로그인โปรยปราย... องค์หญิงเถียนเอ๋อร์ คือราชทินนามที่นางได้รับจากองค์จักรพรรดิ ซึ่งมาพร้อมหน้าที่อันใหญ่ยิ่งที่ ซ่งผิงซื่อ ต้องใช้ทั้งกายและใจแลกมาก หากแต่เมื่อได้มาแล้ว นางกลับต้องพานพบกับความเจ็บปวด ตามเนื้อเรื่องในหน้านิยาย และต้องสูญเสียทุกสิ่งไปเพียงเพราะความแค้น ทว่าเมื่อ ซ่งผิงซื่อ ครูสาวผู้มาจากปี 2025 มาเกิดใหม่ในร่างนี้ นางจึงขอเปลี่ยนแปลงโชคชะตาของนางร้ายที่น่าสงสารผู้นี้เสียใหม่ และจะขอเป็นเพียงสตรีตัวประกอบที่มีความสุขอย่างเรียบง่ายในนิยายเรื่องให้ได้
더 보기Chapter 1: Cheap woman
NAKAHIGA si Skylar sa malaki at malambot na kama, pabiling-biling ang ulo. Kahit anong gawin niya ay hindi niya maibukas ang mga mata at ang tanging alam niya ay para siyang sinisindihan ng apoy sa sobrang init.
“Ang init… tubig. Pahingi ng tubig, please…” iyon ang namutawi sa bibig ni Skylar.
Kumakapa ang kamay niya sa kamang kinahihigaan pero wala pa rin siya sa tamang huwisyo.
At that moment, the door was harshly opened and a man got inside. Under the lights of the chandelier, it can be seen that the man has a tall and well built body. Pasuray-suray itong naglakad patungo sa kama, halata ang kalasingan.
Hinila ng lalaki ang necktie at inalis ito, kasunod ang paghubad din ng polo na kung saan na lang nito hinagis. Sa ilalim na ilaw ng chandelier, kitang-kita doon ang topless body ng lalaki, nadepina rin ang malinaw na linya ng walong abs nito – kung pagbabasehan naman ang itsura nito, mala Adonis na bumaba sa mundong ibabaw ang lalaki. Perpekto at halatang pinaburan ng Maykapal ang lalaki dahil kahit sinong makakakita rito ay isa lang ang masasabi nila, ubod ng gwapo.
He is Jaxon Flinn Larrazabal, king of the business world. Sa isang salita lang nito, kaya nitong pabagsakin o pagyamanin ang isang negosyo kaya maraming tumitingala sa lalaki.
Jaxon stumbled on the bed when he noticed something amiss. He smelled something sweet in the air that made him frown.
‘Is there a person staying here?’
Because of that, Jaxon looked around. At doon nga ay nakita nito ang isang babae na may suot na black mask. Ang buhok ng babae ay nakakalat sa unan na isang nakakaakit na tanawin sa kung sino mang makakakita rito.
Pilit na hinahatak ni Skylar ang manipis at maikling damit na nasa katawan dahil hindi niya malaman kung anong gagawin sa sarili.
“S-Sino ‘yan?”
Nang may dumating, nakaramdam si Skylar ng panganib kaya napadaîng siya. Sinubukan ni Skylar na magsalita ngunit paos at mahina ang boses niya. Nauuhaw din siya, naiinitan, at hindi mapirmis sa pagiging hindi komportable. Maybe she's going to die soon.
“So you're the ‘gift’, huh? You don't deserve to know my name, lady.” Malamig at may halong panunuya ang boses ni Jaxon.
Inabot ng mahabang daliri ni Jaxon ang makinis na pisngi na nagpabilis sa dagundong ng puso ni Skylar. Hindi mapigilan ay lumapit siya sa taong humahaplos sa kanya. May dalang lamig ito at nasa magulong isip ni Skylar na kapag yumakap siya rito ay maiibsan ang init na nadarama niya.
“Are all women so cheap like you? Ready to offer themselves like this?” Mas lalong malamig ang boses nito at bakas na sa salita ang pandidiri.
Cheap?
