นางร้ายเกิดใหม่หมายรักตัวประกอบ

ขอฝากนิยายเรื่องใหม่ของแป้งด้วยนะคะ        

 บทนำ 1

บททดสอบของมนุษย์ต้องเกิดขึ้นสักกี่ครั้งกี่หนกัน...

          ซ่งผิงซื่อจิกเล็บลงบนราวระเบียงที่ทำจากหินอย่างเจ็บแค้น ยามมองไปยังภาพของชายหญิงคู่หนึ่งที่อยู่ห่างไปไม่กี่จั้ง ฝ่ายบุรุษคือคนที่นางปักใจรักมาเนิ่นนาน หากแต่อีกหนึ่งคือสตรีที่นางเคยยึดถือว่าเป็นสหาย พวกเขาแอบพลอดรักกันอย่างหน้าด้านลับหลังนาง ทั้งที่วันนี้คือวันแต่งงานของนางกับเขา

          ช่างใจร้ายนัก...

          ซ่งผิงซื่อคิดอย่างเจ็บช้ำ ตัวนางเองจะว่าไปแล้วก็มีฐานะไม่ด้อยเป็นถึงองค์หญิงแห่งแคว้นเถียนอันมั่งคั่ง หากแต่ความมีเกียรตินี้ก็ใช่ว่าจะสามารถแลกมาซึ่งรักแท้ที่จริงใจ

  แม้ตัวนางจะถูกแต่งตั้งให้เป็นองค์หญิง เนื่องจากทางฮ่องเต้แคว้นเถียนไม่มีธิดา ทำให้ตัวนางซึ่งเป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวของท่านเสนาบดี

          ความยิ่งใหญ่และมั่นคงของแคว้นเว่ยและแคว้นเถียน จำต้องแลกมาด้วยน้ำตาของนางหรืออย่างไรกัน 

          นั่นคือคำถามที่ซ่งผิงซื่อเฝ้าถามตนเอง ตั้งแต่ก้าวแรกที่พาตัวเองเข้ามาเกี่ยวพันกับเรื่องราวในราชสำนักของแคว้นเว่ย 

          ความจริงเรื่องนี้ก็ไม่ใช่เรื่องที่เหนือความคาดหมายสำหรับนาง เพราะซ่งผิงซื่อเติบโตมาในครอบครัวที่เป็นขุนนางมาหลายชั่วอายุคน จึงถูกปลูกฝังให้จงรักภักดีเป็นที่หนึ่ง เรื่องส่วนตนเป็นที่สองเสมอมา แต่ทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับนางในเวลานี้นั้นหนักหนาเกินไป

          หญิงสาวยังจำได้ดีว่าจุดเริ่มต้นของเรื่องราวที่ทำให้ชีวิตของนางต้องพลิกผันเกิดขึ้นเมื่อห้าปีก่อน ซึ่งเจ้าตัวยังคงจำมันได้อย่างแม่นยำราวกับมันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน

          จุดเริ่มต้นของมันเกิดขึ้นในวันหนึ่งของฤดูร้อน...

          เกี้ยวลงรักสีดำสนิทเคลือบลายทองที่แสนโดดเด่นถูกวางลงที่หน้าประตูวังอย่างมั่นคง ก่อนที่โฉมสะคราญวัยสิบห้านางหนึ่งจะก้าวลงมาจากเกี้ยวด้วยกิริยาอันอ่อนโยน

          ซ่งผิงซื่อประหม่ายิ่งนัก เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่นางเดินทางมายังต่างแคว้นพร้อมคณะทูตจากแคว้นเถียน โดยนางได้รับหน้าที่นำของขวัญอันล้ำค่ามากมายมามอบให้องค์รัชทายาทแห่งแคว้นเว่ย ในฐานะตัวแทนของจักรพรรดิแคว้นเถียน

          หญิงสาวรอคอยในพื้นที่โถงหน้าไม่นานก็ถูกขันทีเชิญให้ก้าวล่วงเข้าสู่ภายใน นางไม่กล้ามองไปทางใดเลย นอกจากพื้นที่เคียงข้างบัลลังก์มังกร อันเป็นที่นั่งสำหรับองค์รัชทายาทนามว่า ‘เว่ยว่านชาง’

