Semua Bab The Contract Marriage With The Billionaire CEO: Bab 11 - Bab 20

Nabitiwan ko ang litrato. ‎Bumagsak iyon sa sahig habang nanginginig ang buong katawan ko. ‎“Mama…” ‎Halos hindi lumabas ang boses ko. ‎Sa monitor— ‎nakatingin siya diretso sa camera. ‎Parang nakikita niya ako. ‎Parang alam niyang nandito ako. ‎Pagkatapos biglang nagkaroon ng static ang screen. ‎“No— no, wait!” ‎Mabilis akong lumapit. ‎Pero bago pa mawala ang video— ‎may isang bagay na nakita ko sa likuran niya. ‎Isang pintong bakal. ‎At nakapinta roon— ‎ang parehong simbolo sa pendant ko. ‎BEEP. ‎Namatay ang screen. ‎“CRAIG!” sigaw ko. “Nasaan siya?!” ‎Hindi agad siya nakasagot. ‎Parang may lumalaban sa loob niya. ‎Hanggang sa marahas niyang hinila ang isang drawer sa ilalim ng monitor. ‎May lumang mapa sa loob. ‎At sa gitna nito— ‎may bilog na pulang marka. ‎Sa ilalim ng lupa. ‎Sa mismong lumang property ng St. Lazarus. ‎Namilog ang mata ni Elena. ‎“Secret ward…” ‎Tumango si Craig. ‎“My grandfather built it decades ago. Wal

Unti-unting bumalik ang tunog. ‎Patak ng ulan. ‎Umiingit na metal. ‎At ang mabigat kong paghinga. ‎Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko. ‎Malabo ang paligid. ‎Wasak ang windshield. ‎May dugo sa noo ko. ‎“Craig…” ‎Walang sagot. ‎Napalingon ako agad. ‎Nakasubsob siya sa manibela. ‎Walang galaw. ‎“CRAIG!” ‎Nanginginig akong gumapang palapit sa kanya. ‎Pero bago ko pa siya mahawakan— ‎may kamay na humila sa akin palabas ng sasakyan. ‎Napasinghap ako. ‎“Let go of me!” ‎Pinilit kong kumawala. ‎Pero mahigpit ang hawak ng lalaking naka-itim. ‎Umuulan habang hinihila niya ako palayo. ‎At sa ilalim ng payong— ‎nakita ko ang mukha niya. ‎Matanda. ‎May pilat sa panga. ‎At malamig ang mga mata. ‎“You shouldn’t have searched for the truth,” mababa niyang sabi. ‎Nanginginig akong napatingin sa singsing niya. ‎Hollow Circle. ‎“Where’s my mother?!” ‎Hindi siya sumagot. ‎Sa halip— ‎tumingin siya sa wasak na sasakyan. ‎Pagkatapos m

Parang tumigil ang tibok ng puso ko. ‎“Experiments…?” halos pabulong kong tanong. ‎Hindi agad sumagot ang detective. Pinunasan niya ang dugong umaagos mula sa sentido niya bago siya sumilip sa maliit na bintana ng pinto. ‎Sa labas— patuloy ang kaguluhan. ‎May sigawan. May putukan. At bawat segundo, parang mas lumalapit ang panganib. ‎Pagkatapos ay muli siyang humarap sa akin. ‎“Ten years ago,” mahina niyang sabi, “may mga batang nawawala rito sa lungsod. Isa-isa. Walang katawan. Walang lead. Hanggang sa may anonymous report na dumating sa task force.” ‎Humigpit ang hawak ko sa susi. ‎“Ang report na iyon… nagtuturo sa hospital na ’to.” ‎Nanlamig ang balat ko. ‎“Hindi puwedeng—” ‎“May underground facility sa ilalim ng east wing noon.” Nanginginig ang boses niya. “Officially, closed na iyon dahil sa fire incident. Pero ang totoo—” ‎BIGLANG may malakas na pagsabog sa labas. ‎BOOOOM! ‎Niyanig ang buong silid. ‎Napatili ako habang nalaglag ang ilang kagamitan mu

Biglang nanigas ang buong katawan ni Mariel. ‎“Anong sinabi mo…?” mahina pero puno ng takot niyang tanong. ‎Hindi sumagot ang babae. Sa halip, dahan-dahan siyang lumapit sa kama ni Craig, parang walang anumang banta sa kilos niya—pero ang mga mata niya, malamig. Walang emosyon. ‎“Ang tagal ka naming hinanap,” bulong niya habang tinitingnan si Mariel mula ulo hanggang paa. “Akala namin patay ka na… tulad ng iba.” ‎“Lumayo ka sa kanya!” sigaw ni Mariel habang mabilis na tumayo at humarang kay Craig kahit nanginginig ang tuhod niya. ‎Ngumiti ang babae. ‎“Brave,” sabi nito. “Pero wala kang ideya kung ano ka talaga.” ‎Biglang— ‎BEEP! ‎BEEP! ‎BEEP! ‎Nagwala ang monitor ni Craig. ‎“Craig!” napasigaw si Mariel habang hinawakan siya. ‎Pero bago pa siya makagalaw— ‎SWOOSH! ‎Mabilis na in-inject ng babae ang isang malinaw na likido sa IV line ni Craig. ‎“Ano’ng ginawa mo?!” galit at takot na sigaw ni Mariel. ‎“Relax,” sagot ng babae, halos pabulong. “Hindi pa na

Tahimik ang umaga. ‎Parang walang nangyari. ‎Walang bakas ng kaguluhan. Walang sirena. Walang takot. ‎Sa loob ng mansiyon—maayos ang lahat. ‎At si Mariel… ‎nakasuot ng simpleng office attire, hawak ang mga folder, dahan-dahang naglalakad papunta sa opisina ni Craig. ‎Parang normal na araw. ‎Parang dati. ‎Pagpasok niya, bumungad sa kanya ang malinis na mesa. Nakapatong ang mga dokumento na kailangang ayusin. May mainit pang kape sa gilid—parang kakalagay lang. ‎Napahinto siya. ‎“...Huh?” ‎Hindi niya maalala kung sino ang naglagay noon. ‎Pero umiling siya. ‎“Siguro… iniisip ko lang lahat.” ‎Umupo siya sa upuan. ‎Binuksan ang laptop. ‎Emails. ‎Meetings. ‎Schedules. ‎Normal. ‎Sobrang normal. ‎At si Craig— ‎bumukas ang pinto. ‎Napatingin si Mariel. ‎Nakatayo doon si Craig. ‎Maayos na ang tindig. Walang sugat. Walang bakas ng nangyari kagabi. ‎Parang… ‎walang nangyari. ‎“Good morning,” kalmado niyang sabi. ‎Nanlaki ang mata ni Mariel