Anong… ibig sabihin ng taong naririnig niyang magsalita. Litong-lito siya at nag-aagaw sa utak niya kung nasa panaginip ba siya o totoo iyon. Pakiramdam niya ay sinisilaban siya ng apoy at may batong nakapatong sa mga mata kaya hindi siya makadilat. Butil-butil na rin ang pawis sa katawan niya.
“Tulungan mo ako, please. Naiinitan ako. S-Sobrang init na…” impit na sabi ni Skylar sa taong naroon, nasa isip ay matutulungan siya nito. Halos bulong na lang iyon na may pagsusumamo, ang boses niya ay nakakaakit.
“Then, how could I help you?” tanong ni Jaxon, may mapanuksong ngiti sa labi. Ang kamay nito ay pinaglandas sa balikat ni Skylar.
Hindi makasagot si Skylar ngunit mas lumapit siya sa nagsasalita. Ang mukha niya ay kiniskis niya sa matipuno at matigas na díbdib ni Jaxon. Dahil dito, hindi napigilan ni Jaxon ang sarili at hinàlikan ang mamula-mula at mainit na labi ni Skylar.
She tastes so sweet, so addicting.
Mas malalim at mas mainit ang naging hàlik ni Jaxon.
Unti-unting nagising ang pinakamalalim na pagnanasa sa loob ng katawan ni Skylar at buong puso siyang sumuko at sumunod sa bawat gawin ng lalaki sa kanya.
Hindi alam kung gaano katagal, ngunit si Skylar ay napapikit na lang noong marating ang r***k at sa sobrang pagod ay nawalan ng malay.
***
“HALA!”
Nagising si Skylar mula sa masamang panaginip at iyon ang naisigaw. Nanigas ang kanyang katawan sa takot nang makita ang pangmayamang presidential suite na malapalasyo.
Pinagtataka niya, paano siya napunta rito?
Hinawakan niya ang kumot sa kaba.
"Hmmm..." Nakarinig si Skylar ang ungol ng lalaki sa kanyang likuran.
Nanlaki ang mga mata niya sa takot at dahan-dahang inikot ang ulo sa direksyon ng tunog.
Si Jaxon ang kanyang katabi! Nang makita ang lalaki, mas lalong nilukuban ng takot si Skylar.
‘Paano nangyari 'to? Paanong kasama ko si Jaxon ngayon? Nananaginip ba ako?’ sigaw ng isipan ni Skylar.
Kukusutin sana ang mga mata nang tumama ang suot niyang maskara sa palad.
Nang alisin iyon, mas lalo siyang napalunok dahil iyong mask ay parang sexy! At nang bumaba ang tingin niya sa katawan, ni isa ay wala siyang saplot!
Ang sakit sa buong katawan niya na parang nasagasaan ng sasakyan. Lalo na sa gitnang bahagi noon!
‘Patay na! Totoo 'to. Hindi panaginip! Hindi lang ako basta kasama ngayon ni Jaxon, kundi may nangyari…’
Napalunok siya nang malalim at halos sapakin ang sarili. Naalala ni Skylar ang nangyari kagabi.
She's an entertainment reporter. Kagabi, inutusan siyang magpunta sa nightclub kasama ang co-worker niyang si Linda para kumuha ng scoop tungkol sa isang sikat na artista at sa ka-date nito na mysterious VIP.
Habang nasa nightclub, inalok siya ni Linda ng cocktail.
Natulala si Skylar nang hindi na maalala ang sunod na nangyari. Nanlamig ang buong pakiramdam niya at butil-butil ang pawis sa katawan. Napakagat siya ng pang-ibabang labi at hindi makapaniwala sa mga nangyari.
Kung tama ang hinala niya, she's drügged by Linda! May ginawa ba siyang masama kay Linda para ganto ang gawin sa kanya?
Nakarinig si Skylar ng kaluskos na nagpabalik sa huwisyo niya at naalala niya kung nasaan siya ngayon! Nanginginig si Skylar sa takot sa maaaring mangyari.
Hindi siya dapat tumagal rito! Masama kung magigising si Jaxon at siya ang makikita.
Sa pumasok sa isip at nilukuban ng takot, mabilis na bumaba si Skylar mula sa kama, hinanap ang mga damit sa sahig at agad itong sinuot.
