The Contract Marriage With The Billionaire CEO

Maingay ang buong ballroom.‎Tunog ng mga baso.‎Mahinang tugtog ng piano.‎At ang bulungan ng mga taong sanay sa kapangyarihan.‎Pero sa gitna ng lahat ng iyon—‎isang pagkakamali ang sisira sa gabi ko.‎“Miss, sigurado ka bang nandito ka dapat?”‎Napahinto ako.‎Humigpit ang hawak ko sa tray ng champagne habang nakatingin sa akin ang babaeng naka-pulang gown—mataas ang tingin, malamig ang ngiti.‎Si Trixie Beltran.‎Isa sa pinakamakapangyarihang babae sa mundo ng negosyo.‎At halatang… hindi niya ako gusto.‎“Staff ako dito,” mahinahon kong sagot.‎Tumaas ang kilay niya, saka dahan-dahang ngumiti—yung tipong hindi umaabot sa mata.‎“Staff?”‎Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa.‎“Interesting. Mukha kang… out of place.”‎Parang kutsilyo ang bawat salita.‎Pero hindi ako umatras.‎Sanay na ako.‎“Excuse me,” sabi ko, na pilit pinapanatili ang composure ko.‎Akala ko matatapos na.‎Pero mali ako.‎Bigla niyang itinulak ang tray ko.‎CRASH.‎Bumagsak ang mga baso.‎Nabasag.‎Tumapo

Nawala na ang mga sumusunod sa amin.‎Hindi ko alam kung bakit ako sumama sa kanya.‎Hindi ko rin alam kung bakit hindi ako makatanggi.‎Basta ang alam ko lang—‎nakasunod ako kay Craig El Greco sa loob ng itim na sasakyan niya, habang ang buong mundo ko ay unti-unting nagiging mas magulo.‎Tahimik ang biyahe.‎Nakatingin siya sa labas ng bintana.‎At ako sa kabila ng nangyari, pilit inaayos ang paghinga ko.‎“Relax,” bigla niyang sabi.‎Napalingon ako.‎“Hindi naman kita kakainin.”‎Hindi ko napigilang mapakunot ng noo.‎“Hindi ako kinakabahan,” sagot ko agad.‎Tumango siya, pero may bahagyang ngiti sa labi niya.‎“Liar.”‎Napahinto ako.‎Parang… tama siya.‎Pero hindi ko aaminin.‎Pagdating namin sa isang high-rise building, halos hindi ako makapaniwala.‎El Greco Holdings Tower.‎Lahat ng tao sa lobby ay yumuyuko habang dumadaan siya.‎At ako—‎parang hindi kabilang.‎“Stay close,” sabi niya.‎“Ano?”‎Hindi siya lumingon.‎“Stay. Close.”‎Iyon lang.‎At bago pa ako makareklamo—‎hi

Hindi ako nakapagsalita buong biyahe.‎Mula sa El Greco Tower hanggang sa kung saan niya ako dadalhin—‎parang hindi ako makahinga nang maayos.‎Tahimik lang si Craig.‎Pero hindi iyon normal na katahimikan.‎May bigat.‎May kontrol.‎At ang kamay niya—‎hindi pa rin bumibitaw sa kamay ko.‎“Hindi niyo pa rin ba ako pwedeng bitawan?” mahina kong tanong.‎Hindi siya lumingon.‎“Pwede,” sagot niya.‎“Pero ayokong bitawan.”‎Tumigil ang puso ko.‎Pagdating namin, nanlaki ang mata ko.‎Isang malaking gate ang bumukas.‎At sa likod noon—‎isang mansion.‎Hindi lang basta mansion.‎Isang buong mundo.‎Malawak na garden. Malalaking ilaw. Modern ngunit malamig ang disenyo.‎Parang walang taong basta-basta nakakapunta rito.‎“Welcome home,” sabi niya.‎Napatingin ako sa kanya.‎“Hindi ako dito nakatira.”‎Ngumiti siya ng bahagya.‎“Hindi pa.”‎Napakurap ako.‎“Ano?”‎Hindi siya sumagot.‎Bumaba siya ng sasakyan.‎At hinila niya ako “Craig, sandali lang—”‎“Stay close,” putol niya agad.‎At gay

Napatigil ang mundo ko. ‎Lahat ng sakit, lahat ng luha, lahat ng katotohanang kakabagsak lang sa dibdib ko— biglang mas lalong bumigat sa isang pangungusap mula sa lalaking nasa itaas ng hagdan. ‎Mabagal siyang bumaba. ‎CLACK. ‎Tunog ng baston niya sa marmol na sahig. ‎CLACK. ‎Bawat hakbang— parang may dalang lumang galit. ‎Tumigas ang panga ni Craig. ‎“Papa.” ‎Malamig. Babala. ‎Pero hindi natinag ang matanda. ‎Paglapit niya sa liwanag, mas nakita ko ang mukha niya. ‎Matalim ang mga mata. Halos kapareho ni Craig. ‎Pero walang bakas ng awa. ‎“You should’ve told her sooner,” sabi nito habang nakatingin sa akin. “Para alam niyang hindi aksidente kung bakit siya napunta rito.” ‎Nanlamig ako. ‎“Craig…” bulong ko. “Ano’ng ibig niyang sabihin?” ‎Tahimik si Craig. ‎At muli— sinusubok ako ng katahimikan niya. ‎“Answer her,” malamig na utos ng ama niya. ‎Humigpit ang kamao ni Craig. ‎“Enough.” ‎“No.” ‎Bumaling sa akin ang matanda. ‎“Your father ru

Parang nabingi ako. ‎Hindi ko alam kung sino ang unang huminga pagkatapos ng sinabi ni Craig. Ako ba? Siya? O ang lalaking ilang minuto pa lang ang nakalipas ay tinatawag kong estranghero—pero ngayon ay posibleng dugong konektado sa’kin. ‎“Sinungaling ka.” ‎Mahina iyon. Pero sapat para marinig ng lahat. ‎Umatras ako palayo kay Craig. Parang biglang naging apoy ang bawat paghawak niya sa’kin. ‎“Mariel…” nanginginig niyang sabi. ‎“No.” ‎Napailing ako habang tuloy-tuloy ang luha. “Hindi si Mama.” Halos pabulong. Halos pagsusumamo. “Hindi niya kayang manakit ng tao.” ‎Tahimik lang si Craig. ‎At iyon ang mas nakakatakot. ‎Dahil kung kasinungalingan iyon— bakit hindi niya agad itinanggi? ‎“Tell her the rest.” ‎Boses iyon ng ama niya. ‎Mabigat, walang awa. ‎Napapikit si Craig bago muling nagsalita. ‎“The warehouse fire killed twelve people.” Mabigat ang bawat salita. “But there was one name erased from the report.” ‎Napahawak ako sa dibdib ko. ‎“Rosalie Mendo