All Chapters of หวางเฟยของข้าเมื่อใดเจ้าจะเข้านอน: Chapter 21 - Chapter 30

ตอนที่ 20“ต้าซ้อมาเถอะกินนี่ผัดผักหวานอร่อยมากเพราะเป็นฝีมือท่านยาย”ตาให้ถูกสายตาอำมหิตจับจ้องยามที่เขาคีบกับข้าวใส่ถ้วยให้’ ต้าซ้อ’ จนใบหน้าของเขาแทบไหม้แต่มีหรือจงเจี่ยนคังจะสนใจนอกจากจะไม่สนใจแล้วยังหันมาตีคิ้วกระบี่ยั่วยวน’ ท่านบรรพตน้ำแข็ง’ เสียอีกด้วยเห็นแล้วตะเกียบคู่ใหม่ในมือหานหย่งไท่ก็สั่นระริก แต่พอเห็นสายตาตื่นกลัวของคนข้างกายเขาจึงต้องระงับทุกอารมณ์ไว้รอไปคิดทบต้นทบดอกเอาเมื่อยามท่านยายพานางออกไปข้างนอกเสียก่อน…จวนสกุลหลิว…หลังจากนั่งรถม้าไม่ถึงหนึ่งชั่วยามก็มาถึงจวนที่แปะแผ่นป้ายสีทองงดงามว่า’ จวนสกุลหลิว’ หลัวเหม่ยเหยานางไม่เคยรู้ว่าครอบครัวทางฝ่ายมารดาของท่านอ๋องเก้านั้นเป็นเช่นไรแต่ที่ดูจากสายตายามนี้ก็นับว่าสกุลหลิวยิ่งใหญ่มากบารมีมิใช่น้อยดูได้จากความงดงามของจวนแล้วพื้นที่กว้างขวางจนมองไม่สุดเช่นนี้“บ้านท่านยายปลูกผักค้าสมุนไพรกับมีนาข้าวคอยส่งให้แก่วังหลวง”ฮูหยินผู้เฒ่าค่อยๆ แจกแจงรายละเอียดของกิจการและทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลหลิวไปทีละเล็กละน้อยเพราะทุกสิ่งทุกอย่างหากนางแก่ลงไปกว่านี้หรือตายไปคนที่จะต้องสืบต่อดูแลคงมิอาจพ้นคนตัวเล็กข้างกายของนางในยามนี้ไปได

ตอนที่ 21ยิ่งคิดนางก็ยิ่งกลัดกลุ้มและที่ปรึกษาที่ดีคงหนีไม่พ้นพี่จื่อฟางนางกำนัลคนสนิทไปได้"มันจะดีหรือเพคะหวางเฟย"เพราะจื่อฟางถึงแต่เดิมอยู่จวนสกุลหลิวแต่นางก็พบเห็นท่านอ๋องเก้ามานับแต่ตนเองจำความได้เรื่องเที่ยวหอนางโลมหรือโรงนวดนางไม่เคยพบเห็นยิ่งเรื่องเล่านางยังไม่เคยได้ยินว่าท่านอ๋องเก้าจะเรียกบรรดาหญิงสาวมาปรนนิบัติอย่างแต่หญิงงามเหล่านั้นแม้แต่นางเล็กๆ เอาไว้อุ่นเตียงในห้องหอนางยังไม่เคยเห็นตำหนักฉีหวางมีมาก่อนขนาดถูกฮ่องเต้ประทานมาให้ท่านอ๋องยังประทานต่อไปให้กับเหล่าแม่ทัพนายกองไปตามสมควรเลยเช่นนี้ฉีหวางเฟยคิดไปหาสตรีเช่นนั้นส่งไปให้ท่านอ๋องเก้าจะไม่โกรธจนมาเผาเรือนนอนของนางหรืออย่างไรแค่คิดจื่อฟางนางก็หนาวสะท้านแล้ว...เฮ้อ...'คนทั้งแคว้นตงอี๋ต่างก็รู้กันทั่วว่าท่านอ๋องโปรดหวางเฟยมากเพียงใดจะมีก็แต่หวางเฟยนี่แหละเหนือก็ไม่รู้ใต้ก็ไม่รู้ยิ่งตะวันออกกับตะวันตกก็คงยิ่งไม่รู้'คนนอกเช่นนางคิดแล้วก็เหนื่อยใจแทนเพราะฉีหวางนั้นก็มีความคิดเป็นเด็กยังไม่โตถึงจะเก่งกาจด้านการแพทย์และสมุนไพรแต่เรื่องความรักชายหญิงฉีหวางเฟย กลับไม่รู้สักอย่าง ส่วนท่านอ๋องเก้าก็นิ่งเฉยสมกับค่ำร่ำลือว่