Kabibihis niya pa lang nang biglang may kamay na humawak sa kanya mula sa kanyang likuran.
"Ah!"
"Are you going to escape?"
Hinawakan siya ni Jaxon sa likod at itinulak pabalik sa kama. Ang malamig nitong tingin ay parang yelo sa taglamig nang magtama ang mga mata nila.
“Who sent you here?!” malamig ang tono na nagtanong ito.
“A-Ah, ano…”
Hindi na naituloy ni Skylar ang sasabihin nang makita ang madilim na ekspresyon sa mukha ni Jaxon, para siya nitong kakàinin ng buhay! Nang maalis ang buhok na nakatabon sa mukha ni Skylar, natigilan naman si Jaxon noong makilala ang babaeng nasa ilalim.
“Skylar?! So, it's you…”
“O-Oo, a-ako ‘to. Sorry sa nang-nangyari, Jaxon. Sorry talaga,” nauutal na sagot ni Skylar, nanginginig ang boses sa sobrang takot. "Jaxon, ang nangyari kagabi, hindi ko sinasadya, please bitiwan mo na ako…”
Sa narinig na sinabi ni Skylar, mas lalong lumaki ang gitla sa noo ni Jaxon. Bumaba ang tingin nito sa katawan ni Skylar na may bakas pa ng ginawa nila kagabi. Mas lalong naging madilim ang ekspresyon nito sa mukha.
“I didn't know you're this cheap, Skylar. Others couldn't compete with your shamelessness!”
*
บทส่งท้าย ชาตินี้ขอมีเพียงเจ้าความรักระหว่างเขากับซ่งผิงซื่อ คงไม่ต่างจากความฝันในวัยเด็กที่ยากจะตื่นได้ ดังนั้นต่อให้มีสตรีงดงามทั่วทั้งใต้หล้ามายืนเรียงให้เลือกเฟ้น ใจเขาก็ยังคงเลือกแค่เพียงนาง ในความทรงจำของเขา นับตั้งแต่ได้พานพบนางในตอนที่อีกฝ่ายมีอายุสิบสามหนาว องค์หญิงตัวน้อยจากต่างแคว้นก็ได้มาสร้างที่พำนักอยู่ในใจของเขาแล้ว เมื่อเวลาผ่านพ้น จนสองคนหลอมรวมเป็นหนึ่ง เขาก็ยิ่งมั่นใจว่าเขารักนางอย่างลึกซึ้ง ดังนั้นชายหนุ่มจึงแทบไม่เสียเวลาคิดเลย เมื่อองค์จักรพรรดิกล่าวว่าจะมอบสมรสพระราชทานให้กับเขา ทว่าการแต่งงานครั้งนี้ ย่อมหมายถึงการต้องสูญเสียความเป็นตัวเองไปหลายสิ่ง รวมถึงในอนาคตยังต้องทำหน้าที่ปกครองแคว้นเว่ยที่เขาไม่เคยนึกฝันว่าจะต้องทำมาก่อนด้วย แต่เพื่อสตรีที่รักแล้ว...ไม่ว่าอะไรเขาก็ยอมแลกทั้งนั้น ขอเพียงให้ได้อยู่กับนางเป็นพอ “ท่านยินดีแต่งกับข้า ทั้งที่รู้ว่าตัวเองจะต้องสูญเสียความเป็นอิสระอย่างนั้นหรือ” ซ่งผิงซื่อเอ่ยถามขณะเดินกุมมือกับอีกฝ่ายไปด้วยกันในอุทยานหลวง ยามนี้นางกับเขาสามารถแสดงความรักที่มีต่อกันได
