นางร้ายเกิดใหม่หมายรักตัวประกอบ

นางร้ายเกิดใหม่หมายรักตัวประกอบ

last updateLast Updated : 2026-05-22
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
Not enough ratings
46Chapters
1.1Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

โปรยปราย... องค์หญิงเถียนเอ๋อร์ คือราชทินนามที่นางได้รับจากองค์จักรพรรดิ ซึ่งมาพร้อมหน้าที่อันใหญ่ยิ่งที่ ซ่งผิงซื่อ ต้องใช้ทั้งกายและใจแลกมาก หากแต่เมื่อได้มาแล้ว นางกลับต้องพานพบกับความเจ็บปวด ตามเนื้อเรื่องในหน้านิยาย และต้องสูญเสียทุกสิ่งไปเพียงเพราะความแค้น ทว่าเมื่อ ซ่งผิงซื่อ ครูสาวผู้มาจากปี 2025 มาเกิดใหม่ในร่างนี้ นางจึงขอเปลี่ยนแปลงโชคชะตาของนางร้ายที่น่าสงสารผู้นี้เสียใหม่ และจะขอเป็นเพียงสตรีตัวประกอบที่มีความสุขอย่างเรียบง่ายในนิยายเรื่องให้ได้

View More

Chapter 1

บทนำ 1 องค์หญิงเถียนเอ๋อร์

고개를 젓는 움직임은 미미했으나, 그 뜻만큼은 단호했다.

황후는 한동안 송이주를 바라보다 다시 물었다.

“허면... 네가 낳은 다섯 아이는 어찌할 셈이냐? 모두 네 배 아파 낳은 자식들이거늘, 정녕 조금도 아쉽지 않으냐?”

‘아이들이라...’

송이주의 가슴이 순간 세게 조여 왔다.

마치 누군가가 심장을 거칠게 움켜쥔 듯한 아픔에 숨을 들이쉬는 것조차 힘들었다.

열 달을 품고, 죽을 고비를 넘겨 낳은 자식들이었다.

첫째가 태어났을 때는 몰래 작은 배냇저고리 하나를 간직했다.

둘째 때는 배냇머리 한 줌을 남겨 두었다.

셋째는...

그 뒤로는 아이들의 모습을 떠올리는 것조차 두려웠다.

한 번 생각하기 시작하면 마음이 약해져 끝내 놓지 못할까 두려웠다.

하지만 그 아이들은 하나같이 그녀의 곁을 떠나 있었다.

모두 최미령의 슬하에서 자라며 그녀를 어머니라 불렀다.

정작 친어미인 자신은 어쩌면 그 아이들의 기억 속에 희미하게 스쳐 간, 그리 중요하지 않은 사람으로 남을지도 몰랐다.

송이주는 손끝을 말아 쥐고 담담히 입을 열었다.

“아이들은... 모두 태자 저하께서 데려가셨사옵니다. 태자비마마의 품에서 귀하게 자라며 아무 탈 없이 지낼 터이니, 신첩은... 더는 마음에 걸리는 것이 없사옵니다.”

황후는 송이주의 단호한 얼굴을 바라보다가, 더는 붙잡을 수 없음을 깨달았다.

“됐다. 자네는 이미 제 몫을 다했네. 이제 그만 보내주도록 하지. 허나 해산한 지 얼마 되지 않아 아직 몸이 성치 않으니, 며칠만 더 머물며 몸부터 추스리게. 몸이 회복되거든 나를 찾아와 출궁패를 받아 가거라.”

황후는 잠시 말을 멈췄다가 또렷이 덧붙였다.

“그날부터 자네는 더 이상 태자의 양제 송씨가 아니다.”

“자유의 몸이 되는 것이다.”

자유.

그 짧은 한마디가 송이주의 가슴을 짓누르던 오랜 응어리를 단숨에 깨뜨렸다.

메마른 땅에 단비가 스며들 듯, 믿기 힘든 기쁨과 홀가분함이 한꺼번에 밀려와 오 년 동안 꾹 눌러 온 체념과 인내를 모조리 무너뜨렸다.

송이주는 휘청이며 다시 무릎을 꿇고 깊이 머리를 조아렸다.

목이 메어 목소리마저 떨렸다.

“황후마마의 은혜에 감사드리옵니다!”

봉의궁을 나섰을 때는 이미 날이 저물어 있었다.