          ชายหนุ่มรูปร่างกำยำ ดวงหน้าของเขามีแววดื้อรั้นถือดีเล็กน้อย 

          ทว่าสำหรับซ่งผิงซื่อแล้ว นางถูกอบรมมาเป็นอย่างดีว่าต้องทำทุกทางเพื่อเอาชนะใจเขาในคราแรกพบให้ได้ เพียงเพื่อต้องการให้ทั้งสองแคว้นมีความสัมพันธ์อันดีโดยผ่านการแต่งงาน

          เรื่องการแต่งงานต่างแคว้นล้วนมีมาแต่โบราณ ซ่งผิงซื่อทราบเรื่องนี้ดี และนางก็ถูกวางตัวให้เป็นคู่หมายขององค์รัชทายาทเว่ยว่านชางมาตั้งแต่รู้ความแล้ว ดังนั้นทุกเรื่องที่เกี่ยวข้องกับเขา ไม่ว่าจะเป็นรสนิยมความชอบ เรื่องราวส่วนตัวต่างๆ ล้วนเป็นนางที่ร่ำเรียนมาอย่างถ่องแท้แล้ว ดังนั้นเพียงแค่ได้พบหน้ากันครั้งแรก นางจึงบอกตัวเองว่าบุรุษผู้นี้คือสามีของนางในอนาคต

          ทุกสายตา...ทุกความรู้สึกล้วนเป็นนางที่มอบให้เขาทั้งหมด

          จากแรกเริ่มเป็นเพียงแค่หน้าที่ตามคำสอนสั่ง หากแต่ต่อมามันคือความยินยอมของนางเองทั้งนั้น 

          ยินยอมทั้งที่รู้ว่าในใจเขามิได้มีนางเพียงแค่คนเดียว...          

          มันเริ่มตั้งแต่วันที่พบกันครั้งแรก นางได้ทำความรู้จักกับเว่ยว่าน-

          “องค์หญิงเถียนเอ๋อร์ ข้าขอดื่มให้ท่าน”

          ซ่งผิงซื่อทำเพียงแค่ยิ้มตอบพลางยกจอกทองคำที่อีกฝ่ายรินสุราให้นางขึ้นดื่มอย่างเงียบงัน หญิงสาวมองเขาอย่างประเมินพลันครุ่นคิดถึงเหตุผลที่นางเดินทางมายังแคว้นเว่ย

          ทำอย่างไรก็ได้ให้องค์รัชทายาทแห่งแคว้นเว่ยถวิลหาแค่เพียงเจ้าเท่านั้น...

          นั่นคือความต้องการของบิดากับจักรพรรดิที่ผลัดกันกำชับนางก่อนเดินทางมายังแคว้นเว่ย และแม้แต่บรรดาคณะทูตที่มาด้วยก็เน้นย้ำเรื่องนี้จนนางแทบจะท่องจำได้แล้ว ดังนั้นชีวิตของซ่งผิงซื่อในยามนี้คงไม่ต่างจากหมากที่งดงามตัวหนึ่งบนกระดานของจักรพรรดิทั้งสองแคว้น

          แม้แต่ราชทินนาม ‘เถียนเอ๋อร์’ นั้นซ่งผิงซื่อได้รับมาจากจักรพรรดิแคว้นเถียนสื่อถึงว่าบัดนี้นางได้เป็นธิดาบุญธรรมของจักรพรรดิเรียบร้อยแล้ว ซึ่งมันก็เป็นตัวตอกย้ำถึงหน้าที่ของนางไปพร้อมกันด้วย

          “ขอบพระทัยเพคะองค์รัชทายาท”

          “เรียกข้าว่าพี่ว่านชางก็พอ ในภายหน้าเราสองย่อมต้องสนิทชิดเชื้อกันมากขึ้น” เว่ยว่านชางเอ่ยอย่างนุ่มนวลพลางวางประสานมือของเขาลงบนจอกทองคำที่อีกฝ่ายยังถือค้างเอาไว้ ตาสบตาสื่อประสานความรู้สึกอย่างเปิดเผย

          นี่นางไม่ได้ลงแรงใดๆ ก็ได้ใจของเขามาแล้วหรือ...

