บททั้งหมดของ Sahte Nikâhla Kandırdı, Gerçek Vârisle Evlendim!: บทที่ 131 - บทที่ 140

Defne'nin sesi su gibi duru ve tatlıydı, kendi zarafeti ise apayrı bir büyü saçıyordu; dudaklarından dökülen o samimi ve içten birkaç kelimeyle masadaki bütün büyüklerin gönlünü bir çırpıda fethetti.Ziyafet fevkalade keyifli bir havada aktı; Defne de hürmetini ve ciddiyetini ortaya koymak adına masadaki her bir büyüğün şerefine ayrı ayrı kadeh kaldırdı, öyle ki bir süre sonra kendi başı da tatlı tatlı dönmeye başladı."Defne'm, senin kadehlere bu kadar dayanıklı olduğunu, böyle güzel eşlik edebileceğini hiç tahmin etmezdim..."Selen Teyze'nin keyfine diyecek yoktu; nihayetinde kendi öz ailesine böylesine canla başla kadeh kaldırıp hürmet gösteren kişi evin müstakbel geliniydi! Hem ailesinin önünde koltukları kabarmış hem de kıza duyduğu memnuniyet ve hayranlık gözlerinin içinden taşar olmuştu.Nermin Teyze ise kıza kıyamayıp araya girdi: "Defne'm, güzel kızım... Bu kadarı kâfi, tadında bırakalım; birazdan çakırkeyif olup mideni bulandıracaksın, canın yanacak.""Yok bir şeyim Nermin Te

Eren sözünü bitirir bitirmez gayriihtiyari Defne'ye döndü; tesadüf bu ya, Defne de tam o an yüzünde güller açarak ona bakıyordu.Gözleri birbirine kenetlendiğinde, Eren kulak memelerine kadar hafif bir sıcaklığın tırmandığını hissetti.Bu kadın alkolün etkisiyle adama bakmaya doyamaz olmuştu sanki; al al yanakları ve gözlerinin içindeki o ışıl ışıl gülümsemeyle insanı günaha davet edecek kadar sevimliydi.Az önce koridorun o kör kuytusunda Defne'nin göğsüne sokulup fısıldadığı o sözler aklına düşünce, Eren bakışlarını alelacele kaçırmak zorunda kaldı."Hadi bakalım Eren, dayınla karşılıklı birer kadeh tokuşturun! Defne kızım bu akşam bize kadehleriyle ne güzel eşlik etti; hanımın böyle dirayetli çıkmışken sen geri duramazsın herhalde!"Koray lafı uzatmadan dolu kadehi hemen Eren'e uzattı."Dayı..." Eren bir an tereddüt etti; bu akşam arabayı bizzat kendisi sürerek gelmişti ve alkole el sürmeye hiç niyeti yoktu.Fakat itirazı dudaklarının ucuna kadar gelmişken yutkundu, kadehi aldı.Def

Neden bilinmez, Eren'in o fevkalade yakışıklı ama buz gibi mesafeli, sanki cinlerin perilerin bile yanına yaklaşmaya cesaret edemeyeceği kadar vakur ve kusursuz yüzüne baktıkça içindeki adama takılma, onunla uğraşma arzusu büsbütün kabarıyordu.Vaktiyle böyle filmleri sırf o adrenalin ve ürpertiyi hissetmek için açardı.Oysa bu gece maksadı bambaşkaydı, bu gece asıl görmek istediği şey Eren'in o çelik gibi sakinliğinin bozulup nasıl ürkeceğiydi."Böyle batıl şeylere, cine hayalete inanmam ben," diye fısıldadı Eren. Bakışlarını ekrandan çekip yanı başına sokulan kadının çehresine indirdi.Ekrandan vuran mavi loş ışık Defne'nin yüzünü aydınlatıyor; hafifçe dağılmış ipeksi saçları ve gözlerinde henüz tamamen silinmemiş o mahmur alkol parıltısıyla kadının güzelliği insanı büyüleyecek, aklını başından alacak kadar nefes kesici görünüyordu."O zaman Eren Bey'in gözü benden çok daha karadır herhalde; birazdan korkudan çığlığı basarsam beni korumak size düşer artık.""Olur."Eren lafı ikiletme

Leyla evdeki herkese defalarca ve en sert dille tembihlemişti; Beril'in bir süre bu villada kaldığına dair tek bir kelime bile sızmayacak, bunu yaşayan tek bir kul dahi bilmeyecekti!"Hanımefendi, ben değilim vallahi... Yemin ederim ağzımdan tek laf çıkmadı..." Hizmetli kadın korkudan titreyerek alelacele kendini aklamaya çalıştı.O kargaşada Emir kadının elini hırsla silkip fırsattan istifade Kaan'ın bacağına yapıştı: "Baba! Beril Teyze'yi niye kovdun ki? Ben onun geri gelmesini istiyorum, annemi özle—"Çocuk lafını tamamlayamadan Kaan demir gibi parmaklarıyla oğlunun omzuna yapıştı, dişlerinin arasından öfkeyle tısladı: "Kes sesini!"Leyla da acımasız bir hışımla çocuğun bileğini hoyratça büküverdi; öyle bir sıktı ki Emir'in yüzü acıdan çarpıldı, feryat figan bağırmaya başladı."Seni gidi velet! Ağzını topla; büyük ninen duyarsa vallahi derini yüzerim senin!"Leyla zaten en başından beri bu evlatlık işine şiddetle karşı çıkmıştı; insanın kendi kanından, kendi canından olmayınca ne sö

Defne, babaannenin sağlığının pamuk ipliğine bağlı olduğunu iyi bilirdi; her ne kadar yaşlı kadın rahatsız edilmekten hiç hazmetmese de Defne düzenli aralıklarla en kaliteli şifalı takviyeleri temin ettirir, Kaan'ın eliyle yaşlı kadına ulaştırırdı."Ah güzel kızım... Yaş kemale erdi, şunun şurasında ne kadar ömrüm kaldı ki zaten? Eski illet falan değil bu; insanın içi daralıp tepesi atınca beden iflas ediyor işte. Doktor fazla feveran etmişsin dedi, tansiyonum tavan yapınca birkaç gün müşahede altında tutalım dediler... Benim de aklım fikrim sende kaldı kuzum, gelip şu ihtiyar babaanneni bir göremez misin?"Yaşlı kadının sesi sahiden de mecalleri tükenmişçesine cılız çıkıyor, tonunda derin bir kırgınlık ve hüzün seziliyordu.Defne'nin içine derin bir vicdan azabı oturdu.Kadıncağız sırf onu görebilmek için yollara düşmüştü; yoksa evden ayrıldığını duyunca kahrından mı fenalaşmıştı? Seksenine merdiven dayamış olsa da aklı zehir gibi çalışırdı; Kaan'ın o derme çatma, acemice uydurduğu ya