길게 뻗은 궁길을 따라 송이주는 벽을 짚은 채 천천히 걸음을 옮겼다. 그러다 문득 오 년 전의 일이 떠올랐다.

그 시절 도성에서는 태자 이윤과 최씨 가문의 장녀 최미령을 모르는 이가 없었다.

두 사람은 어려서부터 함께 자란 사이였고, 세상 사람들이 부러워할 만큼 금슬이 좋았다.

이윤은 혼례를 올리던 날, 조정 대신들이 보는 앞에서 평생 최미령 외에는 다른 여인을 들이지 않겠노라 맹세하기까지 했다.

하지만 최미령이 동궁전에 들어온 지 삼 년이 지나도록 후사를 보지 못했다.

황후는 하루하루 애가 탔다.

황실의 대를 이을 후사도 걱정이었지만, 이대로라면 이윤의 태자 자리마저 흔들릴 수 있었다.

결국 황후는 최미령의 목숨을 빌미로 이윤을 압박해 측실을 들이게 했다.

이윤은 반발도 하고 다투기도 했지만, 결국 뜻을 굽혔다.

그는 대신들이 정성껏 준비해 올린 규수들의 초상 가운데 가장 눈에 띄지 않고 가문도 평범한 여인 하나를 아무렇게나 골랐다.

공부시랑(工部侍郎)의 여식, 송이주였다.

황후의 부름을 받고 입궁한 송이주는 그 앞에 무릎을 꿇자마자 말했다.

“소녀는 혼인하고 싶지 않사옵니다.”

송이주에게는 이미 연모하는 이가 있었다.

진북장군부(鎭北將軍府)의 도련님 심이수였다.

어린 시절부터 함께 자란 두 사람은 일찌감치 마음을 확인했고, 서로 정표까지 주고받았다.

아버지의 허락만 떨어지면 혼약을 맺을 예정이었다.

하지만 황후는 그런 송이주를 앞에 두고도 태연했다. 이내 느긋하게 차를 한 모금 마시고는 말했다.

“듣자 하니 심 장군이 내달이면 변경으로 떠난다지? 전장이라는 곳이 어디 사람 뜻대로 되는 곳이더냐. 행여 무슨 변고라도 생긴다면...”

그 말을 듣고 송이주는 번쩍 고개를 들었다.

황후는 그제야 찻잔을 내려놓았다.

“동궁전에 들어가 태자의 아이를 다섯만 낳아 주게. 그리하면 이 자리에서 약조하지. 그 뒤에는 자네가 누구를 찾아 떠나든 더 이상 막지 않겠네.”

송이주는 아무런 대답도 하지 못했다. 그저 입술을 꾹 깨문 채 주먹을 움켜쥐었고, 손톱은 어느새 손바닥 깊숙이 파고들어 있었다.

황후는 담담히 한마디를 더 얹었다.

“허나 혼인을 거부한다면... 내가 지금이라도 군령을 바꾸면 심이수를 사지로 보내는 것쯤 어렵지 않다. 변경에서 영영 돌아오지 못하게 할 수도 있다는 뜻이지.”

그 말에 송이주의 안색이 새하얗게 질렸다.

“자네, 나를 너무 야속하게 여기지 말게. 태자는 태자비만을 목숨처럼 아껴 다른 여인에게는 눈길조차 주지 않았네. 그러다 이제야 겨우 자네를 택한 것이야. 황실의 대를 잇기 위해서라도 자네는 반드시 동궁전에 들어가야 하네.”

송이주는 바닥에 무릎을 꿇은 채 온몸이 얼어붙는 듯했다.

그제야 알았다.

이것은 의논이 아니었다.

명령이었다.

자신의 혼인과 몇 해의 세월을 내어 주는 대신, 연모하는 이의 목숨을 지켜낼 수 있다는 의미였다.

송이주는 천천히 눈을 감았다.

한참 뒤 다시 눈을 떴을 때, 눈동자에는 체념 어린 순종만이 남아 있었다.

“소녀... 명을 따르겠사옵니다.”

그렇게 송이주는 태자의 양제가 되었다.

하루라도 빨리 소임을 마치고 이곳을 떠나려면 다른 도리가 없었다.

송이주는 온갖 방법을 써 이윤의 눈길을 끌었고, 어떻게든 그와 합방할 기회를 만들었다.

