Semua Bab นางร้ายเกิดใหม่หมายรักตัวประกอบ: Bab 1 - Bab 10

บทนำ 2 องค์หญิงเถียนเอ๋อร์ภาพมายาที่ถูกสร้างขึ้นในความนึกคิดของซ่งผิงซื่อซ้ำๆ นั้น คือสิ่งที่ดรุณีน้อยนางนี้ยึดโยงไว้เป็นที่พึ่งพิงทางจิตใจเรื่อยมา ผ่านคืนและวันในหลากฤดู เคลื่อนคล้อยไปอีกหลายปี กระทั่ง ณ วันนี้ที่ความฝันของนางกลายเป็นจริง แต่แล้วนางก็ได้มารู้ในภายหลังว่า วันเวลาที่ห่างไกลทำให้เขาปันใจให้สตรีอีกนางหนึ่งไปด้วย อันหลี่จิ้งเดิมทีก็เป็นเพียงบุตรีของขุนนางระดับสองแห่งแคว้นเว่ย หากแต่นางเข้าวังมาเป็นนางกำนัลข้างเตียงขององค์รัชทายาทตั้งแต่อายุสิบสาม ในยามนั้นนางเป็นดรุณีน้อยแสนอ่อนโยนที่ถูกส่งมาเป็นสหายกับสตรีในรุ่นราวคราวเดียวกันอย่างซ่งผิงซื่อ ตลอดหลายเดือนที่ใช้เวลาด้วยกันในจวนรับรอง นอกจากนางจะได้เรียนรู้ความเป็นไปของเว่ยว่านชางผ่านทางนางกำนัลผู้นี้แล้ว นางยังได้เรียนรู้เรื่องกามกิจบนเตียงที่เขาโปรดปรานผ่านคำบอกเล่าของอีกฝ่ายด้วย ในสายตาของซ่งผิงซื่อ นางจึงไม่เคยมองว่าอันหลี่จิ้งเป็นอื่น อีกทั้งยังให้ความสนิทสนมอย่างดีจนยินยอมนับถือกันเป็นสหาย แต่ทุกสิ่งที่นางเชื่อใจกลับกลายเป็นเพียงสายลมที่มิได้รับความเหลียวแลแม้แต่น้อย

บทที่ 2.1 ข้อเสนอที่งดงามหลังผ่านคืนแต่งงาน ซ่งผิงซื่อยินยอมทำตามสัญญา นางได้มอบตำแหน่งชายารองให้แก่อันหลี่จิ้ง อีกทั้งยังใจดีมอบเรือนพักหลังใหญ่ให้อีกหลังหนึ่ง ฉากหน้าซ่งผิงซื่อกลายเป็นสตรีน่าสงสาร เพียงตบแต่งเข้ามาวันแรกก็ต้องทนเห็นสามีอุ้มชูสตรีอื่นอย่างนอกหน้าแล้ว นางกลายเป็นหวงไท่จื่อเฟยที่ผู้คนภายนอกพากันสงสารเห็นใจ แม้แต่องค์จักรพรรดิก็เรียกโอรสของพระองค์ไปตำหนิถึงความเอนเอียงนี้หลายครา ทว่านางมองไกลกว่านั้น หากต้องการทวงคืนเลือดแค้นนี้ นางจำต้องยอมขุดบ่อล่อปลา สร้างภาพลักษณ์สตรีผู้แพ้พ่ายให้ผู้คนได้ประจักษ์เสียก่อน ยามนี้ทั้งนางและสามีจึงเปรียบเสมือนชีวิตคู่ที่ล้วนต้องแสดงละครแข่งกัน เขาฝืนทนมอบความรักและเอาอกเอาใจนางเมื่ออยู่ต่อหน้า ในขณะที่นางทำตนเป็นชายาสาวแสนดี ยินยอมให้เขาได้ไปค้างอ้างแรมกับสตรีอื่นมากกว่ามานอนในตำหนักของตน แต่ในยามที่สามีออกไปสะสางราชกิจร่วมกับองค์จักรพรรดิ นางและสาวใช้คนสนิทอย่างจั๋วชิงกลับคิดวางแผนบางอย่างอย่างไม่สนใจว่าสิ่งที่กระทำลงไปนั้นจะผิดหรือถูก “น้องสาว เจ้ามาอยู่ในวังก็นานแล้ว ซ้ำตอนนี้ยังอยู่

บทที่ 3 ขุดบ่อล่อปลา เชื้อไฟแห่งความมุ่งมั่นของอันหลี่จิ้งนั้นมีนามว่า...อันหมิงเหยา ซ่งผิงซื่อมิใช่สตรีที่สักแต่จะแก้แค้นอย่างโง่งม เมื่อยามนางคิด ‘กำจัด’ ย่อมต้องมองมดปลวกเหล่านั้นให้ถ่องแท้ บิดาของนางเคยสอนว่า หากต้องการอยู่ในจุดยิ่งใหญ่ได้นาน นางจำเป็นต้องยอมสละบางสิ่งเพื่อให้ได้มา วันนี้นางยินยอมสละซึ่งความรักไปแล้ว เพราะฉะนั้นนางจะต้องเรียกคืนจากคนในสกุลอันอย่างสาสมทีเดียว หากแต่การเอาคืนซึ่งหน้านั้นเป็นเรื่องไม่ควรทำอย่างยิ่ง หญิงสาวจึงได้ตระเตรียมแผนการทั้งหมดมาเนิ่นนาน และวันนี้หมากอีกตัวของนางก็มาให้ใช้งานถึงหน้าตำหนักแล้ว “ท่านหมิงเหยามาแล้วเจ้าค่ะคุณหนู” “จั๋วชิง เจ้าไปเตรียมสำรับของว่างอย่างดีมาด้วย อ้อ...อย่าลืมชาดีจากแคว้นเราอีกกาหนึ่ง ข้ากับท่านหมิงเหยามีหลายเรื่องต้องเจรจา น่าจะใช้เวลาอยู่บ้าง” “คุณหนูจะทำเช่นนี้จริงๆ หรือเจ้าคะ” จั๋วชิงนึกห่วงนายสาวของตนขึ้นมาครามครัน แม้นางจะมองว่าแผนการนี้ไร้ช่องโหว่แล้ว แต่เมื่อถึงคราวต้องสานต่อจริงจังก็ยากจะสงบใจไหว “เจ้ากับข้ามีทางให้ถอยหลังได้หรือ มีเพียงทำเช

