บททั้งหมดของ Sahte Nikâhla Kandırdı, Gerçek Vârisle Evlendim!: บทที่ 161 - บทที่ 170

Makam odasına girer girmez kravatını hırsla gevşeten Kaan, kesik kesik soluyordu; içindeki yangını, o kör öfkeyi bir türlü bastıramıyordu.İnternette Defne’ye yağdırılan hakaretler ve aşağılamalar, sanki tek tek kendi etine batan sivri birer hançer gibi canını yakıyordu.Dile kolay, altı koca yıl geçirmişti Defne’yle; o kadının ne denli inatçı, prensiplerine bağlı ama bir o kadar da temiz ve saf olduğunu dünyada hiç kimse onun kadar iyi bilemezdi.Bırakın Defne’nin başka bir erkeğe meyletmesini, telefonunda gördüğü bir erkek ünlüye fazladan bir saniye gözü kaysa bunun tek bir sebebi olabilirdi: O da işi!Defne, gönül işlerinden zerre anlamayan, aşk meşk nedir bilmeyen küçücük bir kızdı; onu adım adım elinden tutup Cennet Bahçesi’nden çekip çıkaran, kendi yanı başına özenle dikip büyüten bizzat kendisiydi.Kaan ancak uzun bir süre sonra kendini toparlayabildi; Defne’yi aramak niyetiyle telefonuna uzandı.Fakat mezunlar grubuna gözü iliştiğinde beyninden vurulmuşa döndü: Herkes o alçak y

Defne’nin yüzünde en ufak bir kıpırtı dahi yoktu; tek kelime etmeden adamın lafı nereye bağlayacağını bekledi.“Aydın ailesine katılmadan önce hayatta kalabilmek için ne tür yollardan geçmiş olursan ol, seni anlayışla karşılarım; bunlar büyütülecek şeyler değil. Fakat artık Aydın Holding’in dümeninde oturan sensin, durum bambaşka. Bu tür çirkin dedikoduların kamuoyundaki yankısı felaket olur; şirket bu yüzden en ufak bir zarara uğrarsa, korkarım bunun altından kalkamazsın.”Burak’ın ağzından dökülen her kelime zaten Defne’nin beklediği şeylerdi. Başını hafifçe yana eğip adamı süzdü; yine de dudaklarını aralamaya tenezzül etmedi.Burak sonunda sabrının sonuna geldi: “Defne, annemle oturup konuştuk. Holdingde sana orta kademe bir yöneticilik pozisyonu ayırabiliriz; fakat Aydın Holding’den miras aldığın o devasa mal varlığının en az yüzde yetmişini iade etmek şartıyla.”“Teklifin çıtası yükselmiş bakıyorum; demek Yelda Hanım beni biraz olsun takdir etmeye başlamış?” Defne alaycı bir tebes

“Tamam, affettim seni. Anlat bana; ne olursa olsun seninle göğüs gereceğim.”Kaan göğsünü daraltan o boğucu sıkıntıyı bastırmaya çalıştı. Beril’in gözlerindeki o safi dehşeti görünce kıyamadı; kadını yerden kaldırıp koltuğa oturttu.Cebinden bir mendil çıkarıp yüzündeki gözyaşı izlerini usulca sildi, ardından avuçlarının arasına ılık bir bardak su tutuşturdu.Adamın bu müşfik tavrı Beril’e nihayet biraz nefes aldırdı.Dakikalarca burnunu çekip ağzında lafları geveledikten sonra Onur’la aralarında çevirdikleri dolabı bir bir döktü.Bunları işiten Kaan’ın bakışlarındaki tüm sıcaklık bir anda buhar olup uçtu; yüzü buz gibi kaskatı kesildi ve hışımla ayağa fırladı: “Ne dedin sen?! Defne’ye çamur atması için adamı sen mi tuttun yani?!”“Onur’u içeri almışlar... Polis iz sürüp bana ulaşırsa biterim ben... Mahvolurum Kaan!”Beril yeniden hıçkırıklara boğuldu. Parmaklıklar ardına girme düşüncesi bile kadının aklını başından almaya yetiyordu; anında dizlerinin üzerine çöküp Kaan’ın bacaklarına

Sormasına hacet bile yoktu; Eren’in yine kapının önünde uzun süre dikilip beklediğini adı gibi biliyordu.Vakit sahiden de bir hayli geçti; lakin Eren’i karşısında gördükten sonra Defne’nin uykusundan eser kalmamıştı.Eren artık sık sık buraya uğrar olduğundan, Defne misafir odasını onun için baştan aşağı donatmıştı: Yeni diş macunları, tıraş bıçağı, iki takım pijama ve daha bir sürü kişisel bakım eşyası yerleştirmişti.“Siyah ipek pijama giymeyi sevdiğini fark edince iki farklı model alayım dedim.”Defne elindekileri adama şefkatle uzattı. Birilerine kol kanat germeye, hizmet etmeye öyle alışkındı ki onun nazarında bu yaptığı gayet sıradan, lafı bile edilmeyecek bir incelikti; oysa Eren’in bu eşyaları görünce bir anda donakalacağını kırk yıl düşünse tahmin edemezdi.Bakışlarını kadına diken adamın gözbebeklerinde tarif edilmesi imkânsız, son derece karmaşık bir duygu dalgası kabardı.“Bunları... ne ara hazırladın sen?”“Öğle molasında fırsat bulup hemen dışarı fırladım. Mağaza mağaza

“Gitmek zorundasın. Ben seni kollayabilsem bile bizimkiler peşini asla bırakmaz; Emir hâlâ annemin elinde, bari onun hatrına yap bunu... Ben senin için her şeyi ayarlatacağım.”Kaan bir yandan konuşurken bir yandan da Beril’in bavulunu bizzat toplamaya girişti; kadına itiraz edecek tek nefeslik pay bile bırakmıyordu.Beril’in eşyası çoktu ama Kaan sadece en temel kıyafetleri ve önemli resmi evrakları toparlayıp alelacele bavula tıktı.Yol boyunca Beril dur durak bilmeden gözyaşı döktü; lakin kadın ne derse desin Kaan tek kelimeyle olsun karşılık vermedi.Bu kez kadını buralardan göndermeyi kesin olarak kafasına koymuştu.Havalimanına vardıklarında Kaan, Beril için vizesiz gidilebilen komşu bir ülkeye hemen oracıkta bir uçak bileti kestirdi.“Önce git de biraz ortalık yatışsın, sular durulsun. Ben arkandan vize başvurunu ve okul işlerini hallettirip seni eğitime göndereceğim; bir süre sonra Emir’i de yanına aldıracağım, kavuşacaksınız.”“Böyle çeker gidersem... ya bir daha memlekete dön