얼마 지나지 않아 궁 안에 온갖 소문이 돌기 시작했다.

새로 들어온 송 양제가 사람을 홀리는 데 능한 요망한 여인이라느니, 태자 저하를 지독히도 연모한 나머지 총애를 얻기 위해 무슨 짓이든 서슴지 않는다느니 하는 말들이었다.

여인으로서 지켜야 할 체면과 염치마저 모두 내던졌다는 험담도 뒤따랐다.

송이주는 억울해도 말할 수 없었다.

하소연할 곳도 없었다.

다행이라 해야 할지, 아이는 쉽게 들어섰다.

이윤과의 합방이 잦았던 탓인지, 아니면 본래 아이가 쉽게 드는 몸이었던 것인지는 알 수 없었다.

그렇게 얼마 지나지 않아 첫아이를 가졌다.

해산하던 날, 이윤이 찾아왔다.

하지만 그는 산실 밖에 서 있을 뿐이었다.

한참 뒤 우렁찬 울음소리와 함께 건강한 사내아이가 태어났다.

하지만 송이주는 자신의 아이를 제대로 품에 안아 보지도 못했다.

이윤이 곧장 안으로 들어와 기력이 다한 그녀에게 말했다.

“태자비는 슬하에 자식이 없어 늘 적적해했으니, 이 아이를 태자비의 소생으로 삼아 그 품에서 기르게 하자꾸나.”

송이주는 피로 얼룩진 자리 위에 누운 채 말없이 이윤을 바라보았다.

그의 뒤로는 궁인이 갓난아이를 강보에 품은 채 조용히 전각을 나서고 있었다.

송이주는 입술만 달싹였을 뿐 아무 말도 하지 못했다.

둘째도 사내아이였다.

이번에 이윤이 내놓은 이유는 달랐다.

“태자비가 첫째에게 함께 자랄 아우가 있으면 좋겠다고 하는구나. 하여 이 아이도 태자비의 슬하에 두겠다.”

셋째, 넷째...

이유는 번번이 달랐지만 결과는 언제나 같았다.

아이들은 세상에 나오자마자 울음도 채 그치기 전에 몸을 씻기고 강보에 싸여 태자비의 처소로 보내졌다.

그리고 이번에는 다섯째였다.

딸아이였다.

이윤은 이번에도 아이를 데려가려 했다.

떠나기 전, 그는 문득 침상 위의 송이주를 바라보았다.

얼굴에는 핏기 하나 없었고 눈빛마저 텅 비어 있었다.

그 모습을 보자 이윤의 마음에도 드물게 측은함이 일었다.

그는 강보를 안은 채 잠시 망설이다가 말했다.

“조금만 더 참아라. 다음 아이만큼은 네 품에서 자라게 하마.”

송이주는 천천히 눈을 들어 그를 바라보았다.

이윤은 빼어난 용모를 지닌 사내였다.

짙은 눈썹 아래 눈매는 또렷했고 콧날은 반듯했으며, 몸에는 태생부터 존귀한 태자의 기품이 배어 있었다.

품에 갓난아이를 안고 있어서인지, 평소 날카롭던 얼굴도 한결 부드러워 보였다.

하지만 송이주의 마음에는 아무런 파문도 일지 않았다.

다음은 없다.

그녀의 소임은 모두 끝났다.

이 동궁전도, 차갑기만 한 전각도, 마음 한 자락 내어 주지 않은 지아비도, 어미라 부를 수조차 없는 다섯 아이도... 모두 그녀의 것이 아니었다.

심이수는 아직 변경에서 그녀를 기다리고 있었다.

이제는 떠날 때가 다가왔다.

