All Chapters of The Contract Marriage With The Billionaire CEO: Chapter 1 - Chapter 7

Nanlamig ako sa sinabi niya.‎“Dela Cruz.”‎Isang pangalan lang… pero para bang may binuksan siyang pinto sa nakaraan na hindi ko alam na umiiral.‎“Anong kinalaman ng pamilya ko sa’yo?” mahina kong tanong.‎Hindi agad sumagot si Craig.‎Sa halip, tinitigan niya ako—matagal.‎Parang sinusukat kung hanggang saan ang kaya kong tiisin.‎“More than you think,” malamig niyang sagot.‎Napaatras ako ng kaunti.‎Pero hindi niya ako pinakawalan sa paningin niya.‎Sa halip, mas lumapit pa siya.‎“Your last name…” mahinang sabi niya,‎“is not just a name in my world.”‎Tumibok nang mabilis ang dibdib ko.‎Hindi ko maintindihan.‎“Hindi ko alam ang sinasabi niyo,” sagot ko sa kanya, nanginginig na ang boses ko kahit pilit ko itong pinatatatag.‎Saglit siyang natahimik.‎Pagkatapos—‎tumalikod siya.‎Parang biglang isinara ang emosyon niya.‎“Then you will,” sabi niya.‎Naglakad siya papalayo.‎Pero bago pa siya tuluyang makalayo—‎“Craig…” tawag ko sa kanya, hindi ko alam kung bakit.‎Huminto siy

Tahimik pa rin ang loob ng office.‎Pero ang katahimikan ngayon… iba.‎Mas mabigat.‎Mas nakaka-ilang.‎Nakaupo ako sa sofa habang si Craig ay nasa kabilang side, nakatayo malapit sa bintana, kausap pa rin ang kung sino sa phone niya.‎“Handle it,” malamig niyang utos.‎“I don’t care who’s involved.”‎Pinatay niya ang tawag.‎Sandaling katahimikan ulit.‎Pero hindi pa rin bumabalik sa normal ang paghinga ko.‎Halos… nangyari na kanina.‎Napahawak ako sa labi ko nang hindi ko namamalayan.‎Napatingin ako sa kanya.‎At parang nararamdaman niya.‎Lumingon siya sa akin.‎Tumigil ang tingin niya sa kamay ko.‎“Don’t do that,” sabi niya agad.‎“Ano?” naguguluhan ako.‎“Touching your lips.”‎Nanlaki ang mata ko.‎“Ano bang—”‎“Stop thinking about it,” putol niya, mas malamig.‎Pero kabaliktaran ng boses niya ang mata niya.‎Dahil nakatingin siya sa akin… matagal.‎Parang siya mismo hindi maka-move on.‎Biglang may kumatok sa pinto.‎KNOCK. KNOCK.‎“Sir Craig,” boses ng assistant mula sa laba

Hindi ako makahinga. ‎Parang unti-unting lumiit ang buong silid habang paulit-ulit na umaalingawngaw sa isip ko ang mga salita nila. ‎Your family. The downfall of mine. The key to everything. ‎“Hindi…” mahina kong sabi, umatras ng isang hakbang. “Hindi totoo ’yan.” ‎Pero walang sumagot agad. ‎At minsan— ang katahimikan ang pinaka-brutal na pag-amin. ‎Tumingin ako kay Craig. ‎Sa unang pagkakataon mula nang makilala ko siya— wala akong nakitang kontrol sa mukha niya. ‎Hindi galit. Hindi lamig. Kundi isang lalaking matagal nang pagod dalhin ang nakaraan. ‎“Mariel—” ‎“Sinungaling ka ba sa’kin?” ‎Naputol siya. ‎Tumama ang tanong ko sa pagitan naming parang basag na salamin. ‎Hindi siya agad sumagot. ‎At iyon ang mas masakit. ‎Napailing ako habang unti-unting namumuo ang luha sa mata ko. ‎“Lahat ba ng ’to…” nanginginig kong tanong, “planado?” ‎“No.” ‎Mabilis ang sagot niya. Masyadong mabilis. ‎Lumapit siya pero umatras ako agad. ‎Nanigas siya. ‎Para