ตอนที่ 22ถึงยามนี้จะเพิ่งเข้าสู่ปลายยามเว่ยแต่ถนนหม่าเต๋อที่เจริญรุ่งเรืองแทบไม่ต่างจากมหานครอันหนิงเมืองหลวงของต้าเหลียงมากนักกลับมีผู้คนมากมายชวนให้หลัวเหม่ยเหยาตื่นตาตื่นใจอย่างยิ่ง"ถนนเส้นนี้จะยิ่งคึกคักในยามราตรีมาเยือน ต้าซ้อเห็นหอสูงตรงมุมหัวถนนด้านนั้นหรือไม่นั่นแหละคือโรงนวดบุรุษอิงฮวา ที่ชื่อนี้ก็เพราะแม่นางดาวเด่นแต่ละนางงดงามราวดอกอิงฮวาแรกผลิบานเลยทีเดียว"จงเจี่ยนคังชี้ชวนให้คนตัวเล็กที่ดูจะเพลิดเพลินกับทุกสิ่งตรงหน้าอย่างยิ่งเห็นแล้วก็อดใจเอ็นดูนางไม่ได้ในชีวิตเขามีแต่พี่น้องผู้ชายต่อให้มีน้องสาวต่างมารดาพวกนางก็มีจริตมารยามากจนเขาปวดหัวไม่กล้าเข้าใกล้ไม่เหมือนหลัวเหม่ยเหยาเพราะนางไม่ต้องพยายามทำตัวเองให้น่ารักหรือสูงค่าแต่นางมีมันอยู่ติดกายมานานแล้ว"ท่านรองแม่ทัพจง...ท่านจะไม่คิดให้ดีอีกสักครั้งหรือเจ้าค่ะ"มือเล็กๆ ของจื่อฟางแอบเขย่าชายแขนเสื้อของจงเจี่ยนคังยามที่เห็นว่าหลัวเหม่ยเหยานางกำลังสนใจต่อร้านรวงรอบกาย"เจ้าเฉยเถอะน่าทุกสิ่งข้าจัดการได้"เขาหันไปตีสีหน้าเคร่งขรึมดุดันใส่นางกำนัลมือใหม่ที่แสนจะตาขาวขึ้นสมองแสนขัดใจเขายิ่งนัก แต่นอกจากจื่อฟางนางจะไม่กลัวเขาแล