이곳을 떠나, 다시는 돌아오지 않을 것이다.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
46 Chapters
บทนำ 1 องค์หญิงเถียนเอ๋อร์
ขอฝากนิยายเรื่องใหม่ของแป้งด้วยนะคะ บทนำ 1บททดสอบของมนุษย์ต้องเกิดขึ้นสักกี่ครั้งกี่หนกัน... ซ่งผิงซื่อจิกเล็บลงบนราวระเบียงที่ทำจากหินอย่างเจ็บแค้น ยามมองไปยังภาพของชายหญิงคู่หนึ่งที่อยู่ห่างไปไม่กี่จั้ง ฝ่ายบุรุษคือคนที่นางปักใจรักมาเนิ่นนาน หากแต่อีกหนึ่งคือสตรีที่นางเคยยึดถือว่าเป็นสหาย พวกเขาแอบพลอดรักกันอย่างหน้าด้านลับหลังนาง ทั้งที่วันนี้คือวันแต่งงานของนางกับเขา ช่างใจร้ายนัก... ซ่งผิงซื่อคิดอย่างเจ็บช้ำ ตัวนางเองจะว่าไปแล้วก็มีฐานะไม่ด้อยเป็นถึงองค์หญิงแห่งแคว้นเถียนอันมั่งคั่ง หากแต่ความมีเกียรตินี้ก็ใช่ว่าจะสามารถแลกมาซึ่งรักแท้ที่จริงใจ แม้ตัวนางจะถูกแต่งตั้งให้เป็นองค์หญิง เนื่องจากทางฮ่องเต้แคว้นเถียนไม่มีธิดา ทำให้ตัวนางซึ่งเป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวของท่านเสนาบดีซ่งซีอันได้ถูกคัดเลือกให้มาเป็นตัวเชื่อมสัมพันธ์กับแคว้นเว่ยในวันนี้ ความยิ่งใหญ่และมั่นคงของแคว้นเว่ยและแคว้นเถียน จำต้องแลกมาด้วยน้ำตาของนางหรืออย่างไรกัน นั่นคือคำถามที่ซ่งผิงซื่อเฝ้าถามตนเอง ตั้งแต่ก้าวแรกที่พาตัวเองเข้ามาเกี่ยวพันกับเรื่องราวในร
Read more
บทนำ 2 องค์หญิงเถียนเอ๋อร์
บทนำ 2 องค์หญิงเถียนเอ๋อร์ภาพมายาที่ถูกสร้างขึ้นในความนึกคิดของซ่งผิงซื่อซ้ำๆ นั้น คือสิ่งที่ดรุณีน้อยนางนี้ยึดโยงไว้เป็นที่พึ่งพิงทางจิตใจเรื่อยมา ผ่านคืนและวันในหลากฤดู เคลื่อนคล้อยไปอีกหลายปี กระทั่ง ณ วันนี้ที่ความฝันของนางกลายเป็นจริง แต่แล้วนางก็ได้มารู้ในภายหลังว่า วันเวลาที่ห่างไกลทำให้เขาปันใจให้สตรีอีกนางหนึ่งไปด้วย อันหลี่จิ้งเดิมทีก็เป็นเพียงบุตรีของขุนนางระดับสองแห่งแคว้นเว่ย หากแต่นางเข้าวังมาเป็นนางกำนัลข้างเตียงขององค์รัชทายาทตั้งแต่อายุสิบสาม ในยามนั้นนางเป็นดรุณีน้อยแสนอ่อนโยนที่ถูกส่งมาเป็นสหายกับสตรีในรุ่นราวคราวเดียวกันอย่างซ่งผิงซื่อ ตลอดหลายเดือนที่ใช้เวลาด้วยกันในจวนรับรอง นอกจากนางจะได้เรียนรู้ความเป็นไปของเว่ยว่านชางผ่านทางนางกำนัลผู้นี้แล้ว นางยังได้เรียนรู้เรื่องกามกิจบนเตียงที่เขาโปรดปรานผ่านคำบอกเล่าของอีกฝ่ายด้วย ในสายตาของซ่งผิงซื่อ นางจึงไม่เคยมองว่าอันหลี่จิ้งเป็นอื่น อีกทั้งยังให้ความสนิทสนมอย่างดีจนยินยอมนับถือกันเป็นสหาย แต่ทุกสิ่งที่นางเชื่อใจกลับกลายเป็นเพียงสายลมที่มิได้รับความเหลียวแลแม้แต่น้อย
