تسجيل الدخولโปรยปราย... องค์หญิงเถียนเอ๋อร์ คือราชทินนามที่นางได้รับจากองค์จักรพรรดิ ซึ่งมาพร้อมหน้าที่อันใหญ่ยิ่งที่ ซ่งผิงซื่อ ต้องใช้ทั้งกายและใจแลกมาก หากแต่เมื่อได้มาแล้ว นางกลับต้องพานพบกับความเจ็บปวด ตามเนื้อเรื่องในหน้านิยาย และต้องสูญเสียทุกสิ่งไปเพียงเพราะความแค้น ทว่าเมื่อ ซ่งผิงซื่อ ครูสาวผู้มาจากปี 2025 มาเกิดใหม่ในร่างนี้ นางจึงขอเปลี่ยนแปลงโชคชะตาของนางร้ายที่น่าสงสารผู้นี้เสียใหม่ และจะขอเป็นเพียงสตรีตัวประกอบที่มีความสุขอย่างเรียบง่ายในนิยายเรื่องให้ได้
عرض المزيدเ-รื-อ-น-ลั-บ ของคุณนายร่าน
ในเซตนี้ประกอบด้วย
1 รือนลับของคุณนายร่าน
2 หลงลีลาคนส่งแก๊ส
3 ลุงนิโกรข้างบ้าน
4 ความลับของเมียร่าน
นวนิยายสำหรับผู้ใหญ่เท่านั้น
ผู้เขียน กาสะลอง
ไม่อนุญาตให้สแกนหนังสือ
หรือคัดลอกเนื้อหาส่วนใดส่วนหนึ่งของหนังสือ
เว้นแต่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของหนังสือเท่านั้น
นิยายเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องที่สมมติขึ้น
ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องจริงแต่อย่างใด ชื่อบุคคล
และสถานที่ที่ปรากฏในเนื้อเรื่อง ไม่มีเจตนา
อ้างอิงหรือก่อให้เกิดความเสียหายใดๆ
……….
นิยายเรื่องนี้… ไม่มีแก่นสารสารัตถะอะไรนักหนา
ทั้งเรื่องขับเคลื่อนด้วยอารมณ์อันมืดดำของมนุษย์
ดำเนินเรื่องด้วยตัณหาราคะสุดร้อนแรง
ท่านใดที่ไม่ชอบโปรดหลีกเลี่ยง
*เราเตือนท่านแล้ว*
2568 หัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์
ที่เรือนไทยหลังใหญ่ตั้งอยู่ริมทะเล
ตอนใกล้ค่ำ
เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นที่ดังออกมาจากห้องพระ คลอไปกับเสียงลมทะเลและเสียงคลื่นสาดกระแทกโขดหิน ทำให้ ‘ลุงแก้ว’ ชายร่างกำยำที่ทำงานเป็นคนรับใช้อยู่ในบ้านหลังใหญ่แห่งนี้มานานหลายปี ต้องเดินอ้อมไปทางหน้าต่างด้านหลังด้วยความสงสัย
ลุงแก้วสอดสายตาคมกริบ มองลอดช่องหน้าต่างที่แง้มเอาไว้เข้ามาในห้อง เห็นคุณนาย ‘มยุรี’ กำลังนั่งขดกายร้องไห้อยู่หน้ากรอบรูปขาวดำของสามีและโกฐกระดูกสีทองอร่าม
ลุงแก้วมองภาพด้วยความรู้สึกเวทนาจับใจ…
ก่อนที่ความรู้สึกนั้นจะเปลี่ยนเป็นหื่นกระหายเข้ามาแทนที่ เพราะว่าเรือนร่างของคุณนายช่างเอิบอิ่มเย้ายวน
