรานที่มีมาได้อย่างง่ายดาย แต่มูลเหตุที่อันหมิงเหยาทำดีต่ออีกฝ่าย มิใช่เพียงแค่เรื่องนี้เท่านั้น แต่เพราะเขาได้รับการไหว้วานคนผู้หนึ่งให้ช่วยดูแลนางต่างหาก ในหนึ่งเดือนหลังจากคณะทูตแคว้นเถียนเดินทางกลับไป อันหมิงเหยาได้รับจดหมายฉบับหนึ่งที่ถูกส่งมาจากเสนาบดีใหญ่นามซ่งซีอัน เนื้อความในจดหมายบอกชัดว่าอยากให้เขาช่วยไปซื้อตัวสตรีนางหนึ่งออกมาจากหอนางโลม และขอให้ช่วยดูแลนางให้ดี เนื่องจากสตรีนางนี้มีฐานะเป็นบุตรสาวของซ่งซีอันที่เกิดจากภรรยาลับนางหนึ่ง แม้จะเชื่อครึ่งไม่

29 เหตุร้ายวันนี้เว่ยว่านคุนต้องติดตามองค์รัชทายาทไปทำพิธีสักการะสุสานหลวงตามคำสั่งขององค์จักรพรรดิ ชายหนุ่มตื่นตั้งแต่เช้าตรู่เดินทางเข้าวังเพื่อพบเจอกับน้องชาย หลายเดือนมาแล้วที่เขาแทบไม่ได้พบหน้าอีกฝ่าย เพราะเขาต้องตระเวนไปตรวจตราสถานศึกษายังต่างเมือง นี่เพิ่งกลับมาถึงเมืองหลวงได้เพียงสามวันก็มีเรื่องให้ต้องออกเดินทางอีกครา อันที่จริงขบวนสักการะที่ต้องไปจัดเตรียมลานบวงสรวง รวมถึงหมู่นางรำและนักดนตรีจากกองสังคีตได้ล่วงหน้าไปหลายวันแล้ว ดังนั้นขบวนเดินทางขององค์รัชทายาทกับองค์ชายใหญ่จึงมีเพียงทหารองครักษ์กลุ่มเล็กๆ ติดตามไป ในระหว่างการเดินทางที่ทั้งสองใช้เพียงม้าเร็วฝีเท้าดีคนละตัว โดยมีองครักษ์กระจายตัวกันอารักขาความปลอดภัยโดยรอบ เว่ยว่านชางที่ไม่ได้เจอพี่ชายของตนมาพักใหญ่ได้เอ่ยถามเรื่องหนึ่งขึ้นมา “ท่านได้ข่าวของเถียนเอ๋อร์บ้างหรือไม่” เว่ยว่านคุนหันไปมอน้องชายที่หันมามองเขาอยู่เช่นกันด้วยสีหน้าประหลาดใจ ก่อนจะถามออกมาเรียบๆ “องค์หญิงคือว่าที่พระชายาขององค์รัชทายาทมิใช่หรือ เหตุใดจึงมาถามเรื่องของนางกับกระหม่อมเล่า”

31 คนึงหาทุกโมงยามจั๋วชิงกลับมาเร็วกว่าที่คาดไว้... ซ่งผิงซื่อโล่งใจที่สาวใช้ของตนกลับมาอย่างปลอดภัย โดยหญิงสาวได้อธิบายว่า ในตอนที่นางออกเดินทาง องค์ชายใหญ่ได้สั่งให้ปิ่นเฉียน คอยติดตามดูแลด้วย และไปมาๆ จากที่ถูกสั่งให้ส่งแค่แถวเขตแดนแคว้นเว่ย ยามนี้ปิ่นเฉียนกลับมาส่งจั๋วชิงถึงที่หน้าจวน “ใช้เวลาเดินทางไปนานพอสมควร ตอนนี้กลับมีชายหนุ่มมาส่ง ถึงหน้าจวนเสียแล้ว” ซ่งผิงซื่อเย้าหยอก จั๋วชิงมีท่าทีเขินอายอยู่ไม่น้อย แต่ก็ไม่กล้าที่จะพูดอะไร “คุณหนูเจ้าคะ คือข้า...” “ไม่เป็นไรน่า เจ้าก็อายุไม่น้อยแล้ว จะมีความรักหรือชอบพอใครอยู่ก็ไม่แปลกหรอก” จั๋วชิงยอมรับว่าตลอดช่วงที่ได้เดินทางด้วยกัน ปิ่นเฉียนกับนางล้วนได้ผ่านความยากลำบากขึ้นเขาลงห้วยมาด้วยกัน ทั้งสองจึงเริ่มมีความผูกพันและความรู้สึกดีๆ ให้แก่กันขึ้นมาบ้าง ทว่ายามนี้ทั้งสองต่างทราบถึงเรื่องราวของเจ้านายที่คล้ายจะเดินแยกจากกันแล้ว ดังนั้นจึงไม่มีฝ่ายใดกล้าเผยความรู้สึก พวกเขาต่างเก็บงำความอุ่นหวานในความรู้สึกจากเบื้องลึกไว้เพียงในใจตนเท่านั้น “ข้ายังไม่มีใครในใจทั้