5.1เรื่องราวน่าสงสัยบรรดาขุนนางในราชสำนักยามนี้ไม่มีใครกล้าขอโอกาสให้พระชายารองอันหลี่จิ้ง เนื่องด้วยความผิดในครานี้หนักหนานัก ด้วยเหตุนี้เององค์รัชทายาทจึงถูกองค์จักรพรรดิสั่งห้ามมิให้ไปติดต่อกับสตรีนางนั้นอีกทว่าเว่ยว่านชางมีความผูกพันกับสตรีนางนั้นอย่างลึกซึ้งยิ่ง เขาจึงไม่อาจทนนิ่งดูดาย ปล่อยให้นางไม่ได้รับการเหลียวแลได้ อีกทั้งในยามนี้อีกฝ่ายก็กำลังตั้งครรภ์อยู่เลือดเนื้อเชื้อไขของเขาอยู่ในท้องของนางจะให้ผลักไสไปก็คงไม่ได้...ชายหนุ่มทอดถอนใจอย่างกลัดกลุ้ม พลางใช้นิ้วคลึงตรงขมับเบาๆ เขานอนไม่ค่อยหลับมาหลายวันแล้ว เพราะไม่อาจปล่อยวางเรื่องราวต่างๆ ลงได้“ตงหู ข้ามีเรื่องอยากให้เจ้าไปทำ”“พ่ะย่ะค่ะ” องครักษ์ลับก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะรับฟังคำสั่งขององค์รัชทายาท หลังเขาหายออกไปจากตำหนักไม่นานก็กลับมาพร้อมกับสีหน้ายุ่งยากใจ“นางเป็นเช่นไรบ้าง รายงานข้ามาเร็ว” ครานี้เว่ยว่านชางไม่อาจสงบใจได้อีกแล้ว เพราะใบหน้าซีดเผือดของตงหูทำให้เขารู้สึกคล้ายว่าจะเกิดเรื่องร้ายขึ้นกับคนรัก“ตอนที่ไปถึงพระชายารองสลบไปไม่ได้สติ กระหม่อมพยายามปลุกแล้วก็เหมือนจะเอาแต่เพ้อ”“นางอาจไม่สบาย ไม่รู้ม

5.3ผลตอบแทนของความรักที่ลวงหลอกเมื่อคืนนางหลับไม่ลง ทำให้เมื่อยามเช้าอาทิตย์ทอแสงอ่อนจางงดงาม ซ่งผิงซื่อก็ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม น้ำชาในกาพร่องไปจนแห้งเหือดแล้ว หญิงสาวได้ยินเสียงของนางกำนัลที่มาเรียก จึงเอื้อนเอ่ยอนุญาตให้เข้ามาได้หญิงสาวได้รับการปรนนิบัติตั้งแต่ตอนอาบน้ำ กระทั่งผลัดเปลี่ยนอาภรณ์เสร็จสิ้น ทว่าบรรดานางกำนัลที่มารับใช้ต่างก็แปลกใจที่วันนี้อาภรณ์ที่หวงไท่จื่อเฟยเลือกใส่ คืออาภรณ์ตามยศถาของนางในยามที่ดำรงตำแหน่งเถียนเอ๋อร์กงจู่แห่งแคว้นเถียน“เตรียมเกี้ยวให้ข้าที ข้าจะไปตำหนักเย็นตามเวลาเดิม”“เพคะ” นางกำนัลผู้หนึ่งขานรับ ก่อนจะรีบออกไปจัดการตามคำสั่ง แม้หลายคนจะแปลกใจที่จั๋วชิงไม่มาอยู่รับใช้ ซ้ำยังหายตัวออกไปจากตำหนัก แต่ก็ไม่มีใครกล้าสงสัยหรือมีคำถามใดๆหลังเสร็จสิ้นการเตรียมการ หวงไท่จื่อเฟยก็เดินไปขึ้นเกี้ยวอย่างเงียบๆ รอคอยให้คนนำพานางไปสู่ตำหนักเย็น ทั้งที่ทราบดีอยู่แล้วว่าอาจมีคนผู้หนึ่งหรือกลุ่มหนึ่งรอคอยอยู่ขบวนเกี้ยวของซ่งผิงซื่อใช้เวลาเดินทางไปยังตำหนักเย็นด้วยเวลาเพียงไม่นาน หญิงสาวก้าวลงจากเกี้ยวและสั่งให้ทุกคนกลับไปทันทีโดยไม่ต้องรอคอย ด้วยนางทราบดีว่าเม