Read more
บทที่ 1 แลกเปลี่ยนด้วยน้ำตา
บทที่ 1 แลกเปลี่ยนด้วยน้ำตาหลายชั่วยามหลังเสร็จสิ้นพิธีบวงสรวงและกราบไหว้ฟ้าดินตามธรรมเนียมของแคว้นเว่ย หวงไท่จื่อเฟย[1] ถูกเชิญเข้าสู่ตำหนักขององค์รัชทายาท นางรู้สึกเหมือนถูกกักขังอยู่ในห้องหอก็ไม่ปาน เพราะหลังจากเฝ้ารออยู่นาน เว่ยว่านชางก็ไม่ยอมเข้ามาหานางเสียที ทำให้หญิงสาวไม่อาจอดทนรอคอยได้อีกต่อไป นางกระชากผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวโยนทิ้งลงบนพื้น ก่อนจะก้าวออกไปจากห้องหอโดยไม่สนใจคำตักเตือนของหมัวมัวที่คอยเฝ้าดูอยู่ด้านนอก “องค์รัชทายาทอยู่ที่ใด” ในยามที่นางเอ่ยถามกลับไม่มีใครกล้าที่จะตอบ นางจึงจ้องหน้าคนทุกคนที่พยายามล้อมหน้าล้อมหลังนางเอาไว้อย่างไม่พอใจ ก่อนจะตบหน้าของทุกคนที่อยู่ตรงนั้นทุกคนอย่างไม่ปรานีพร้อมกับตวาดซ้ำ “ข้าถามว่าองค์รัชทายาทอยู่ที่ใด หากไม่ตอบข้าจะสั่งลงโทษพวกเจ้าฐานบกพร่องต่อหน้าที่ในการดูแลองค์รัชทายาทในคืนวันแต่งงาน” “องค์รัชทายาทอยู่เรือนด้านหลังเพคะ” ในที่สุดก็มีนางกำนัลนางหนึ่งลนลานตอบ เมื่อได้ฟังหญิงสาวก็วิ่งไปยังเรือนด้านหลังทันที เนื่องจากก่อนหน้าที่จะแต่งเข้ามา นางได้เรียนรู้ผังที่ตั้งของเรือนต่า
Read more
บทที่ 2.1 ข้อเสนอที่งดงาม
บทที่ 2.1 ข้อเสนอที่งดงามหลังผ่านคืนแต่งงาน ซ่งผิงซื่อยินยอมทำตามสัญญา นางได้มอบตำแหน่งชายารองให้แก่อันหลี่จิ้ง อีกทั้งยังใจดีมอบเรือนพักหลังใหญ่ให้อีกหลังหนึ่ง ฉากหน้าซ่งผิงซื่อกลายเป็นสตรีน่าสงสาร เพียงตบแต่งเข้ามาวันแรกก็ต้องทนเห็นสามีอุ้มชูสตรีอื่นอย่างนอกหน้าแล้ว นางกลายเป็นหวงไท่จื่อเฟยที่ผู้คนภายนอกพากันสงสารเห็นใจ แม้แต่องค์จักรพรรดิก็เรียกโอรสของพระองค์ไปตำหนิถึงความเอนเอียงนี้หลายครา ทว่านางมองไกลกว่านั้น หากต้องการทวงคืนเลือดแค้นนี้ นางจำต้องยอมขุดบ่อล่อปลา สร้างภาพลักษณ์สตรีผู้แพ้พ่ายให้ผู้คนได้ประจักษ์เสียก่อน ยามนี้ทั้งนางและสามีจึงเปรียบเสมือนชีวิตคู่ที่ล้วนต้องแสดงละครแข่งกัน เขาฝืนทนมอบความรักและเอาอกเอาใจนางเมื่ออยู่ต่อหน้า ในขณะที่นางทำตนเป็นชายาสาวแสนดี ยินยอมให้เขาได้ไปค้างอ้างแรมกับสตรีอื่นมากกว่ามานอนในตำหนักของตน แต่ในยามที่สามีออกไปสะสางราชกิจร่วมกับองค์จักรพรรดิ นางและสาวใช้คนสนิทอย่างจั๋วชิงกลับคิดวางแผนบางอย่างอย่างไม่สนใจว่าสิ่งที่กระทำลงไปนั้นจะผิดหรือถูก “น้องสาว เจ้ามาอยู่ในวังก็นานแล้ว ซ้ำตอนนี้ยังอยู่