จื่อฟางถึงกับเหลือบดวงตามองไปยังหลังคาด้านบนทันที"ชิ! ...เห็นทองคำเข้าถึงกับเสียงเปลี่ยน"จากที่ตอนแรกตื่นตาตื่นใจยามนี้หลัวเหม่ยเหยาคล้ายรู้สึกเริ่มอึดอัด เพราะภายในหูสองข้างอื้ออึงไปด้วยเสียงประหลาด มันดังมาก...มากจนนางปวดหูไปหมด ใบหน้าเล็กจึงไม่หันซ้ายแลขวาอีก กลิ่นยานภายในนี้ก็หอมเอียนจนนางอยากอาเจียนแล้ว"เชิญ..."ฮุ่ยเหลียนฝ่ายมือให้คุณชายจงและคุณหนูจงเข้าไปภายในก่อนจากนั้นนางจึงตามเข้าไปแล้วปิดประตูตาม ส่วนจื่อฟางนั้นถูกบุรุษกายใหญ่เกือบเท่าหมีกั้นเอาไว้เพียงพ้นขั้นบันไดชั้นสองเท่านั้น ยามแรกนางก็ฮึดฮัดอยู่บ้างเพราะต่อให้มีจงเจี่ยนคังตามเข้าไปด้วยนางก็ยังเป็นห่วงนายหญิงตัวน้อยของตนเองอยู่ดี...ก็ฉีหวางเฟยยิ่งไม่เท่าทันคนอยู่มากจะเท่าทันจิ้งจอกเฒ่าหน้าขาวนางนั้นได้อย่างไรเจ้าคนนิสัยเสียแซ่จงหรือก็ชั่วร้ายไว้ใจได้เสียเมื่อใดกัน...ยิ่งคิดจื่อฟางก็ยิ่งเป็นห่วงแต่จะให้นางทิ้งหน้าที่ตรงนี้แล้วกลับไปขอความช่วยเหลือจากท่านอ๋องนางก็ไม่กล้าสุดท้ายจึงมีเพียงปักหลักรอคอยต่อไป"คุณหนูจง...เชิญกล่าว"ฮุ่ยเหลียนเทน้ำชาลงถ้วยแล้วยื่นมาตรงหน้า แต่หลัวเหม่ยเหยานางเพียงหลุบตาลงมองจากนั้นก็ผลักม

“ท่านอ๋องมาได้เช่นไร…ก็ไหนท่านรองแม่ทัพจงบอกว่าท่านอ๋องจะไปพูดคุยปรึกษาการสำคัญยังจวนท่านยายนี่เพคะ”..หรือเขาจะทนปวดเมื่อยไม่ไหวกันแน่? ...คิ้วใบหลิวเข้มคมพันกันยุ่ง จากอารมณ์โกรธจนแทบเผ่าสถานที่ย่ำแย่เช่นนี้ได้ในพริบตา แต่เพียงหานหย่งไท่แลเห็นดวงตาใสซื่อกับใบหน้าไม่เข้าใจใต้หล้าความโกรธนั้นก็พลันลดลงจนหายไปในที่สุด…นางยังเด็กเกินไปจะไปเท่าทันจอมปีศาจหมื่นเล่ห์เช่นองค์ชายสิบสาม…จงเจี่ยนคังผู้นั้นได้อย่างไรกันเล่า…“เจี่ยนคังบอกเจ้าเช่นนั้นหรือ”หลังจากพานางลัดเลาะพ้นมุมอับไร้ผู้คนออกมาเล็กน้อยจึงลองถามดูว่าเจ้าตัวแสบนั่นก่อปัญหาใดไว้แก่เขาบ้างยามคิดต้นถอนดอกจะได้คำนวณไม่ผิดพลาด“เจ้าค่ะรองแม่ทัพจงกล่าวเช่นนั้น”หลัวเหม่ยเหยาตอบได้ไม่ติดขัดเพราะนางไม่รู้ว่ายามนี้ภายในหัวของหานหย่งไท่วาดภาพโทษใดอยู่บ้างที่จะค่อยๆ ปรานีท่านรองแม่ทัพจงจอมเจ้าเล่ห์ล้อเล่นสนุกไม่ดูคนผู้นั้นอยู่นั่นเอง“แล้วผู้ใดบอกให้เจ้ามาพาสตรีในสถานที่นี้ไปปรนนิบัติข้า”ท่านอ๋องเก้าถามไปก็ก้าวเดินเนิบช้าสีหน้าหรือก็เรียบนิ่งสงบไร้สีสันแห่งไฟโทสะเช่นนี้หลัวเหม่ยเหยานางจึงค่อยหายใจโล่งคาดว่าที่สั่งความกั๋วซือหลางฝากไปราย