เสื้อสีดำไว้ทุกข์ที่หล่อนสวมใส่มาตลอดเริ่มหลุดลุ่ย แลเห็นเต้านมขนาดใหญ่ ปลิ้นออกมาเมื่อหล่อนตะแคงขดกายน้ำตาไหล
โดยหารู้ไม่ว่าคนที่แอบดูกำลังเอามือรูดสาวลำเอ็นยาใหญ่มหึมาของตัวเองไปพลาง ไม่นานมีน้ำหล่อลื่นสีใสไหลปุดๆ ออกมาอาบเลื่อมหัวเอ็นสีม่วงถอกบานใหญ่ราวกำปั้นมือเด็ก
“คุณท่านไม่น่ารีบจากฉันไป… ฮือๆ… ”
เสียงคุณนายร้องไห้คร่ำครวญ…
ก่อนจะพลิกกายที่กำลังตะแคงเปลี่ยนเป็นนอนหงาย หลังจากกลิ่นน้ำใคร่จากหัวเอ็นของผู้ชายชาตรีอย่างลุงแก้วโชยตามลมมากระทบจมูกยิ่งปลุกความกระสันให้หล่อนได้อย่างเหลือเชื่อ
“กลิ่นนั้น… อ๊า… ”
คุณนายสูดกลิ่นน้ำใคร่ของลุงแก้วโดยไม่รู้ว่าที่มาของกลิ่นอยู่ตรงไหน แต่มันเร่งเร้าให้เข่าทั้งสองข้างของหล่อนตั้งชัน จากนั้นค่อยๆ สอดมือเข้ามาใต้ชายเสื้อที่หลุดลุ่ยอวดปทุมคู่งาม บีบเคล้นเต้านมตัวเองจนปลายยอดชูชันชี้ฟ้า
“โอ๊ววว… แม่คุณเอ๊ย… ”
ลุงแก้วถึงกับร้องอุทานกับภาพที่เห็น…
เป็นเพราะว่ามุมที่แกกำลังแอบมองนี้อยู่ด้านหลังของคุณนายพอดี
ทำให้ลุงแก้วมองเห็นกลีบสวาทโหนกนูนเด่นชัดเป็นรูปเป็นร่างอยู่ใต้กางเกงในลายลูกไม้บางๆ เห็นร่องพูแอ่นอ้าขึ้นมาท่ามกลางเส้นไหมสีดำระยับ
“อู้ววว… คุณนายคงเหงา”
ลุงแก้วครางเบาๆ…
แสงแดดสาดลอดบานหน้าต่างเข้ามากระทบง่ามขาคุณนาย เห็นน้ำหล่อนลื่นใสๆ ของหล่อนหลั่งออกมาอาบชุ่มสองกลีบ สะท้อนเป็นมันวาวเพราะกางเกงในเนื้อบางแนบเน้นพูสวาท คัดทรงเป็นรูปเป็นร่างอวบอูม ชุ่มไปด้วยเมือกคาวน้ำใคร่ซึมซ่านออกมาตามแรงกระสัน กลิ่นนั้นลอยไปกระทบจมูกลุงแก้วเช่นกัน
“อู้ววว… น้ำคาวใคร่ของคุณนายช่างหอมเหลือเกิน”
ลุงแก้วสูดหายใจแรงลึก…
โดยที่คุณนายหารู้ไม่ว่าภาพหล่อนที่เห็นอยู่นี้กำลังยั่วราคะของคนแอบมอง ทำเอาเลือดกำเดาลุงแก้วแทบสาดทะลักออกมา
“น่าสงสารจัง… คุณนายคงเหงา… ”
ลุงแก้วพึมพำ…
มือหยาบใหญ่ข้างหนึ่งยังกำลำเนื้อสีน้ำตาลแข็งจัดขนาดใกล้เคียงกับท่อนแขนเด็ก รูดชักซ่วบๆ ลงมาสุดตอโคนอวบหนามหึมา ทั้งลำโอบล้อมไว้ด้วยเส้นเลือดลายเอ็นปูดโปนดูราวกับดุ้นมะระจีนใหญ่ๆ
“อ่า… ผมอยากจับเอ็นกระแทกรูคุณนายเหลือเกิน”