Read more
บทที่ 2.2 เติมเชื้อไฟ
บทที่ 2.2 เติมเชื้อไฟ“ข้าไม่ได้อยากเร่งรัด แต่อยากให้เจ้าลองกลับไปคิดทบทวนดู ในสายตาข้ามองเจ้าเป็นสหายเสมอ เมื่อเจ้าให้กำเนิดโอรส เด็กน้อยคนนั้นย่อมเท่ากับเป็นบุตรของข้าด้วย เจ้ามั่นใจได้เลยว่าข้าจะรัก และมอบทุกอย่างให้แก่เขา เฉกเช่นบุตรแท้ๆ ของข้า” “หม่อมฉันขอเวลาสักหน่อยเถอะเพคะ” “ไม่มีปัญหา ข้ายินดีรอจนกว่าเจ้าจะพร้อม แต่จงอย่าให้นานนัก อย่าลืมว่าเวลาเคลื่อนผ่านทุกวัน หากปล่อยให้ทุกอย่างผ่านไปโดยไม่ลงมือ เจ้ากับข้าอาจจะต้องเสียใจในภายหลัง หากมีสตรีอีกคนมาแย่งชิงหัวใจขององค์รัชทายาทไปครอง” หวงไท่จื่อเฟยกล่าวเรียบๆ ก่อนจะขอตัวกลับไปพักผ่อน เนื่องด้วยเห็นว่ามารบกวนพระชายาอันหลี่จิ้งนานแล้ว ทว่าทันทีที่นางก้าวพ้นชายคาเรือนพักของพระชายารอง ซ่งผิงซื่อก็โยนผ้าเช็ดหน้าปักลายหงส์ที่อีกฝ่ายมอบให้นางก่อนกลับลงบนพื้น พร้อมกับใช้เท้าบดขยี้มันราวสิ่งนี้คือใบหน้าของอันหลี่จิ้งที่นางแสนชัง “คุณหนูเจ้าคะ พอเถอะเจ้าค่ะ เดี๋ยวมีคนมาเห็น” จั๋วชิงเข้าไปดึงแขนนายสาวเอาไว้ นางติดตามคุณหนูมาตั้งแต่ตอนอยู่แคว้นเถียน อีกทั้งยังเติบโตมาพร้อมกันตั้งแต่ยังเยาว
Read more
บทที่ 3 ขุดบ่อล่อปลา
บทที่ 3 ขุดบ่อล่อปลา เชื้อไฟแห่งความมุ่งมั่นของอันหลี่จิ้งนั้นมีนามว่า...อันหมิงเหยา ซ่งผิงซื่อมิใช่สตรีที่สักแต่จะแก้แค้นอย่างโง่งม เมื่อยามนางคิด ‘กำจัด’ ย่อมต้องมองมดปลวกเหล่านั้นให้ถ่องแท้ บิดาของนางเคยสอนว่า หากต้องการอยู่ในจุดยิ่งใหญ่ได้นาน นางจำเป็นต้องยอมสละบางสิ่งเพื่อให้ได้มา วันนี้นางยินยอมสละซึ่งความรักไปแล้ว เพราะฉะนั้นนางจะต้องเรียกคืนจากคนในสกุลอันอย่างสาสมทีเดียว หากแต่การเอาคืนซึ่งหน้านั้นเป็นเรื่องไม่ควรทำอย่างยิ่ง หญิงสาวจึงได้ตระเตรียมแผนการทั้งหมดมาเนิ่นนาน และวันนี้หมากอีกตัวของนางก็มาให้ใช้งานถึงหน้าตำหนักแล้ว “ท่านหมิงเหยามาแล้วเจ้าค่ะคุณหนู” “จั๋วชิง เจ้าไปเตรียมสำรับของว่างอย่างดีมาด้วย อ้อ...อย่าลืมชาดีจากแคว้นเราอีกกาหนึ่ง ข้ากับท่านหมิงเหยามีหลายเรื่องต้องเจรจา น่าจะใช้เวลาอยู่บ้าง” “คุณหนูจะทำเช่นนี้จริงๆ หรือเจ้าคะ” จั๋วชิงนึกห่วงนายสาวของตนขึ้นมาครามครัน แม้นางจะมองว่าแผนการนี้ไร้ช่องโหว่แล้ว แต่เมื่อถึงคราวต้องสานต่อจริงจังก็ยากจะสงบใจไหว “เจ้ากับข้ามีทางให้ถอยหลังได้หรือ มีเพียงทำเช
Read more
4 วันนี้ฟ้าปลอดโปร่งยิ่ง
