Todos los capítulos de Sahte Nikâhla Kandırdı, Gerçek Vârisle Evlendim!: Capítulo 141 - Capítulo 150

"Baştan aşağı kontrolden geçtim ben; sağlığım da gayet yerinde, öyle kısırlık falan gibi bir sorunum kesinlikle yok. İnanmıyorsanız tahlil raporumu hemen şimdi atayım önünüze; telefonumda kayıtlı duruyor zaten."Defne'nin bu son derece lakayt, buz gibi tavrı karşısında Leyla'nın beti benzi attı, yüzü kireç gibi bembeyaz kesildi.Az önce Defne'nin köprüyü geçtikten sonra arkasındakilere sırt çeviren o cüretkâr tavrına öfkeden kuduruyordu gerçi; ama kadının dudaklarından dökülen bu tek cümle, tam ayaklarının dibine düşen pimi çekilmiş bir bomba gibi beynini darmadağın etti, olduğu yerde dumura uğrattı."Ne dedin sen?! Kısır değil misin?! Olacak iş mi bu... Kaan sırf senin yüzün gülsün, eksikliğin yüzüne vurulmasın diye gidip bir çocuk evlat edindi be!.."Leyla kulaklarına inanamazken Çiçek fırsatı ganimet bilip hemen zehrini akıttı: "Yalanın bu kadarına da pes yani Defne! Madem tahlillerin temizmiş, madem turp gibiymişsin; iki yıldır ne diye çocuk doğuramadın peki?! Ne yani, abimin erkek

"Babaanneciğim, size getirdiğim bu hediyeler öyle yol kenarındaki seyyar tezgâhlardan alınma döküntüler değil; zaten isteseniz de oralarda böylesini bulamazsınız."Defne başını hafifçe öne eğip kelimeleri aheste aheste, tane tane döktü dudaklarından.Narin parmaklarıyla siyah naylon poşeti son derece vakur bir hareketle çözdü; poşetin içinden ilk bakışta sade gibi duran ama dokusu ve ağırlığıyla buram buram asalet kokan kızıl sandal ağacından oyma enfes bir kutu çıktı.Kutunun kapağı aralandığında, alt kısımdaki birinci sınıf ipek saten astarın üzerinde gövdeleri sapasağlam, kök saçakları tek tek seçilen bir dizi dolgun yabani dağ ginsengi kusursuz bir intizamla dizilmişti; hemen yanı başında ise amber gibi parıldayan, hafif rayihalı bir başka zarif kutucukta en nadide türden has kan kırlangıcı yuvası duruyordu."Bunlar sırf sizin için dört bir koldan aratıp getirttiğim nadide şifa kaynaklarıdır: Tam elli yıllık hakiki yabani dağ ginsengi ve birinci sınıf kırmızı kan kırlangıcı yuvası.

"İki koca yıldır Emir'i nüfusuma aldım, analık ettim ona. Aile büyükleri bu veledin gerçek yüzünü kendi gözleriyle görmezse, yarın bir gün büyüyüp de başımıza bela olduğunda herkes faturayı bana keser; 'çocuğu terbiye edemedi, yoldan çıkardı' derler!""WhatsApp aile grubuna mı attın? Defne, Emir öyle ya da böyle bizim evladımız! Bu kadarı sahiden çok fazla, resmen kantarın topuzunu kaçırdın!"Kaan'ın beti benzi attı; ekranda WhatsApp aile grubuna düşen videoyu gördüğü an beyninden vurulmuşa döndü. Videoyu gruptan sildirmenin ya da unutturmanın artık hiçbir yolu yoktu; ok yaydan çoktan çıkmış, bütün sülale dehşet verici kayda kilitlenmişti bile. Kaan'ın yüzü utançtan ve telaştan alev alev yandı.Fakat laf ağızdan bir kere çıkmıştı; çocuğu böylesine pervasızca korumaya kalkışmasının dışarıdan ne kadar göze batacağını hemen idrak etti.Kaldı ki Emir sahiden de laftan anlamaz, uslanmaz bir veletti.Ciğerlerine derin bir nefes çekip ses tonunu mecburen yumuşattı: "Defne... Çocuk bu, güzelli

Bu sözler Kaan'ın içinde bir anlık bir kıpırtı yarattı.Eskiden Defne'yle birlikte olmak istememişti.Çünkü onunla gerçekte karı koca değillerdi. Defne'ye karşı böyle bir sorumluluk üstlenemezdi. Bir gün gerçeği anlattığında, Defne'nin bir çocuğu öne sürerek kendisini sıkıştırmasını da istemiyordu.Ama şimdi durum ona farklı görünüyordu. Annesinin sözlerinde haklılık payı bulmuştu.Defne ne kadar öfkeli olursa olsun, bir çocukları olursa Beril gibi o da Kaan'dan gerçekten kopamayacaktı.Bu düşünce hızla gelip geçti.Kaan kendine geldi ve hemen Emir'i savundu. "Emir hata yaptı, kabul. Ama bunun için çocuk yuvasına gönderilmez. Gerekirse evde kalıp yaptıklarını düşünsün; bir süre dışarı çıkmasına da izin vermem."Emir kendi oğluydu. Onu nihayet herkesin önünde Kara ailesine getirebilmişti. Şimdi gönderirse bir daha geri alması çok daha zor olacaktı."Bu babanın isteği. Ben de babaannenle aynı kararı verdim." Leyla sesini yumuşatıp Kaan'ı ikna etmeye çalıştı. "Onu iki yıldır evlat edinmiş

Bugün hava soğumuştu. Gece ayazı, Eren'in paltosunun üzerine bile incecik sinmişti.Defne'nin yumuşakça sarılması, Eren'in biraz kararan ruh hâlini epey hafifletti. Yine de onu ağır ağır kendinden uzaklaştırdı."Geç oldu. İçeri girip dinlenin.""Eren Bey, bana kızdınız mı?" Defne şaşırmıştı. Eren gitmeye davranınca onu yeniden tuttu."Hayır." Cevap hemen ağzından çıktı. Ama sesinde küçücük bir duraksama vardı; fazlasıyla katı duyulmuştu."Bu akşam geleceğinizi unuttuğum için mi? Yoksa mesajınıza cevap vermediğim için mi?" Defne'nin sesi yumuşadı. Farkında olmadan neredeyse naz yapıyordu.Sanki Eren'le yüz yüze gelmesi, yüreğindeki bütün buzları bir anda eritiyordu."..."Eren cevap vermedi.İnsanlarla hiçbir zaman fazla yakınlaşmamıştı. Ayrılığa, soğuk davranılmasına, unutulmaya çoktan alışmıştı.Ama bu akşam Defne'yi beklerken o eski rahatsızlık birden içine çökmüştü.Onu aramaya cesaret edememişti. Ya bir daha karşılık alamazsa diye korkuyordu.Uzun zamandır iç huzurunu bozamayan o d