สายตาของลุงแก้วยังไม่ละจากภาพเรือนร่างขาวผ่องของคุณนาย หล่อนกำลังบิดกายไปมา แม้แววตาดูเศร้าลึกจากความสูญเสียสามี แต่บางทีก็มีประกายความเงี่ยนวาบวาวออกมาอย่างไม่อาจเก็บซ่อน เพราะหล่อนยังสาวและเปี่ยมไปด้วยตัณหาอันแรงกล้า
“อ๊า… คุณท่านขา… ”
คุณนายมยุรีร้องครางเรียกชื่อของเถ้าแก่ ‘เดโช’ สามีชราผู้ล่วงลับของหล่อน สองมือบีบขยำสองเต้าใหญ่มหึมาของตัวเองที่ไม่โดนจูบไซ้มานาน บีบบี้จนปลายหัวนมแดงเรื่อชูชันกระสันหาริมฝีปากบุรุษเพศดูดเลีย
“โถ… น่าสงสารเหลือเกินแม่คุณ”
ลุงแก้วเท่านั้นที่เข้าใจดีว่าตอนนี้คุณนายคงไม่ใช่แค่เหงา แต่ยังพยายามข่มกลั้นความ ‘เงี่ยน’ เอาไว้จนต้องแอบเข้ามาปลดปล่อยช่วยตัวเองอยู่ในห้องเก็บกระดูกของสามีอย่างที่เห็นอยู่ในตอนนี้
บทส่งท้าย ชาตินี้ขอมีเพียงเจ้าความรักระหว่างเขากับซ่งผิงซื่อ คงไม่ต่างจากความฝันในวัยเด็กที่ยากจะตื่นได้ ดังนั้นต่อให้มีสตรีงดงามทั่วทั้งใต้หล้ามายืนเรียงให้เลือกเฟ้น ใจเขาก็ยังคงเลือกแค่เพียงนาง ในความทรงจำของเขา นับตั้งแต่ได้พานพบนางในตอนที่อีกฝ่ายมีอายุสิบสามหนาว องค์หญิงตัวน้อยจากต่างแคว้นก็ได้มาสร้างที่พำนักอยู่ในใจของเขาแล้ว เมื่อเวลาผ่านพ้น จนสองคนหลอมรวมเป็นหนึ่ง เขาก็ยิ่งมั่นใจว่าเขารักนางอย่างลึกซึ้ง ดังนั้นชายหนุ่มจึงแทบไม่เสียเวลาคิดเลย เมื่อองค์จักรพรรดิกล่าวว่าจะมอบสมรสพระราชทานให้กับเขา ทว่าการแต่งงานครั้งนี้ ย่อมหมายถึงการต้องสูญเสียความเป็นตัวเองไปหลายสิ่ง รวมถึงในอนาคตยังต้องทำหน้าที่ปกครองแคว้นเว่ยที่เขาไม่เคยนึกฝันว่าจะต้องทำมาก่อนด้วย แต่เพื่อสตรีที่รักแล้ว...ไม่ว่าอะไรเขาก็ยอมแลกทั้งนั้น ขอเพียงให้ได้อยู่กับนางเป็นพอ “ท่านยินดีแต่งกับข้า ทั้งที่รู้ว่าตัวเองจะต้องสูญเสียความเป็นอิสระอย่างนั้นหรือ” ซ่งผิงซื่อเอ่ยถามขณะเดินกุมมือกับอีกฝ่ายไปด้วยกันในอุทยานหลวง ยามนี้นางกับเขาสามารถแสดงความรักที่มีต่อกันได
40 ชีวิตคนไม่จีรังชีวิตคนเราไม่จีรัง เช่นเดียวกับอำนาจที่เพียงพริบตาก็มลายหายไปราวกับหมอกควันสายหนึ่ง... ซ่งผิงซื่อกับเว่ยว่านคุนได้พาอันหลี่จิ้งมาพบกับองค์รัชทายาทถึง ในคุกหลวง แม้เขาจะได้รับการปฏิบัติด้วยอย่างดี แต่ให้อย่างไรที่นี่ก็คือที่คุมขังที่ไร้ซึ่งแสงตะวัน บรรยากาศอับชื้นนี้ ทำให้ซ่งผิงซื่อนิ่วหน้าด้วยความไม่ชอบใจ ซ้ำยังรู้สึกวิงเวียนตลอดเวลา “พี่ว่านคุน ข้ารู้สึกเวียนหัว และเหมือนจะอาเจียนเลย ข้าขอไปรอข้างนอกนะเจ้าคะ” “เจ้ารีบให้จั๋วชิงพาออกไปก่อน เดี๋ยวอีกครู่ พี่จะตามไปนะ” “เจ้าค่ะ” นางขานรับและรีบหมุนกายกลับออกไป โดยมีจั๋วชิงเข้ามาประคอง ทางด้านอันหลี่จิ้งเห็นว่าองค์หญิงไม่ค่อยสบายก็เอ่ยกับองค์ชายใหญ่เพียงว่า “องค์ชายส่งหม่อมฉันตรงนี้ก็ได้เพคะ” “ได้ ก่อนไปข้ามีสิ่งนี้มอบให้เจ้า ฮองเฮาฝากมาบอกว่าให้ข้านำมันมาให้องค์รัชทายาท แต่ข้ามาคิดๆ ดูแล้ว เขาคงไม่อยากพบหน้าข้านักหรอก เจ้าเอาไปให้เองเถอะ” “ได้เพคะ ขอบคุณองค์ชายใหญ่ยิ่งนักที่เมตตา หม่อมฉันคงได้แต่ตอบแทนท่านในวันหน้าแล้ว” อันหลี่จิ้งยอบกายล
39 รักแท้มีจริงหรือไรออกเรือนกับบุรุษไม่จริงใจ ไฉนเลยจะได้รักแท้ไปครอบครอง... อันหลี่จิ้งเพิ่งประจักษ์ในคำกล่าวที่ว่าก็ในคืนนั้นนั่นเอง เนื่องจากเว่ยว่านชางได้ลอบเข้ามาในเรือนพักของภรรยา ทว่าสิ่งแรกที่เขาถามกับนางก็คือคำถามที่ว่านางกำลังตั้งครรภ์จริงหรือไม่ อันหลี่จิ้งไม่รั้งรอที่จะเข้าไปสวมกอด พร้อมกับเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้สามีได้รับรู้ว่านางกำลังตั้งครรภ์จริงๆ ทว่าไม่เพียงเว่ยว่านชางจะไม่มีสีหน้าที่ยินดี เขากลับมีโทสะจนผลักหญิงสาวลงไปกองกับพื้นพรม “ชั่วช้านัก! เหตุใดเจ้าจึงปล่อยให้มารหัวขนเช่นนี้เกิดขึ้นมาได้ เจ้ารู้หรือไม่ว่าเรื่องนี้จะต้องทำให้ข้าสูญเสียทุกสิ่ง” “องค์รัชทายาทเพคะ ทำไม...” “เจ้านี่มันช่างโง่เง่านัก แม้ว่าข้าจะรักเจ้าเพียงใด เจ้าก็ไม่มีทางสำคัญไปกว่าตำแหน่งรัชทายาทของข้า ตำแหน่งนี้กว่าข้าจะได้มานั้นไม่ง่ายเลย เจ้าคิดหรือว่าข้าจะยอมสูญเสียมันไป” เว่ยว่านชางระบายความอัดอั้นตันใจออกมาจนหมด ที่ผ่านมาเขาต้องใช้ความพยายามมากมายกว่าจะได้ตำแหน่งนี้มาครอง แต่กลับต้องมาสูญเสียไปเพราะมารหัวขนที่ตัวเขาเองไม่ต้องการ
38 เชื่อมั่นในบุพเพฮองเฮาปรึกษากับองค์จักรพรรดิถึงเรื่องของโอรส ด้วยพวกเขาไม่รู้ว่าเรื่องนี้เว่ยว่านชางจะรับทราบด้วยหรือไม่ “ฝ่าบาท เรื่องนี้เราควรทำเช่นไรดีเพคะ หากสิ่งที่องค์หญิง เถียนเอ๋อร์กล่าวเป็นความจริง ไม่เท่ากับว่าความพยายามของเราที่ผ่านมาสูญเปล่าหรือ” “หากว่านชางทำตัวเหลวไหล