4วันนี้ฟ้าปลอดโปร่งยิ่ง... ซ่งผิงซื่อนั่งอยู่ในศาลาแปดเหลี่ยมหน้าตำหนักทอดมองออกไปยังทิวทัศน์ด้านหน้าที่มีกิ่งเหมยแผ่กิ่งก้านไปทั่ว ในใจกำลังฮัมเพลงอย่างสบายใจ รอยยิ้มกระจ่างใสแข่งกับดวงตะวันยามสาย “วันนี้พระชายาของข้าดูสดชื่นยิ่ง มีเรื่องใดให้เจ้าดีใจอย่างนั้นหรือ” เสียงที่เอ่ยถามดังขึ้น หลังจากสังเกตใบหน้าเปื้อนยิ้มของอีกฝ่ายอยู่สักพัก “หม่อมฉันเพียงแค่มีความสุขเพคะ” เว่ยว่านชางก้าวเข้ามานั่งลงเคียงข้างนาง ฝ่ายพระชายาสาวก็กุลีกุจอรินชาส่งให้ เขารับถ้วยชามาถือโดยไม่ได้จิบ “ดูท่าองค์รัชทายาทมีเรื่องอยากถามหม่อมฉันนะเพคะ” “เถียนเอ๋อร์ พี่ได้ข่าวเมื่อเช้าว่าเจ้าสั่งให้คนจัดที่ทางในตำหนักของเจ้าให้กับพระชายารองอย่างนั้นหรือ” ในยามอยู่ด้วยกัน เว่ยว่านชางมักหลีกกเลี่ยงที่จะเรียกอันหลี่จิ้ง อย่างสนิทสนม ซึ่งซ่งผิงซื่อทราบดีว่าเขากำลังพยายามเอาใจนางอยู่อย่างอ้อมๆ ด้วยคงไม่อยากให้นางรู้สึกถึงความรักที่ลำเอียงของเขาที่มอบให้กับพระชายารองที่มีฐานะต้อยต่ำกว่า “เพคะ หม่อมฉันทำให้องค์รัชทายาทขุ่นข้องพระทัย
Read more
5.1 เรื่องราวน่าสงสัย
5.1เรื่องราวน่าสงสัยบรรดาขุนนางในราชสำนักยามนี้ไม่มีใครกล้าขอโอกาสให้พระชายารองอันหลี่จิ้ง เนื่องด้วยความผิดในครานี้หนักหนานัก ด้วยเหตุนี้เององค์รัชทายาทจึงถูกองค์จักรพรรดิสั่งห้ามมิให้ไปติดต่อกับสตรีนางนั้นอีกทว่าเว่ยว่านชางมีความผูกพันกับสตรีนางนั้นอย่างลึกซึ้งยิ่ง เขาจึงไม่อาจทนนิ่งดูดาย ปล่อยให้นางไม่ได้รับการเหลียวแลได้ อีกทั้งในยามนี้อีกฝ่ายก็กำลังตั้งครรภ์อยู่เลือดเนื้อเชื้อไขของเขาอยู่ในท้องของนางจะให้ผลักไสไปก็คงไม่ได้...ชายหนุ่มทอดถอนใจอย่างกลัดกลุ้ม พลางใช้นิ้วคลึงตรงขมับเบาๆ เขานอนไม่ค่อยหลับมาหลายวันแล้ว เพราะไม่อาจปล่อยวางเรื่องราวต่างๆ ลงได้“ตงหู ข้ามีเรื่องอยากให้เจ้าไปทำ”“พ่ะย่ะค่ะ” องครักษ์ลับก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะรับฟังคำสั่งขององค์รัชทายาท หลังเขาหายออกไปจากตำหนักไม่นานก็กลับมาพร้อมกับสีหน้ายุ่งยากใจ“นางเป็นเช่นไรบ้าง รายงานข้ามาเร็ว” ครานี้เว่ยว่านชางไม่อาจสงบใจได้อีกแล้ว เพราะใบหน้าซีดเผือดของตงหูทำให้เขารู้สึกคล้ายว่าจะเกิดเรื่องร้ายขึ้นกับคนรัก“ตอนที่ไปถึงพระชายารองสลบไปไม่ได้สติ กระหม่อมพยายามปลุกแล้วก็เหมือนจะเอาแต่เพ้อ”“นางอาจไม่สบาย ไม่รู้ม
Read more
5.2 ซ้อนแผน