40 ชีวิตคนไม่จีรังชีวิตคนเราไม่จีรัง เช่นเดียวกับอำนาจที่เพียงพริบตาก็มลายหายไปราวกับหมอกควันสายหนึ่ง... ซ่งผิงซื่อกับเว่ยว่านคุนได้พาอันหลี่จิ้งมาพบกับองค์รัชทายาทถึง ในคุกหลวง แม้เขาจะได้รับการปฏิบัติด้วยอย่างดี แต่ให้อย่างไรที่นี่ก็คือที่คุมขังที่ไร้ซึ่งแสงตะวัน บรรยากาศอับชื้นนี้ ทำให้ซ่งผิงซื่อนิ่วหน้าด้วยความไม่ชอบใจ ซ้ำยังรู้สึกวิงเวียนตลอดเวลา “พี่ว่านคุน ข้ารู้สึกเวียนหัว และเหมือนจะอาเจียนเลย ข้าขอไปรอข้างนอกนะเจ้าคะ” “เจ้ารีบให้จั๋วชิงพาออกไปก่อน เดี๋ยวอีกครู่ พี่จะตามไปนะ” “เจ้าค่ะ” นางขานรับและรีบหมุนกายกลับออกไป โดยมีจั๋วชิงเข้ามาประคอง ทางด้านอันหลี่จิ้งเห็นว่าองค์หญิงไม่ค่อยสบายก็เอ่ยกับองค์ชายใหญ่เพียงว่า “องค์ชายส่งหม่อมฉันตรงนี้ก็ได้เพคะ” “ได้ ก่อนไปข้ามีสิ่งนี้มอบให้เจ้า ฮองเฮาฝากมาบอกว่าให้ข้านำมันมาให้องค์รัชทายาท แต่ข้ามาคิดๆ ดูแล้ว เขาคงไม่อยากพบหน้าข้านักหรอก เจ้าเอาไปให้เองเถอะ” “ได้เพคะ ขอบคุณองค์ชายใหญ่ยิ่งนักที่เมตตา หม่อมฉันคงได้แต่ตอบแทนท่านในวันหน้าแล้ว” อันหลี่จิ้งยอบกายล
39 รักแท้มีจริงหรือไรออกเรือนกับบุรุษไม่จริงใจ ไฉนเลยจะได้รักแท้ไปครอบครอง... อันหลี่จิ้งเพิ่งประจักษ์ในคำกล่าวที่ว่าก็ในคืนนั้นนั่นเอง เนื่องจากเว่ยว่านชางได้ลอบเข้ามาในเรือนพักของภรรยา ทว่าสิ่งแรกที่เขาถามกับนางก็คือคำถามที่ว่านางกำลังตั้งครรภ์จริงหรือไม่ อันหลี่จิ้งไม่รั้งรอที่จะเข้าไปสวมกอด พร้อมกับเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้สามีได้รับรู้ว่านางกำลังตั้งครรภ์จริงๆ ทว่าไม่เพียงเว่ยว่านชางจะไม่มีสีหน้าที่ยินดี เขากลับมีโทสะจนผลักหญิงสาวลงไปกองกับพื้นพรม “ชั่วช้านัก! เหตุใดเจ้าจึงปล่อยให้มารหัวขนเช่นนี้เกิดขึ้นมาได้ เจ้ารู้หรือไม่ว่าเรื่องนี้จะต้องทำให้ข้าสูญเสียทุกสิ่ง” “องค์รัชทายาทเพคะ ทำไม...” “เจ้านี่มันช่างโง่เง่านัก แม้ว่าข้าจะรักเจ้าเพียงใด เจ้าก็ไม่มีทางสำคัญไปกว่าตำแหน่งรัชทายาทของข้า ตำแหน่งนี้กว่าข้าจะได้มานั้นไม่ง่ายเลย เจ้าคิดหรือว่าข้าจะยอมสูญเสียมันไป” เว่ยว่านชางระบายความอัดอั้นตันใจออกมาจนหมด ที่ผ่านมาเขาต้องใช้ความพยายามมากมายกว่าจะได้ตำแหน่งนี้มาครอง แต่กลับต้องมาสูญเสียไปเพราะมารหัวขนที่ตัวเขาเองไม่ต้องการ