เห็นทีว่าตำแหน่งองค์รัชทายาทแห่งแคว้นอาจต้องเปลี่ยนแปลง” “หม่อมฉันเข้าใจเพคะ” ฮองเฮากล่าวอย่างเข้าใจ พลางเอื้อมมือไปสัมผัสมือขององค์จักรพรรดิ ทั้งสองมองหน้ากันโดยไม่ต้องมีคำพูดใด เพราะเข้าใจกันดีว่าเรื่องนี้มิใช่เรื่องที่จะเห็นแก่ครอบครัวเพียงอย่างเดียวได้ เนื่องจากแคว้นเว่ยกับแคว้นเถียน ในยามนี้ก็ใช่ว่าจะไม่มีริ้วคลื่นแห่งความแก่งแย่งเกิดขึ้น เพราะขุนนางบางส่วนในแคว้นต่างสนับสนุนให้แคว้นเว่ยหาทางผนวกรวมแคว้นเถียนเป็นหนึ่งเดียว โดยใช้องค์หญิงเถียนเอ๋อร์เป็นหมากชน ทว่าการศึกย่อมต้องวางแผน และใช้เวลาหลายปี ดังนั้นหากการแต่งงานครั้งนี้ไม่เกิดขึ้น ย่อมไม่อาจยื้อเวลาให้แคว้นเว่ยสั่งสมไพร่พล เพื่อเตรียมการรับศึกได้ เว่ยว่านชางที่ตั้งใจมาปรึกษาเรื่องนี้กับบิด
10 ชีวิตที่ดีล้วนต้องสร้างเองฝึกการแสดง คือหนึ่งในหน้าที่ของนางด้วยหรือ...ซ่งผิงซื่อยืนถอนใจอย่างกลัดกลุ้ม ขณะเอามือไพล่หลังยืนฟังของนายหญิงลู่เซียง หัวหน้ากองสังคีตแห่งแคว้นเถียนอย่างอ่อนใจ ยามนี้จิตใจยังคงฟุ้งซ่านไปเรื่อยเปื่อย เพราะนี่เป็นวันแรกที่ได้ออกจากจวนหลังจากทะลุมิติแห่งเวลามายังอดีต
9ผู้หวนกลับซ่งซีอันในประวัติศาสตร์มีประวัติให้ศึกษาไม่มาก เนื่องจากเอกสารในสมัยนั้นต่างก็สูญหายไป มีเพียงตำนานเล่าขานว่าเขาเป็นเสนาบดีแห่งยุคที่มีอำนาจเป็นรองเพียงองค์จักรพรรดิแห่งแคว้นเถียนเท่านั้นบัดนี้ซ่งผิงซื่อผู้มาจากอนาคตนั้นแจ้งแก่ใจแล้ว เพราะลักษณะของซ่งซีอันเกรงขามยิ่ง ใบหน้าของเขาในยาม
8ต่างภพความรักของสตรีนางหนึ่ง นำพามาซึ่งความวิบัติแห่งแคว้นเว่ย...พระชายาเอกนางนี้กลายเป็นสตรีที่ถูกคนทั่วแคว้นก่นด่าถึงความโหดเหี้ยมของนาง...นั่นคือเนื้อความในย่อหน้าสุดท้ายของเรื่องราวในองก์แรกของนิยายที่กำลังถูกเปิดอ่านอยู่ ซึ่งแน่นอนว่าคนอ่านก็กำลังรู้สึกเศร้าไม่ต่างจากครั้งแรกที่เคยได้อ่าน
7 เงามืดของความรัก--------------------------ซ่งผิงซื่อออกจากห้องพักมาสักพักแล้ว หญิงสาวจึงได้มานั่งในห้องอาหารและร่วมกินอาหารพร้อมกับเด็กๆ เธอมองดูเด็กนักเรียนของตนกำลังพูดคุยกันอย่างมีความสุข ก่อนจะเหม่อมองออกไปด้านนอก สักพักก็พาหัวใจตนเองดำดิ่งลงไปยังอดีตที่เจ็บช้ำ เพราะเสียงเตือนกำหนดการล่วงห

