33 แย้มบุปผาผลิบานสู่ธารชล ซ่งผิงซื่อนอนไม่หลับนักเพราะหญิงสาวฝันร้ายตลอดคืน ในช่วงกลางดึกจึงลุกออกจากเตียงไปเดินผ่อนคลายที่ด้านนอก ยามนี้อากาศเริ่มเย็นลงมากแล้วนางจึงต้องนำเสื้อคลุมออกมาด้วย หญิงสาวเดินไปยังสวนเล็กๆ ด้านข้างเรือนพักของตน ก่อนจะนั่งลงตรงบันไดศาลานั่งเล่น พลางเงยหน้าขึ้นทอดมองจันทร์กระจ่าง พลันหวนคิดถึงเมื่อครั้งอดีตที่นางเคยได้นั่งชื่นชมความงดงามเช่นนี้พร้อมกันกับเขา “พี่ว่านคุน ข้าคิดถึงท่านมาก” เป็นครั้งแรกที่นางพูดออกมา เพราะบริเวณนี้มีเพียงนางกับแสงจันทรา นางไมจำเป็นต้องซ่อนงำความรู้สึกเอาไว้อีกแล้ว ทว่าหญิงสาวมิอาจรู้ว่าตอนนี้ที่เบื้องหลังกำลังมีใครบางคนแอบซ่อนตัวอยู่สักพักแล้ว ทั้งที่รู้ว่าการแอบย่องเข้าเรือนของบุตรีขุนนางใหญ่มิใช่เรื่องเหมาะสม แต่เขาก็ไม่อาจเก็บความคิดถึงที่มีต่ออีกฝ่ายไว้ได้ จึงหวังแค่เพียงมาแอบมองประตูเรือนนอนของนางก็ยังดี ทว่าดูเหมือนสวรรค์จะเมตตา เพราะกลับกลายเป็นว่ายามนี้ ซ่งผิงซื่อที่น่าจะนอนไม่หลับกำลังนั่งอยู่เบื้องหน้าเขา ซึ่งห่างออกไปเพียงไม่ กี่จั้งเท่านั้นเอง ซ้ำเขายังมีวาสนาได้ย

35 วาสนาไม่จีรังเป้าหมายของความเกรียงไกรแห่งแว่นแคว้น แต่โบราณมาคือการผนวกรวมแผ่นดิน และขยายอาณาเขตให้กว้างไกล สลักนามแคว้นให้เป็นหนึ่งยิ่งยงทั่วหล้า แม้ซ่งผิงซื่อจะเป็นสตรีที่มาจากต่างมิติเวลา หากแต่ในยามนี้นางมีเลือดของสกุลซ่งไหลเวียนอยู่ในกาย อีกทั้งทุกความทรงจำของเจ้าของร่าง รวมถึงคำพร่ำสอนของท่านอาจารย์ที่บิดาหามาสอนสั่งนางตั้งแต่วัยเยาว์ ล้วนทำให้นางเข้าใจได้ว่าชาวแคว้นเถียนถูกความคิดเช่นไรหล่อหลอมมาบ้าง หญิงสาวมาอยู่ที่นี่ได้หลายปีแล้ว ย่อมเข้าใจและปรับจูนความคิดให้เข้ากับยุคสมัยได้ไม่ยาก อีกทั้งนางยังได้เคยลั่นวาจาไว้แล้วว่าจะทำทุกอย่างเพื่อผนวกรวมสองแคว้นให้เป็นหนึ่ง ซึ่งเป็นไปตามหน้าประวัติศาสตร์ที่ได้ถูกกำหนดไว้แล้ว นางได้รับหน้าที่อันสำคัญเพียงนี้จะให้ละเลย และเห็นแก่ความรักของหนุ่มสาวเพียงอย่างเดียวย่อมเป็นไปไม่ได้ “คุณหนูเจ้าคะ ขบวนเดินทางพร้อมแล้วเจ้าค่ะ” “ได้” ซ่งผิงซื่อหันมาตามเสียงเรียก นางทิ้งเรือนนอนของตนไว้เพียงฉากหลัง ก่อนจะเดินมายังโถงหน้าของจวนเพื่อกล่าวอำลาบิดา “ท่านพ่อถนอมตัวด้วยนะเจ้าคะ ลูกเดินทางถ