38 เชื่อมั่นในบุพเพฮองเฮาปรึกษากับองค์จักรพรรดิถึงเรื่องของโอรส ด้วยพวกเขาไม่รู้ว่าเรื่องนี้เว่ยว่านชางจะรับทราบด้วยหรือไม่ “ฝ่าบาท เรื่องนี้เราควรทำเช่นไรดีเพคะ หากสิ่งที่องค์หญิง เถียนเอ๋อร์กล่าวเป็นความจริง ไม่เท่ากับว่าความพยายามของเราที่ผ่านมาสูญเปล่าหรือ” “หากว่านชางทำตัวเหลวไหล เห็นทีว่าตำแหน่งองค์รัชทายาทแห่งแคว้นอาจต้องเปลี่ยนแปลง” “หม่อมฉันเข้าใจเพคะ” ฮองเฮากล่าวอย่างเข้าใจ พลางเอื้อมมือไปสัมผัสมือขององค์จักรพรรดิ ทั้งสองมองหน้ากันโดยไม่ต้องมีคำพูดใด เพราะเข้าใจกันดีว่าเรื่องนี้มิใช่เรื่องที่จะเห็นแก่ครอบครัวเพียงอย่างเดียวได้ เนื่องจากแคว้นเว่ยกับแคว้นเถียน ในยามนี้ก็ใช่ว่าจะไม่มีริ้วคลื่นแห่งความแก่งแย่งเกิดขึ้น เพราะขุนนางบางส่วนในแคว้นต่างสนับสนุนให้แคว้นเว่ยหาทางผนวกรวมแคว้นเถียนเป็นหนึ่งเดียว โดยใช้องค์หญิงเถียนเอ๋อร์เป็นหมากชน ทว่าการศึกย่อมต้องวางแผน และใช้เวลาหลายปี ดังนั้นหากการแต่งงานครั้งนี้ไม่เกิดขึ้น ย่อมไม่อาจยื้อเวลาให้แคว้นเว่ยสั่งสมไพร่พล เพื่อเตรียมการรับศึกได้ เว่ยว่านชางที่ตั้งใจมาปรึกษาเรื่องนี้กับบิด
10 ชีวิตที่ดีล้วนต้องสร้างเองฝึกการแสดง คือหนึ่งในหน้าที่ของนางด้วยหรือ...ซ่งผิงซื่อยืนถอนใจอย่างกลัดกลุ้ม ขณะเอามือไพล่หลังยืนฟังของนายหญิงลู่เซียง หัวหน้ากองสังคีตแห่งแคว้นเถียนอย่างอ่อนใจ ยามนี้จิตใจยังคงฟุ้งซ่านไปเรื่อยเปื่อย เพราะนี่เป็นวันแรกที่ได้ออกจากจวนหลังจากทะลุมิติแห่งเวลามายังอดีต
9ผู้หวนกลับซ่งซีอันในประวัติศาสตร์มีประวัติให้ศึกษาไม่มาก เนื่องจากเอกสารในสมัยนั้นต่างก็สูญหายไป มีเพียงตำนานเล่าขานว่าเขาเป็นเสนาบดีแห่งยุคที่มีอำนาจเป็นรองเพียงองค์จักรพรรดิแห่งแคว้นเถียนเท่านั้นบัดนี้ซ่งผิงซื่อผู้มาจากอนาคตนั้นแจ้งแก่ใจแล้ว เพราะลักษณะของซ่งซีอันเกรงขามยิ่ง ใบหน้าของเขาในยาม
8ต่างภพความรักของสตรีนางหนึ่ง นำพามาซึ่งความวิบัติแห่งแคว้นเว่ย...พระชายาเอกนางนี้กลายเป็นสตรีที่ถูกคนทั่วแคว้นก่นด่าถึงความโหดเหี้ยมของนาง...นั่นคือเนื้อความในย่อหน้าสุดท้ายของเรื่องราวในองก์แรกของนิยายที่กำลังถูกเปิดอ่านอยู่ ซึ่งแน่นอนว่าคนอ่านก็กำลังรู้สึกเศร้าไม่ต่างจากครั้งแรกที่เคยได้อ่าน
7 เงามืดของความรัก--------------------------ซ่งผิงซื่อออกจากห้องพักมาสักพักแล้ว หญิงสาวจึงได้มานั่งในห้องอาหารและร่วมกินอาหารพร้อมกับเด็กๆ เธอมองดูเด็กนักเรียนของตนกำลังพูดคุยกันอย่างมีความสุข ก่อนจะเหม่อมองออกไปด้านนอก สักพักก็พาหัวใจตนเองดำดิ่งลงไปยังอดีตที่เจ็บช้ำ เพราะเสียงเตือนกำหนดการล่วงห