          ซ่งผิงซื่อถามตนเองขณะหลุบตาลงแสร้งทำเอียงอาย แววตาของบุรุษผู้นี้แพรวพราวราวกับเครื่องแก้วหลิวหลีอันเลอค่า จนนางมองแล้ว

          ไม่อยากเชื่อเลยว่าการพบกันในครั้งแรกของเราจะง่ายดายเพียงนี้ 

          “หม่อมฉันต่ำต้อย มิกล้าเรียกองค์รัชทายาทเช่นนั้นหรอกเพคะ”

          “เจ้ามีฐานันดรเป็นถึงองค์หญิง ซ้ำยังมีความงามเป็นเอกเช่นนี้ยังคิดว่าต่ำต้อยได้อย่างไร”

          “คือข้า...”

          “ต่อไปห้ามกล่าวเช่นนี้อีก ตราบใดมีพี่อยู่ตรงนี้จะไม่มีวันยอมให้เจ้าต่ำต้อยเป็นอันขาด” เขาสัญญากับนางด้วยแววตาอันแสนมั่นคงและมีพลัง พร้อมกับยื่นมือมาตรงหน้า “เชื่อมั่นในตัวพี่หรือไม่”

          ซ่งผิงซื่อมิได้ตอบ แต่นางเลือกที่จะวางมืออีกข้างของตนลงบนมือของเขา พร้อมกับฉายรอยยิ้มงามล่มเมืองไปให้แทนคำตอบ ทั้งสองมองตากันอย่างลึกซึ้ง ในใจของทั้งสองฝ่ายต่างอยู่ในห้วงคิดของตนเอง

          วินาทีแรกที่เขาเอื้อนเอ่ยอย่างมั่นคงว่าจะไม่มีวันทำให้นางรู้สึกต่ำต้อยไปกว่าผู้อื่น เว่ยว่านชางก็ได้รับหัวใจของนางมาไว้ในกำมือเรียบร้อยแล้ว

          นางยินยอมให้เขาสานต่อสัมพันธ์แห่งความคุ้นเคยครั้งนี้ด้วยการแวะเวียนไปพบปะเขาตามเทียบเชิญที่ถูกส่งไปถึงจวนรับรับรองคณะทูตหลายครา อีกทั้งยังหาข้ออ้างแกล้งล้มป่วยอย่างน่าอายเพื่อทอดเวลาให้นางได้อยู่ในแคว้นเว่ยให้นานขึ้นอีกหน่อย

          ทุกอย่างที่นางทำ หากเป็นเรื่องรักใคร่ของวัยหนุ่นสาวอาจมองว่าเป็นเรื่องไม่สมควร หากแต่ตอนนี้ทุกคนคล้ายจะเห็นดีเห็นงามและยอมปิดตาลงข้างหนึ่งกับแผนการทอดสะพานอย่างจงใจของโฉมสะคราญนางนี้อย่างพร้อมเพรียงกัน

          ทั้งหมดเพียงเพราะทุกฝ่ายต่างก็ได้ผลประโยชน์บนวาสนาด้ายแดงเส้นนี้ ทุกอย่างรุดหน้าไปอย่างรวดเร็วจวบกระทั่งถึงวันอำลา แม้นางกับองค์รัชทายาทจะได้ใกล้ชิดกันเพียงไม่กี่เดือน หากแต่หลังจากนั้นเขาก็ยังคงส่งจดหมายมาถึงนางอย่างสม่ำเสมอ บอกเล่าเรื่องราวมากมายเสมือนนางอยู่ตรงนั้นกับเขาด้วยเท่าที่จะพอมีโอกาส ซ้ำยังกำชับอย่างแข็งขันว่าเมื่อวันหนึ่งมาถึงเขาจะแต่งนางเป็นพระชายา