5.2ซ้อนแผนในคืนเดียวกันนั้นเอง จั๋วชิงถูกส่งตัวออกไปจากวังทางประตูเมืองด้านทิศใต้ โดยมีรถม้าคันหนึ่งเคลื่อนผ่านออกไป ทว่าก่อนที่นางจะเดินทางไกลก็ยังพยายามโน้มน้าวคุณหนูของตนให้หนีไปพร้อมกันกับนาง“คุณหนู ท่านไปกับข้าเถิดเจ้าค่ะ กลับแคว้นเถียนของเรากันเถิด”นางพยายามเกลี้ยกล่อมนายสาวมาทั้งวันแล้ว หากแต่อีกฝ่ายยังคงส่ายหน้าปฏิเสธพร้อมกับยิ้มอย่างงดงาม“หน้าที่ของข้าคือการมาแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ ยามนี้ข้าเป็นคนของแคว้นเว่ยแล้ว ไม่อาจหนีกลับไปกับเจ้าได้อีก”“แต่ว่าคุณหนูจะต้อง...” จั๋วชิงร่ำไห้ออกมาและไม่กล้ากล่าวต่อ เมื่อกลางวันทั้งนางและคุณหนูต่างแอบได้ยินบทสนทนาขององค์รัชทายาทกับองครักษ์คนสนิททั้งหมดแล้ว“ข้าเคยบอกเจ้าแล้วมิใช่หรือว่าหากต้องสละบางสิ่งเพื่อให้คนที่ ทำให้ข้าเจ็บปวดได้สำนึก เราก็จำต้องแลกบางสิ่ง” นางยิ้มอย่างงดงาม หากแต่ในแววตารื้นด้วยหยาดน้ำใสที่เอ่อล้น“ชีวิตข้าเดิมทีก็เป็นหมากของผู้คนอยู่แล้ว จักอยู่หรือตายก็ไม่สำคัญ แต่หากต้องตาย ข้าย่อมแน่ใจว่ามันจะคุ้มค่า เพราะข้าต้องให้พวกมันลงนรกไปพร้อมกับข้าด้วย”“คุณหนู...”“ไม่มีข้าแล้ว เจ้าก็ไม่จำเป็นต้องรั้งอยู่ในจวน ข้านำ
Read more
5.3 ผลตอบแทนของความรักที่ลวงหลอก
5.3ผลตอบแทนของความรักที่ลวงหลอกเมื่อคืนนางหลับไม่ลง ทำให้เมื่อยามเช้าอาทิตย์ทอแสงอ่อนจางงดงาม ซ่งผิงซื่อก็ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม น้ำชาในกาพร่องไปจนแห้งเหือดแล้ว หญิงสาวได้ยินเสียงของนางกำนัลที่มาเรียก จึงเอื้อนเอ่ยอนุญาตให้เข้ามาได้หญิงสาวได้รับการปรนนิบัติตั้งแต่ตอนอาบน้ำ กระทั่งผลัดเปลี่ยนอาภรณ์เสร็จสิ้น ทว่าบรรดานางกำนัลที่มารับใช้ต่างก็แปลกใจที่วันนี้อาภรณ์ที่หวงไท่จื่อเฟยเลือกใส่ คืออาภรณ์ตามยศถาของนางในยามที่ดำรงตำแหน่งเถียนเอ๋อร์กงจู่แห่งแคว้นเถียน“เตรียมเกี้ยวให้ข้าที ข้าจะไปตำหนักเย็นตามเวลาเดิม”“เพคะ” นางกำนัลผู้หนึ่งขานรับ ก่อนจะรีบออกไปจัดการตามคำสั่ง แม้หลายคนจะแปลกใจที่จั๋วชิงไม่มาอยู่รับใช้ ซ้ำยังหายตัวออกไปจากตำหนัก แต่ก็ไม่มีใครกล้าสงสัยหรือมีคำถามใดๆหลังเสร็จสิ้นการเตรียมการ หวงไท่จื่อเฟยก็เดินไปขึ้นเกี้ยวอย่างเงียบๆ รอคอยให้คนนำพานางไปสู่ตำหนักเย็น ทั้งที่ทราบดีอยู่แล้วว่าอาจมีคนผู้หนึ่งหรือกลุ่มหนึ่งรอคอยอยู่ขบวนเกี้ยวของซ่งผิงซื่อใช้เวลาเดินทางไปยังตำหนักเย็นด้วยเวลาเพียงไม่นาน หญิงสาวก้าวลงจากเกี้ยวและสั่งให้ทุกคนกลับไปทันทีโดยไม่ต้องรอคอย ด้วยนางทราบดีว่าเม
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status